Jeanne's Weblog

Wie niet ont-spult hoort er tegenwoordig niet meer bij.
Maar ik haat ont-spullen (alleen het woord al en alleen het modieuze gedoe al).
Ik kan alleen niet ontkennen dat mijn kleerkast propvol is.

Zodat ik de laatste dagen aarzelend denk over ‘eens kritisch naar de inhoud kijken en heel misschien wat dingen weg doen’.

De laatste keer dat ik dat deed was een paar jaar geleden.
En ik herinner me nog steeds wat er toen is verdwenen (2 leuke bloesjes en 1 wat beschadigde rode sweater).
Ik zou liegen als ik zei dat ik die nog elke dag mis, maar wannéér ik aan ze denk, vind ik het jammer dat ze weg zijn.

Omdat niet alleen elk nadeel een voordeel heeft maar ook elk probleem een oplossing: ik huur iemand in die extra planken zal maken in de kleerkast in de slaapkamer.
Dat kan op de plek waar nu het halve winterdekbed ligt opgefrommeld.

Dekbed voegt zich weer bij zijn maatje, grote ruimte ontstaat in kleerkast: probleem opgelost.
Tot volgend voorjaar de stukken dekbed weer ruw van elkaar worden gescheiden.
Maar dat zien we dan wel weer.

Niet vaak heb ik een paddenstoel in mijn tuin en wanneer ik die heb, is hij vaak na een dag of wat alweer ‘zomaar’ verdwenen.

Gisteren zie ik iets opkomen dat er vandaag nog steeds staat.
Ik maak wat foto’s en google op “bolle lichtgroene paddenstoel”.

Google weet er wel raad mee:
“Wanneer je een bolle lichtgroene paddenstoel in de natuur ziet, is extreme voorzichtigheid geboden. Dit signalement kan namelijk wijzen op de groene knolamaniet (Amanita phalloides), een van de allergiftigste en dodelijkste paddenstoelen ter wereld.”

Verder gegoogle leert hoe gruwelijk ik zelf eraan kan doodgaan en anders zeker mijn hond.
Een kat óók als die zo stom zou zijn ervan te eten maar dat is een kat meestal niet, en een hond stopt alles in het hebberige mondje met in dit geval fatale gevolgen.
Want een tegengif is er niet.

Gelukkig heb ik geen hond en Lexje Babypoes is hopelijk verstandig net als haar leuke Buurkat zus.
Maar… móet ik nu iets? Google: “Omdat dit de giftigste paddenstoel ter wereld is, is het uiterst belangrijk om extreme voorzichtigheid te betrachten en hem absoluut nooit aan te raken of te plukken.”

Ik begin te denken dat zelfs fotograferen al gewaagd was.
Afgaand op de (betere) foto’s op allerlei websites denk ik trouwens dat hij het idd is.
‘Death cap’ heet hij in tot in verre buitenlanden waar ze de creep ook kennen.
Of ‘Death angel’…

Ik ben geabonneerd op een hoop nieuwsbrieven.
Over dieren, over natuur iha, over politiek.
En over fotografie.
(= kleine selectie)

Eén van die nieuwsbrieven stuurt mij net dit bericht om me te verleiden iets te kopen.

Karin was één en al enthousiasme, ze struikelde over haar woorden en zei:

Waarop ik reageer: ‘Wat denk je van een boek’?

Mijn vriendelijke reactie is: ik hoop dat die uitgever er wel een corrector naar heeft laten kijken.
Mijn andere reactie: o got!
En: nimmer nooit ga ik iets kopen dat is geschreven door iemand die deze simpele d-t-fouten maakt in nb een promo-tekst!

Ik bel mijn notaris.
Een vrouw, niet de notaris zelf, iemand van het personeel, neemt op met alleen haar voornaam.
Ok.

Ik noem mijn volledige naam (Jeanne Doomen, niet alle katholieke voornamen, dus ook weer niet zó volledig).
Ik vraag wat ze nodig heeft om te weten wie ik ben en opper: geboortedatum? dossiernummer?

Geboortedatum zal het zijn.
En ze ‘heeft’ me.

Nog één controlevraag: “wat is uw meisjesnaam?”
Daar overvalt ze me.

Want ‘meisjesnaam’? gebruikt iemand die term dan nog?
Ik dacht dat het al heel lang ‘eigen naam’ oid was.

Maar ik *wil* wat van haar dus ga ik niet moeilijk doen en uitleggen en feministisch doen.

Niet dat het werkt, mijn meewerkende instelling.
Wat ik wil krijg ik niet voor mekaar.
Ik moet wachten tot ik word terug gebeld.
En dat is…?

Niets van te zeggen.
Afwachten maar.

Wim Sonneveld (wie kent hem nog) had ooit een grap die begón met het lezen van overlijdensadvertenties.
Het begin van de grap was “want je wilt toch zien wie er nog over is”.

Ik lees ze ook.
Niet dagelijks.
Maar als ik tóch de Volkskrant zit te spellen omdat ik wacht op een bezorgservice, lees ik ook die advertenties.

