Kiki Bertens is te gast in De Perstribune.
Ze vertelt over wat ze vroeger vervelend vond: dat iedereen haar zag als “Kiki, de tennisster”.

Die tijd is voorbij:
“Ik ben nu de vrouw van of de moeder van – dus mezelf.”

Ik zeg maar zo… lamaar.

In VK een interessant artikel over de clitoris en op de sociale media breekt van alles weer los, maar daar wil ik het nu niet over hebben.
Met niet eens en half oor (meer 20-30%) luister ik vanochtend naar Radio 1.

En daar is ze, de clitoris.
Verhaaltje erover wordt voorgedragen door een man (naam niet onthouden vanwege die 20-30% en omdat ik me aan het bericht zat te ergeren – zoiets leidt af).
De man had het nl consequent over de cli-TO-ris.

Ik denk: als hij dat ding niet eens kan uitspreken, kan hij er vast ook niks mee doen dat voor vrouwen fijn is.

Cli-TO-ris.
Lul-HAN-nes.
Pie-MEL.
Bal-ZAK.

Wees vrij hieronder creaTIEF uit het eigen dak te gaan.
Mag natuurlijk ook privé.

‘Deskundig’ meisje op de radio: “Het is belangrijk om je te beseffen….”
Ik ben afgehaakt.

Zoals ik deze week al 2x eerder afhaakte bij weer (helaas) ‘meisjes’ (toeval kwa onderwerp of zijn jongens/mannen net iets minder stom in dit opzicht?): Oisterwijk. Met ‘oi. Maar het *is* niet ‘oi’ het is ‘oo’.
Oosterwijk dus.
Wat je schrijft als Oisterwijk.
Maar uitspreekt als Oosterwijk.

Dat is geen recent gebouwde woonwijk of een pril dorp.
Oisterwijk is de naam van een plaats die al 816(!) jaar bestaat.
Take that pril stukje onbenul!

(en ja, dat luchtte op)

Uit een soort macht der gewoonte luister ik elke dag vrijwel de hele dag naar Radio 1.
Alleen bij Astrid de Jong en Merlijn Schneiders niet. Er is maar zoveel ergernis die een vrouw zichzelf met opzet aandoet.

Vanochtend luister ik naar het R1J, gesprekje met iemand uit Loosdrecht die boos is over de asielzoekers, die hij consequent de ‘uitgeprocedeerde asielzoekers’ noemt.
Goh, denk ik, is dat echt zo? Wordt het een locatie voor *uitgeprocedeerde* asielzoekers? Even checken en het antwoord is: nee. Maar de verslaggever laat de man breed uitpakken zonder een momentje ‘jamaar’ er tussen.

De middag. Weerman vertelt over de harde wind en presentator Fleur roept enthousiast dat die wind toch fijn is voor de natuurbranden die nu overal woeden? Dan doven ze toch?
Alsof het een kaars is die je zo kalmpjes uitblaast.

Eh, nee! Corrigeert de weerman nog.
De wind maakt het juist erger.

Geen reactie.
Maar misschien zit ze zich nu al de hele avond kapot te schamen over deze enorme blunder.
Maar – en dat vrees ik – misschien ook niet.

Op Radio 1 wemelt het dezer dagen van de invallers ivm de Olympische Spelen.
Vandaag mag Astrid de Jong een poging doen ons Jurgen van den Berg even te laten vergeten.
Ze interviewt iemand over de kwaliteit van water en hoort dat we eenden geen brood mogen voeren want dat is slecht voor ze.

Echt? echt? neeeeee? echt??
Dat is nou helemaal nieuw voor deze dame!

Ik denk wel eens: ergens moet een giga steen zijn waar deze tiepjes onder bivakkeren zodat wat de rest van ons intussen al tientallen keren op het hart is gedrukt ze geheel ontgaat.
Waarvoor ze zich dan niet eens generen wanneer het kwartje keihard valt.

Er zijn talen zonder onderscheid tussen u en jij.
Het Engels bv.

In andere talen waar ik iets van weet (Nederlands, Duits, Frans) bestaat dat onderscheid wel.
“Zullen we elkaar tutoyeren?” wordt het dan wanneer je vrij zeker bent dat de ander ‘ja’ zal zeggen. Anders kan het tot een pijnlijke situatie leiden.
Stel je voor dat die ander ‘nee! hoe haal je het in je hersens!’ antwoordt.

Vandaag zijn in Frankrijk verkiezingen.
De NOS heeft een correspondent op pad gestuurd om te gaan vox-poppen.
Om zo een indruk te krijgen óf mensen gaan stemmen en hopelijk ook nog op *wie* ze gaan stemmen.

