Jeanne's Weblog

Gisteren onderging ik een wortelkanaalbehandeling.
Het was niet leuk en ik aarzelde of ik erover zou schrijven.
Ik doe het toch omdat je met google vooral op kalmerende ‘valt reuze mee’-teksten stuit.
Meestal geschreven door behandelaars.
Dit stukje is niet bedoeld om iemand van de wortelkanaal te wéérhouden maar om wie die heeft ondergaan en het ook ‘niet leuk’ vond een hart onder de riem te steken.
“You are not alone!”

Pijn
In mijn geval (dit kan uiteenlopen) duurde de behandeling meer dan anderhalf uur.
Met alleen de kies in kwestie verdoofd (verdoving nam af tegen het einde, werd toen gevoelig) en *niet* de rest van mijn mond. Dus ook niet vlak ernaast (pijnlijke scherpe plaatjes in de huid) en de ándere kant (dikke prop watten om de mond ook daar open te houden).
En dan de lippen waarop steeds uit een andere hoek werd gedrukt.

Nu vind ik pijn uiteraard niet prettig, maar daar kan ik tegen.
Waar ik niet tegen kan: niet weten wat er gebeurt.
Dat had ik ook tegen de specialist gezegd: houd me op de hoogte van wat u doet.
Ja, zei ze. Nee, deed ze.

Klaar
Na ruim anderhalf uur zette de specialist de stoel rechtop nadat ze alles uit mijn mond had gehaald aan plaatjes en watten.
“Is het klaar” vroeg ik. Ja, zei ze, met haar rug naar me toe.
Ik ging rechtop zitten en vroeg of iemand me kon helpen naar mijn jas, omdat ik wat wankel op de benen stond.

Ik zei dat het was tegengevallen.
Reactie medeleven? Integendeel!
Woeste blikken van arts en assistente: dat het góed voor me was! Ik wou mijn kies toch behouden.
Nou dan.
Het leek me niet het moment voor een stevige discussie over: u zou vertellen wat u deed en het enige wat u 1x zei was ‘stil liggen anders kan ik het niet goed zien’.
Ik had gewoon de fut niet meer.

Blij
Gisteravond lees ik via google alleen dat mensen een wortelkanaal vinden meevallen, sterker, er blij mee zijn.
Maar net stuit ik op dit stukje, van een kliniek waar ze blijkbaar wel begrijpen hoe het moet en waar mijn kreng-van-een-dokter niet op haar plaats zou zijn:
“Geen één tandartsbehandeling is natuurlijk heel leuk, maar door alles stap voor stap uit te voeren, jullie als patiënt goed voor te lichten en jullie mee te nemen ín de behandeling i.p.v. dat jullie het alleen maar ‘ondergaan’ lukt het mij heel vaak om toch weer een patiënt blij naar huis te sturen.

Vertellen wat ik aan het doen ben, zorgt ervoor dat patiënten zich dit voor kunnen stellen en zich niet overgeleverd voelen aan mij als tandarts. Alles in stappen doen en evt. vertellen hoe lang een bepaalde stap duurt, zorgt ervoor dat jullie uitzicht hebben op het einde van die stap en even op adem kunnen komen tussentijds.”
(bron)

Het is dat ik wél tevreden ben over de tandarts in de praktijk van het wortelkanaal-loeder want ik sta nu al met 1 been in die ándere praktijk.

Deze regen heeft 1 neven-effect.
Vermoedelijk méér, maar 1 dat mij in het bijzonder opvalt.

Hij tovert slakken.
En ik ben dol op slakken.
Het betekent wel dat ik moet oppassen waar ik mijn voeten zet.
Want een slakje is snel geplet en het geeft geen waarschuwende blaf of mauw en het bijt ook niet om zich het vege lijfje te redden.

Na de harde regen van vanmiddag was het in mijn tuin bal.
Voorzichtig lopend kon ik een aantal individuen kieken en deze twee zaten eerst op 10-15 cm van elkaar en toen kroop de donkere die links zat naar de lichtere rechtse en glibberde er zelfs overheen.
Nee, dat is geen paren.
Dat ziet er bij slakken anders uit.

Omdat ik ‘goed kon leren’ (noemen ze dat nog steeds zo?) ging ik naar het gymnasium en daarna ging ik rechten studeren.
Omdat je ‘alle kanten op kon’ met rechten.

Wat in mijn geval waar was: ik heb rechten gedoceerd, ik heb (zelfs bekroonde) juridische boeken geschreven en vooral ben ik actief geweest als journalist.
En wat ik ook deed:
– het was hard werken
– het was soms wel en soms niet leuk en
– het verdiende aardig maar bepaald niet véél.

