Een mooi egelhok alleen is niet genoeg.
Je tuin moet verzamelmateriaal hebben, bij voorkeur gevallen bladeren, om het hok comfortabel in te richten.

Laatst was hier iemand die het egelhok reuze interessant vond en die zonder het mij te vragen het dak eraf tilde en met zijn handen in het hooi ging woelen.

Ik schrok me wezenloos want je mag egels nóóit storen. Ze ruiken dat jij hun slaapplaats heb aangeraakt en verkassen de koude natte wereld in.
Het kwaad was toen al geschied dus tegen beter weten in zit ik op te zoeken of het mogelijk wel meeviel, dat egelhok verstoren (nee).

Ik stuit op ‘de spirituele betekenis van de egel’.
“De egel staat voor vrouwelijkheid in zijn puurste vorm en vrouwelijkheid gaat gepaard met zuivere intuïtie die feilloos is.”

Verder:
“Onze vrouwelijke kant is kwetsbaar, net als de zachte onderkant van de egel. Velen van ons hebben die, net als de egel, vakkundig afgeschermd met hun stekels. Logisch, want de maatschappij is hard.
Zeker als je gevoelig bent én een hogere zielsafstemming hebt én ook nog op een planeet terecht gekomen bent, waar je niet veel van begrijpt.
Waar je continu op de een of andere manier uit jouw kracht gehaald wordt.”

Ik voel me voldoende geïnformeerd en scroll snel door naar het slot.
Waar ik een verwijzing zie naar een vergelijkbaar artikel over de mus.

Die mogelijk ook van een andere planeet komt (ik heb het artikel niet gelezen).

Ik loop in het donker naar de schuur en hoor direct daarnaast buiten: gnuif gnuif gnuif.
Parende egels! Onmiskenbaar.
Maar… eind september?

Deskundigen geraadpleegd: er wordt in deze tijd idd nog veel gepaard.
Meestal als het eerste nestje van de vrouw is mislukt.

Omdat de draagtijd ongeveer 5 weken is, worden de jongen van deze paring pas begin november geboren.
Ze hebben dan veel te weinig tijd om vóór de winterslaap (die meestal eind november begint) het minimale streefgewicht van 500 tot 600 gram te bereiken.
Deze egeltjes redden het zonder menselijke hulp vaak niet.

Conclusie: niks vrolijks.

In de achtertuin een nieuw huisje voor Stekeltje.
Om warm de winter in te gaan en in het voorjaar kindjes in te werpen.

Goed bekleed met hooi van een prima kwaliteit.
Even dekseltje tillen en gluren is een no-no.

Stekeltjes privacy moet gerespecteerd.

Het is kwart over negen.
Ik moet de achterdeur nog afsluiten en het bakje egelvoer werpen.
Doe ik meestal wanneer het nog licht is, kwam er eerder niet van.

Licht aan in de schuur, deur open.
En daar zitten ze.
Egeltjes.
Minstens drie.

Want drie zie ik in het licht van de schuur.
Mogelijk zijn het er net buiten die lichtval méér.

Ik werp hun voer, ik sluit de deur, ik doof het licht.
Ik denk: zo stil – ze zullen zijn geschrokken.

Zelf ben ik dat ook.
Omdat ik me schuldig voel dat ik hún heb laten schrikken.

Snel alle lichten uit en naar boven.
Sorry liefies.
Morgen gebeurt alles weer op de normale tijd.

Ik heb érg veel slakken in de tuin.
En ook twee egels.
En voor je nu zegt: logisch, die vreten natuurlijk de slakken, nee, dat doen mijn egeltjes niet.

Die eten vetpellets (ook heel goed voor jonge vogels) en verantwoord kattenvoer (gecheckt bij de Egelstichting) en ze slurpen speciaal voor hen klaar gelegde rauwe eitjes leeg.

Toen ik dat laatste aan iemand vertelde, begon ze te sputteren.
Dat wist ik toch helemaal niet zeker?
Egels en eitjes?
Misschien was het wel een ánder dier dat slurpte!
Een vogel bv.

Dan, de-godin-zij-dánk, grijp ik mijn phone want… ik maakte een paar foto’s van dit bijzondere moment.
Aha. Dát overtuigde.

Alleen ben ik zo’n sul die geen idee heeft hoe ze foto’s van de phone op de PC en zo in dit weblog kan zetten dus écht bewezen heb ik nu nog steeds niets.