Zelden kom ik een bekende tegen.
Meestal kijk ik vooral naar hoe oud mensen zijn geworden en put dan enige moed uit mensen die jonger dan ik zijn overleden.
Wat – ik weet het – nergens op slaat.
Want als een ander op 67 al dood was, betekent dat niet dat ik nog tig geweldig leuke jaren (sowieso dát) voor me heb.

Maar waar laatst mijn oog op viel.
Er was een man dood gegaan.
Een geweldige man.
Volgens de achterblijvers dan (ik kende hem niet).

En zijn partner, een vrouw, had eronder gezet *Je muze*.
Dat vind ik nogal wat.
Ik denk niet dat ik ooit iemands ‘muze’ ben geweest.
Niet tijdens hun sterven en ook niet daarvóór.

Ik ‘vond’ er dus wat van.
Maar ik vind het ook weer zo aanmatigend om dat hier te vermelden dus lamaar.

Eén van mijn pet peeves behalve de uitspraak van mijn naam is zoals wie dit weblog vaker las wel zal weten “en wat zeg je dan”.
En dan mn het *niet* daarvan zeggen.

Kwestie van generatie, heb ik gedacht.
Omdat ik ermee ben grootgebracht en ik het nu vrijwel nooit meer hoor.

Variant erop is (denk/vind ik): de belofte iets te doen, enthousiast mijn dankbaarheid oogsten – en over dat ‘iets’ hoor ik dan nooit meer wat.
Of ‘iets’ (= geloof ik beter NL).

Laatst ervoer ik nog een variant.
Ik deed iemand iets kado via iemand ánders.
Die overhandigde het kado, stelde vast dat de begenadigde dolblij was, wat zij (de overhandigster) mij dus liet weten.

Maar nu komt-ie.
De begiftigde die buiten zichzelf zou zijn van vreugde (en die wel eens met me appt maw ze ként me), zou me volgens de overhandigster graag bedanken maar… ze had het erg druk.
Dus goeie kans dat het daar niet van zou komen.

Wat ik gezien de leeftijd van alle betrokkenen niet eens kan bijzetten in de categorie ‘jeugd van tegenwoordig’.
Btw het kwam er inderdaad niet van.

Er zijn belangrijker zaken.
Véél belangrijker!

Dit is dus gezeur-omdat-het-kan en goeie kans dat ik er ook al eerder over schreef.
Mijn naam.
Jeanne.
Wat de griezels in West-Friesland (waar ik woon) uitspreken als Sjaaaaane.

Dat kán ik corrigeren en dan uitleggen dat het ánders is.
Met als resultaat: niks nada nul.
Hoe dat komt??
Gewenning, vermoed ik.

Natuurlijk denk ik weer aan 1 van mijn favoriete liedjes ‘It’s Liza with a Z not Lisa with an S’ van Liza Minnelli. (uitspr: its Laiza wis een Zie not Liesa wis een Es)

Maar ook denk ik: had Gibert Bécaud niet een liedje met mijn naam erin.
Les Tantes Jeanne…
Ik luister.
En: au.
Want de A in Bécaud’s Jeanne kan wedijveren met die van de Westfriese creeps in mijn omgeving.

Google dan maar?
Daar vind ik allerlei voorbeelden die ik deels onzin vind en deels ‘ziejewel’.

Dan in een forum: “Hangt van de persoon af, en je moet het ze vragen.”
Dát is me dus uit het hart gegrepen.

En in mijn geval is het ‘Zjanne’ (in case you were still wondering).

Picture this…
Je bent op een feestje en hebt zin in sex met wat een leuke gozer lijkt.
Normaal gesproken zou je dan wat vroeger naar huis gaan, maar jullie werken als matroos op een schip dus dan moet je improviseren en zoekt daar een rustige ruimte.
“Er zijn hier toch geen camera’s?” vraag je gozer tot 2x toe en “nee, hoor” liegt die.

Waarna hij z’n ding doet terwijl tien van zijn beste vrienden (ahem) meegluren, filmpjes maken en – ja hoor – die ook meteen maar online zetten.

Nadat je weer bent aangekleed en terugloopt naar het feest zie je de gluiperds al gluipen, hoor je hun kut-opmerkingen en word je al naar van hun gelach.
Nu, ruim een jaar later, ben je nog steeds alle vertrouwen in mensen kwijt.

Gelukkig is daar Meneer Justitia die het ook een schande vindt en ‘leuke gozer’ die wist wat er ging gebeuren veroordeelt ot een taakstraf van 140 uur en twee maanden voorwaardelijk.
Filmende gluiperd krijgt 160 uur (toe maar!) taakstraf en ook twee maanden voorwaardelijk.

Ik fantaseer wel eens over het met een groep vrouwen vangen van zo’n type, goed vasthouden en dan met een bot mes dat geval tussen z’n benen verwijderen.
Daarna: filmpje online.

En niet te vergeten: lach-track eronder.