De correspondent spreekt een ondervraagde aan met ’tu’.
En even denk ik: missch is het een erg jeugdig uitziend persoon of mogelijk ként hij deze Fransman persoonlijk.

Maar dan blijkt hij iedereen met ’tu’ aan te spreken.
Wie ungalant zoals de Duitsers terecht zouden zeggen.
Waarbij ik ‘ungalant’ nog zwakjes vind uitgedrukt.
Ik denk meer aan: onfatsoenlijk, bot en nog zowat.

Ook denk ik: heeft de NOS deze nitwit niet over de ongangsvormen in Frankrijk geïnstrueerd voordat ze hem met een microfoon de straat op stuurden?

Ooit, toen ik nog Fanlog Radio 1 Journaal had, reikten we aan het eind van het jaar een prijs uit voor Mooie Radio.
Die werd toen (2009) gewonnen door Joris van de Kerkhof.
Een soort plastiek die je kon vasthouden.

Op de Klooiende Koude Kalkoen moeten de begiftigden het doen met virtuele bokalen.
Die zojuist zijn uitgereikt.
Misschien leuk om te lezen als je wel eens luistert naar Radio 1.

En jij wil natuurlijk weten wat!

Ik ben 1 mens met een aantal belangstellingen en sommige ventileer ik vooral elders.
Mijn liefde voor begraafplaatsen bijvoorbeeld. Die uit ik maar heel af en toe hier.
Wat een ietsje raar voelt omdat compartimentaliseren mij niet van nature goed afgaat.

Andere liefde: Radio 1.
Daaraan geef ik uiting op de Klooiende Kalkoen.
Waar ik vandaag mensen verzoek te stemmen voor hun favoriete radioprogramma.

Mocht jij nou denken: stemmen? Dat lijkt mij ook wel leuk – hier kun je terecht.

Twee maanden geleden viel de zendmast in Smilde om en brandde die in Lopik uit.
Er kwam een AM-frequentie en een steunzender in Engeland en een satellietontvanger in Terneuzen.
Hommeles was het veelal.
Géén ontvangst van Radio 1 (o.a.), haperende ontvangst, stotterende ontvangst, ruis.

Ook ik had er last van.
Maar pas dit weekend, nu alles weer ok is, realiseer ik me hoe fijn de afgelopen twee maanden ontvangsttechnisch gezien waren.
De wereldontvanger op mijn bureau, een Sangean ATS 505, deed het nl best goed met ‘Terneuzen’.
Maar met Lopik is het huilen met de pet op en ook af.

Sangean was altijd al extreem gevoelig voor overvliegende vliegtuigen en soms ook voor m’n muis en toetsenbord.
Vaak moest ik de antenne precies zó en niet anders richten omdat hij anders ruis op ruis produceerde.
Met wat geduld ging dat nét.

Nu niet. Het is alleen maar storing.
En wanneer ik de radio wendend en kerend en de antenne richtend en weer anders richtend tracht helder geluid te krijgen en daarin steeds niet slaag word ik steeds driftiger en wil met het kreng gaan smijten.

Ik vermoed dat het komt omdat ‘Lopik’ voor mij altijd al een matige straalzender was. En nu, op niet 100%, is hij een ramp.
Het alternatief is: luisteren via de PC. Dat kán.
Alleen pleeg ik op 3 plaatsen in huis tegelijk de radio aan te hebben en de PC loopt een halve minuut áchter.

O, geef mij weer een donderklap op Lopik en dan Terneuzen weer terug.

Wat kan ik me ergeren aan hoe mensen dingen zeggen.
Niet alleen aan formuleringen die niet kloppen (‘zich beseffen’ ‘zich irriteren’) of die ik lelijk vind.
Ook aan hun klank.

Vanochtend was het bv goed mis met Daphne Bunskoek die de TROS Nieuwsshow mocht meepresenteren.
Zij is 1 van de presentatrices die denken dat als ze op kjoet gaan wij ze daardoor meer gaan waarderen.
Voeg daarbij dat ze van foto’s voto’s maakt en de S en de Z ook vrolijk verhaspelt én alle werkwoorden die op -en eindigen laat eindigen op ‘uh’.
En ik erger me.

Net op de radio een dichteres.
Met vette ‘ai’ ipv ‘ij’-klanken.
Ook lekker lijzig. Uitdijende zinnen die in de lucht blijven hangen.
Zó erg dat ik de radio uitzet.

Wat ik wél mooi vind?
Een zachte G en een lichte stotter.

Waar anderen (hele volksstammen zelfs) weer een hekel aan hebben.