Stil

Het is kwart over negen.
Ik moet de achterdeur nog afsluiten en het bakje egelvoer werpen.
Doe ik meestal wanneer het nog licht is, kwam er eerder niet van.

Licht aan in de schuur, deur open.
En daar zitten ze.
Egeltjes.
Minstens drie.

Want drie zie ik in het licht van de schuur.
Mogelijk zijn het er net buiten die lichtval méér.

Ik werp hun voer, ik sluit de deur, ik doof het licht.
Ik denk: zo stil – ze zullen zijn geschrokken.

Zelf ben ik dat ook.
Omdat ik me schuldig voel dat ik hún heb laten schrikken.

Snel alle lichten uit en naar boven.
Sorry liefies.
Morgen gebeurt alles weer op de normale tijd.