Jeanne's Weblog

Ik geef iemand een kadootje.
Ik leg het niet in haar handen, ik stuur een foto.
Pas een maand later zal ze het in huis hebben, waar ik nooit zal zien of het een ereplaats krijgt of wordt weggemoffeld – want ik kom er nooit over de vloer.
Het is een mok.

Haar reactie:
“Eerlijk?
Ik heb daar niet veel mee.
Ik zou hem lekker houden en warme chocolademelk uit drinken.”

En wanneer ik niet per kerende app reageer (bv dat ik nooit warme chocolademelk drink):
“Ik wil je niet beledigen hoor!”

Dat is fijn.
Dan voelt de pijnlijke *pets* van niet eens voor de vorm beleefd-vriendelijk dankjewel zeggen opeens véél minder pijnlijk aan.

Om conversatie te maken (ik ben daar niet goed in dus doe maar wat), vertel ik iemand die een klus voor me doet over een gemeenschappelijke kennis die ook wel eens voor me klust.
Die had beloofd iets te doen maar had dat verzuimd en was toen met een erg slappe smoes aangekomen.

Ik verwachtte geen medeleven laat staan woede op de gemeenschappelijke kennis.
Maar ik was wel verbaasd toen deze man zei: “Zoiets had ik ook kunnen zeggen.”

Dat geeft toch te denken.

Op de radio een vrouw die dieren opzet.
Vandaag is voor haar een spannende dag, want Bram wordt opgezet.

Bij Bram denk ik aan: die wolf die buiten de toegestane uren door gore losers is doodgeschoten en waaraan de overheid alsmaar niks doet. Dat dit is gebeurd, dus.
Die overtreding.

Bram, die wolf “die kinderen beet”.
Zegt de preparateur.
Wat onzin is en dus zegt de presentatrice…
Niets.

Die lult verder over het opzetten van dieren.
Arme Bram.
Zelfs postuum is hij niet veilig.

Om mij moverende redenen (maw lamaarzitten) kocht ik een aantal stukken mooie, heerlijk ruikende, handgemaakte (jawel) zeep.
Voor het goede doel (dat was 1 van die redenen).

Omdat ik geen fanatiek badderaar ben en ook niet omkom in de vriendinnen aan wie ik ze kado kan doen, had ik een probleem.
Tot iemand adviseerde: in de kast tussen je kleren.
Aha.

Gelukkig stopte ik ze niet op goed geluk tussen de broeken en truien maar raadpleegde eerst het net.
“Leg een stuk zeep nooit los tussen je kleding, maar verpak het in een ademend stofje zoals een sok, waszakje of katoenen zakje om vlekken en plakkerige resten op de stof te voorkomen.”
Zegt Lundia.
En: “Zorg dat de zeep helemaal droog is voordat je hem in de kast legt.”

Nog steeds Lundia: “Leg het zakje in een hoek van de plank, achterin een lade of hang het aan een kledinghanger, zodat de geur zich rustig kan verspreiden zonder dat het vet afgeeft.”

Wil ik nog wat weten, vraagt nu wel AI.
Nou… wélke zeep is missch wel handig.
“Kies de juiste zeep: Sterk geurende zepen zoals Marseillezeep, Irish Spring of Maja zeep werken het best en behouden jarenlang hun geur.”

Waarmee ik nét niet terug bij af ben want naar Marseille enzo ruiken al mijn prachtige met liefde handgemaakte zepen natuurlijk niet.

Nét heb ik het probleem van de Corona-prik opgelost (door de afspraak af te zeggen) of daar vallen maar liefst twee brieven van de huisarts op de deurmat..

Griepprik en pneumokokkenprik.
Griepprik – die ken ik.
En ging ik altijd braaf halen tot de laatste twee jaar niet meer.
Maar pneumokokken?

De pneumokokkenprik beschermt tegen ernstige ziektes door de pneumokokkenbacterie, zoals longontsteking, hersenvliesontsteking en bloedvergiftiging.
Bron: overheid (niet AI).

Toevallig heb ik wanneer de brief binnenkomt een stoere man over de vloer.
Zou jij…? vraag ik.
Hij heeft het al gedaan. Mét de griepprik.
En hij is jonger dan ik.

Misschien dus toch maar doen?
Afspraak maken hoeft niet, alleen de uitnodigingen meenemen.
Die ik – het zat er aan te komen – een week later blijk te hebben zoek gemaakt.
Vraag me niet hoe en al helemaal niet waarom en ik neem aan dat ik kan bellen om nieuwe uitnodigingen te vragen maar dat zou alleen kunnen indien ‘fut’ wat ik niet heb.

Wat trouwens weer een extra reden schijnt te zijn om me wel te laten prikken.
In beide armen.
Met beide vaccins.

Note to self… etc.

Ongeveer een maand geleden keek ik voor het laatst in dat gruwelijke slaap-boek.
Ik las: als je een paar nachten wél goed slaapt, denk dan maar niet dat het nu beter met je gaat en dat je aan de beterende hand bent.
En denk helemaal niet dat je bijna bent genezen.

Vals kreng, dacht ik.

De afgelopen week sliep ik twee keer (relatief) goed.
Wat in mijn geval betekent: na iets meer dan een uur in slaap vallen.

Dus maakte zich wel degelijk een zeker optimisme van me meester.
Niet dat ik dacht dat de ellende van de slapeloosheid óver was.
Maar goeie kans toch dat het nu geleidelijk beter ging?

Vanavond begon goed.
Lexje kwam om 1 uur binnen, snackte wat en ging naar bed.
Ik zette de PC uit en kroop erbij.

Kom maar op, slaap!
Ik ben er klaar voor!

En hier zit ik.
Kwart voor drie en bozig tikkend en klaarwakker.

Ik moet ook nog snel terug naar bed anders wordt Babypoes óók wakker en vertrekt tot een onchristelijk tijdstip ergens tussen 4 en 6.
Ik vind mezelf nogal zielig.

Ik schakel in bij De Taalstaat terwijl daar net een gesprek wordt afgerond.

De presentator en de geïnterviewde stellen lachend vast dat ze hebben ontdekt dat als je geen zin hebt in een gesprek met een collega, je moet zeggen dat je “overprikkeld” bent.
Hihi haha.

Mij is dat 1x overkomen.
Ik nodigde een kennis uit voor een concert.
Ik dácht dat ze het leuk zou vinden.
Haar reactie?
“Te veel prikkels.”

Dat kon niet het soort muziek betreffen dus ik vóelde ‘m natuurlijk al maar liet het maar zo.
Eigenlijk wou ik er niet te ver over nadenken.
Wegens pijnlijk.

Dit radiofragment drukt me met het neusje op de niet-fijne-feiten dat ‘overprikkeld’ en ’teveel prikkels’ blijkbaar geijkte smoezen zijn die je hanteert als je in iemand geen trek hebt.
Vandaar de kop boven dit stukje.