Sinds half januari heb ik kiespijn.
Zo weet ik nu dat een bezoekje aan de tandarts wordt gehonoreerd met € 28.
Voor een kwartiertje praten (soms hoeft het mondje niet eens open) en wat oppervlakkige tests (bv koud watje tegen de pijnlijke kies die dan idd ‘au’ zegt).

Intussen heb ik vullingen en nog meer vullingen gehad en zijn we beland in de fase: wortelkanaal.
Gewoonlijk doet de eigen tandarts dat maar bij (bv!) een eerdere mislukte behandeling kan die je doorverwijzen naar een endodontoloog.

Daar was ik twee weken geleden en ze deed hetzelfde als de gewone tandarts: kort gesprekje en koud watje.
(en: kom terug voor wortelkanaal, maar dat had mijn tandarts ook al beloofd)
Prijskaartje € 52,50.

En ja, je moet er een tijdje voor naar een opleiding!
Maar daarna loop je binnen.

Wanneer je af en toe weg wilt, heb je zeker als je dieren hebt, iemand nodig om op je huis te passen.
De ene keer pakt dat beter uit dan de andere.
Mijn laatste oppas was fantastisch!
Die daarvoor…

Ze stuurde trouw foto’s van mijn katten maar ‘alles wat niet achter slot en grendel is mag je gebruiken’, vatte ze wel heel letterlijk op.
Ik bedoelde: eten en kruiden en drank.
En boeken (bv).
Zij vatte het op als: al mijn gloednieuwe legpuzzels leggen.
Dat ze in cellofaan zaten? ach.

Toen ik weg ging liet ik een berg welkom-kadootjes achter én een hartelijke tekst.
Toen ik terugkwam was er niet eens een ‘welkom thuis’-krabbel.

Ik zei daar wat van en haar reactie? mij blokkeren op FB.
Oef.

Deze week kwam ik haar toevallig tegen op FB.
Indirect natuurlijk aangezien ik geblokkeerd ben.
Ik klikte op haar naam en ging op haar weblog naar de maand waarin ze bij mij was geweest.
Ze omschrijft me als ‘een oudere vrouw die naar Amerika ging’.
En verder? lijk ik zowel uiterlijk als innerlijk op haar jongere zuster!
dat op een toon die haar trouwe volgers zal doen concluderen ‘nou, dan weet je het wel’.

Ik weet het natuurlijk niet, maar die jongere zuter zou ik wel eens willen ontmoeten …

Een paar weken geleden postte iemand iets waar ik niet blij van werd.
Globaal kwam het neer op ‘eigen volk eerst’ en die asielzoekers krijgen wat óns toekomt (geld, woningen) en dat – ook nog – op een naar toontje.
Ik liet het verder maar zo.

Nu post iemand van wie ik het niet had verwacht en met wie ik liefde voor dieren deel diezelfde post.
Die begint met “Het kan me geen reet schelen wie dit beledigt, maar ik blijf erbij.”
Helemáál verbaasd ben ik niet.
Want laatst postte ze ook al een wappie-tekst.
Raar, maar daar kon ik (nog nét) mee leven.
Maar deze! En dan vooral: de toon.

Ik besluit met haar te kappen en schrijf dit postje:
Los van dat ik het inhoudelijk niet met je eens ben: ik ben al afgehaakt wanneer een tekst begint met “Het kan me geen reet schelen wie dit beledigt, maar ik blijf erbij.”
Zo praat je niet tegen mensen van wie je tegelijk respect verlangt.

Ook ben ik niet gediend van “Kopieer & plak als je het lef hebt!” Vieze chantage.
Ik geef de voorkeur aan ‘agree to disagree’ en focus je op wat je wel gemeenschappelijk hebt, in dit geval de zorg voor dieren.
Het kan mij wel ‘een reet schelen’ maar met iemand die zich zo opstelt, wil ik niet langer bevriend zijn.
Het ga je goed.

Ik geef graag kadootjes.
Om mensen blij te maken, wat mij zelf ook weer blij maakt.
Minder vriendelijk geformuleerd: ik ben een *pleaser*.

De laatste tijd geef ik artikelen weg voor goede dierendoelen.
Wat fijn is voor die dieren, maar natuurlijk hoop ik ook dat de organisator van zo’n doel het weet te waarderen.

Eerst presenteerde ik die artikelen zelf: foto, beschrijving, bepaling prijs, verzending.
Tegenwoordig stuur ik dozen vol aan die het verder regelen zal.

Dat loopt niet altijd goed (ik vertelde daar al eerder over).
En eerst dacht ik ezel-steen maar toen toch weer ‘proberen’.
Dus geweldige selectie gemaakt van mooie nieuwe puzzels, mooie nieuwe poppen, mooie nieuwe magneten, mooie nieuwe ansichten etc.
Veel zelfs speciaal voor dit doel ingekocht.