Gisteravond: twee egeltjs in de tuin direct achter het huis. Een normaal formaat en één ietsje kleiner. Baby?

Ik zie de kleine de harde Purizon kattenbrokjes eten die ik voor ze heb neergelegd (de niet lam-vis, de favorieten van Lexje en buurkat Loeki, deze blieven ze niet). ‘Grote’ egel stort zich op wat er nog ligt aan restje vogelgraan.
Ik denk: morgenavond dus wat meer van dat graan neerleggen.

En ga daarna googlen. Oei.
Want egel mag *niet*: meelwormen, zonnebloemzaden, pinda’s.
Wat in het vogelgraan zit.
Wél is geoorloofd: stukjes appel of banaan of komkommer (mits héél af en toe).

Ei!
Alleen hardgekookt (zegt 1 site), ook vers en ongekookt (zegt andere site) maar (weer elders): niet váák.
Als ik dit zo lees heb ik ze in de loop der tijd ernstig mishandeld.

Ooit kocht ik egelbrokjes in de dierenwinkel maar daar vielen mijn katten juist wél op aan.
Dus gaf ik ze ongekookte eieren met een klap erop (om ze makkelijk te laten kraken).
Niet melk (dat weet ik) en altijd bakje water (weet en doe ik ook).

Jammer dat egeltjes niet kunnen praten.
Dan zouden we kunnen bespreken wat ze lekker vinden én wat gezond voor ze is. En dan maar hopen dat ze me daarbij de waarheid zouden vertellen.
Mbt dat laatste.

Het kan niemand zijn ontgaan, dit is een goed jaar voor slakken.
Komt door het weer.

Zodat ik een paar dagen geleden in mijn tuin stuit op dit verliefde stel

Ik plaats de foto op Facebook en mijn FB-vrienden zijn niet amused.
Gatver en weg-ermee (daar komen de reacties op neer).
Want na de daad plegen de liefjes niet een sigaret te roken (wat ik pas écht smerig vind) maar een hapje te nemen uit een plant.
Het loopt zo hoog op dat ik aanbied een rondje Noordholland te rijden om waar de slakken niet gewenst zijn, ze op te halen. Maar dat hoeft ook weer niet.

Vandaag vertelt iemand me iets interessants over slakken.
Hij zag het in een docu op Netflix.
Ik houd het even voor me om te voorkomen dat sommige lezers nu de valkuilen met bier al gaan klaar zetten (o ja! doorknippen kan natuurlijk óók of kokend water er overheen of doodvriezen in de vriezer, mensen bedenken wat uit liefde voor hun plantjes).

Die man van de docu vertelde me ook, dat hij praat met bomen.
Net als prinses Irene.

Praten met bomen doe ik niet.
Wel héél soms met een struik.
En regelmatig met insecten en met egels en met vogels – en met slakken dus.

Wat heel diepe denkers blijken te zijn.

Jaren geleden waren hier egels die enthousiast door de tuin en langs het huis struinden en ik kon ze bekijken en ze voeren en ze fotograferen.
De afgelopen jaren zag ik er af en toe 1 maar dat was zelden.

Gisteren ging ik tegen tienen de konijnen voeren en hoorde het vertrouwde gegnuif van egel(s).
Ik gooide een ei kapot en eerst viel kip Lucia er op aan maar ze liet genoeg over en dat at egeltje.

Vandaag ga ik op dezelfde tijd konijnen voeren.
En verdomd! op dezelfde plek hetzelfde geluid!
Ik hol naar binnen en kom terug met drie eieren die ik vandaag speciaal hiervoor kocht.
Groot succes.
En missch mag ik wel zeggen #grootgeluk.

Fotograferen komt later wel weer eens.

Een groot deel van de zomer was er een egeltje in mijn tuin (soms twee, dicht bij elkaar, wat iets zegt over hun onderlinge relatie nl dat ze elkaar niet naar het leven staan = betrekkelijk uniek bij egeltjes).
Ik zag haar/hem vaak overdag.
Eerst hoorde ik haar.
‘Gnuivend’.

Há! daar ben je! dacht ik dan en ik kocht egelvoer en ook gaf ik supermarkteitjes.
Daarmee stopte ik toen op een nacht egel vier kipjes in hun nest/hok had opgeschrikt en zodoende ook mij want in doodsangst krijsende kipjes – daar word je wel wakker van.
Daarna ben ik de kippen elke nacht gaan opsluiten.
Om te voorkomen dat egeltje er nog naar binnen kon glippen.

De laatste weken zie ik egeltje niet meer.
Wel vielen me egelkeutels op in een recent gekocht kippenhok waar de kippen nooit een blik op of in hadden geworpen.
Ik dacht: laat ik er wat extra hooi bij duwen voor het geval egeltje daar slaapt.

Een aantal keren was dat hooi de volgende dag verschoven en lagen er nieuwe keutels.
De afgelopen week niet meer.
Dus dacht ik: hok aanbieden bij het grof vuil.
Tenzij.. het zal toch niet dat egeltje??

Vandaag kwam de tuinman en samen keken we in het hok.
En ja, daar onder een stapel hooi fraai opgerold, daar lag-ie.
Het hok zal dus deze winter in mijn tuin blijven staan.

Voordat ik op vakantie ging zag ik egelpoepjes in de tuin.
Dus kocht ik een tray met vrije uitloop eieren en vroeg de oppas daarvan elke avond een paar in de tuin te leggen.
Toen ik terug kwam was de tray nog half vol dus waarschijnlijk was er de klad in gekomen.

Ik pakte het zelf weer op en soms waren de eieren leeg geslurpt (maar: door wie?) en soms ook niet.
Zodat ook ik er wat laks in werd tot de laatste dagen: 1 ei per nacht.

Vannacht ga ik de konijnen voeren en daar zit Egel op het terrasje. Waar nog geen ei ligt.
Hij drinkt water uit het vogelwaterbakje en wanneer ik eieren wil aanreiken duikt hij weg onder de struiken.

Ik blijf kijken. En na tien minuten: egel!
Die 1 ei leeg slurpt. Maar niet het andere ei.

Weer twintig minuten dáárna: een andere, kleinere egel.
Die zich tegoed doet aan het andere ei.
Gelukkig kocht ik gisteren weer een tray.
En het liefst zou ik ze knuffelen maar dat wil met egels niet zo erg lukken.

Ik legde gisteravond een gebutst eitje op het terras, maar vanochtend was het niet leeg geslurpt.

Maar net (om half tien) zie ik egeltje weer over het terras draven.
Ik gooi een eitje stuk op enige afstand (niet te dichtbij, hij moet niet denken dat ik hem bekogel).
Geen sjoege.

Egeltje loopt het pad langs de konijnenren op.
Ik er achteraan met een zakje Gourmet Mon Petit.
Terwijl hij al 2 meter verder is open ik het zakje.
Egeltje staat stil.

Ik pers het voer uit het zakje op de grond.
Egeltje holt erop af.
Egeltje eet.
Egeltje hoeft niet op de foto want hij moet ongestoord kunnen eten.
Hij of zij.

Net wanneer ik denk: nu zal egel toch echt wel in winterslaap zijn zie ik haar/hem langs het randje van het terras lopen.
Op een drafje – wat fotograferen er niet makkelijker op maakt.

Ik google op egel en winterslaap en vind dit:
Jonge egels gaan vaak pas in december in winterslaap, dan hebben ze genoeg gegeten.
Sommige egels slapen aan een stuk door, terwijl andere egels regelmatig de winterslaap onderbreken. Vooral bij jonge egels schijnt de slaap van december tot januari niet zo diep te zijn.

Vanavond maar weer wat gebutste eitjes neerleggen.

Tussen de middag zit Loki op de vensterbank achter wat meestal betekent dat hij wil dat ik het raam voor hem open doe.
Dus vraag ik of dat idd de bedoeling is: “Loki wandelen? Loki wandelen?”
En dan zie ik op het terras een klein egeltje dat kippengraan eet.

Ik wist niet dat er nog egels waren! ik heb ze ook niet gevoerd sinds ik terug ben.
De house sitter zei dat zij het vaak was vergeten en geen egels meer had gezien.
Dus had ik gedacht dat ze wel weg zouden zijn.
Winterslaap.

Maar daar zit nu opeens dat mini beestje, duidelijk een jonkie.
Ik pak een ei en ik gooi het stuk in zijn/haar buurt wat natuurlijk *niet* het gewenste effect heeft (egeltje komt niet smullen, egeltje vlucht weg).
Ik strooi in de hele tuin graan. En vlak voor donker leg ik op het terrasje nog twee eieren neer met een pets erop.

Arme kleine schat.
Ik hoop dat het goed afloopt met je.