Gisteren giga-pakket verstuurd.
Vandaag div mailtjes met gezeur over dat PostNL vast te laat zal zijn áls ze al vandaag bezorgen want het is altijd wát.
Ik begin me ellendig en bijna schuldig te voelen dat ik iemand dit aandoe.

Maar .. Pakket arriveert.
Alleen heeft ze geen tijd het uit te pakken want ze krijgt bezoek.
Jammer.
Vele uren later: uitgepakt, leuk hoor, en “voor jou ruimt het zo ook lekker op.”

Ik kan wel janken en denk: leer je het nou nooit?
Van die ezel en die steen dus.
(en ja, heb nog wel het een en ander rechtgezet maar de glans was er toch vanaf)

Via FB heb ik een hoop mensen leren kennen.
Nou ja ‘kennen’- we delen interesses. Meestal voor dieren of voor muziek.

Aan die muziek kun je je niet veel builen vallen.
So what als iem opeens óók van rap blijkt te houden en/of er lol in schept regelmatig de ganse Ring helemaal uit te zitten.
Waar deze bel canto-vrouw (tevens Springsteen-fan) niet aan moet denken, maar ieder haar meug.

Moeilijker heb ik het er mee wanneer een muziekfan opeen ook een (in mijn ogen: overdreven) reli-fan blijkt te zijn, die elders van alles uit de Bijbel quote.
Een enkel kwootje – ok.
Maar keer op keer lappen van Gods Woord??

Erger: iem die ik alleen ‘ken’ via dierengroepen en die opeens schrijft “we hebben allemaal Wilders gestemd en…”
Ik laat het beschaafd bij dat ik dat niet heb gedaan en pas mijn profiel aan door daar ‘lid van de Partij voor de Dieren’ aan toe te voegen.
Om verwarring te voorkomen.

Maar nu.
Dezelfde Wilders-vrouw blijkt opeens met iemand die ik (tot nu) wel hoog heb een Wappie-instelling te delen.
Die ze uiteraard niet duiden als Wappie maar als ‘intelligente diepe denkers’.
Dit allemaal niet in een eigen, goed onderbouwd betoog maar in een kopie-en-plak van een andere ‘diepe denker’.

O got dus.

Op FB heb ik veel vrienden (meestal: v) die van dieren houden. FB’s algoritme was er dus als de spreekwoordelijke kippen bij om ervoor te zorgen dat ik ook lid werd van allerlei dierenclubs.
Op zich prima.

Veel van die clubs halen hondjes uit een ver buitenland om ze hier te laten adopteren.
Wat makkelijker lukt naarmate de hond er snoeperiger uitziet.

Toch zijn er mensen die de aanwezigheid van de aanbiddelijke snoezepoet niet trekken.
Soms omdat ze zich totaal op het schattige plaatje hebben verkeken: bruine oogjes waarin je wilt verdrinken, een super-aaibaar lijfje dat ervan droomt op je schoot te zitten, pootjes die braaf aan de lijn willen wandelen, een blaasje dat nimmer nooit in huis een plas zal doen.
Ook niet van onwennige zenuwachtigheid.

Sommigen proberen het oprecht. Wekenlang.
Anderen staan de volgende dag alweer met het bundeltje ‘tegengevallen’ op de stoep bij de stichting die het ze leverde.
Dít was niet wat ze in hun hoofd hadden toen ze het bestelden.

Daar kun je iets van vinden. Veel mensen doen dat ook.
Zelf zou ik er niet eens aan beginnen, dus ik oordeel hierover maar een beetje.

Voorzichtige vragen

Over het algemeen zitten ‘we’ op 1 lijn.
Tot iemand in zo’n groep voorzichtig vraagt waarom al die getraumatiseerde honden eigenlijk uit verre buitenlanden moeten worden gehaald. Onze eigen asiels zitten toch ook vol?
En – nog erger – waarom onze weldoeners 4, 6 en soms wel 10 zielige buitenlandse hondjes in huis nemen die dan een rugzakje blijken te hebben, honger krijgen en ook nog ziek kunnen worden – soms met hun allen tegelijk (prijskaartje dierenarts).

Wat dán?
Crowdfunden! Dat lost het op want je hebt altijd lieve mede-dierenvrienden (v) die per zieligerd wel wat geld willen overmaken.

Maar die vraag.
Het waarom (4, 6, 10) als je niet bulkt van het geld dus op je vingers kunt natellen dat tegenvallers met de geredde lieverds tot enorme financiële problemen zullen leiden.

De zottin die deze stomme vraag stelt wordt natuurlijk subiet uit de groep gegooid en door alle leden elk voor zich ook nog eens geblockt.

Na het met succes bezwangeren van je liefje is het goed chillen met je besties.