Over mezelf en andere dieren
Op deze dag tien jaar geleden kwam Loki bij me wonen.
Omdat hij in het vorige huis panisch was voor de hond.
Hier was hij er de eerste weken van overtuigd dat ik hem naar het leven stond.
Dat kwam goed.
Toen haalde hij zelfs een vriendinnetje in huis.
Op 24 juli vorig jaar ging hij dood.
En nee, de tijd vliegt niet.
Net voordat we besloten niet meer bij Amerikaanse bedrijven te kopen en zeker niet bij Amazon, plaatste ik daar nog een bestelling.
Bij Amazon.DE
Een hoop tictacs.
Genoeg om de rest van het jaar op te knagen.
Die zouden worden bezorgd tussen 3 en 5 februari.
Net denk ik: laat ik eens kijken hoever het pakje is.
Wat zie ik: DHL heeft het vandaag bezorgd om 13:21.
No way want ik was gewoon thuis en er is niemand aan de deur geweest.
Ook kreeg ik niet het gebruikelijke ‘de bezorger staat binnen een kwartier voor de deur’-berichtje.
Dus naar de website van DHL: “Staat op de track en trace dat je pakket is bezorgd, maar heb je het niet ontvangen? Vraag je naaste buren of zij je pakket hebben ontvangen. Je pakket kan altijd bij buren zijn bezorgd, ook als dit niet online te zien is.
Is je pakket niet bij de buren bezorgd? Neem dan contact op met de verzender. Bijvoorbeeld de webshop waar je de bestelling hebt gedaan. Die zorgt dat er een onderzoek naar je pakket wordt ingesteld bij DHL.”
Enkele buren zijn niet thuis, andere die het mogelijk om 13:21 wel waren zouden me beslist hebben geappt als ze het pakje hadden aangenomen. Op de website van DHL staat een handtekening die bedoeld is als ‘de mijne’ maar die dat helemaal niet is!
Amazon mailen dus maar.
En me instellen op 539 Euro door de drain.
(idd, ik dacht slim te zijn door zeer groot in te kopen)
In het Kuuroord onderging ik eens wat psychologische tests.
Uit een artikel dat laatst in de krant stond (en waarvan ik de link nu niet meer kan vinden, sorry) begrijp ik dat men wou meten hoe het stond met mijn verstand.
Twee van die tests werden namelijk ook gebruikt in dat onderzoek.
1) de onderzoeker somt een hoop woorden op en probeer er 5 minuten later zoveel je kunt te reproduceren
2) noem binnen een minuut zoveel dieren als je te binnen schieten.
Van test 1 bakte ik niks. Nou ja: niet veel.
In test 2 was ik niet te houden. De onderzoekster verbaasde dat niks.
Ze noteerde niet eens met de hand mijn antwoorden maar zette meteen een bandrecordertje aan want ze had al voorzien dat deze dierenliefhebster ze mbt test 2 een poepie zou laten ruiken.
Conclusie? Die van de onderzoekers staat in dat artikel waarvan ik de link ben vergeten (wat vast ook weer iets -nadeligs- zegt over mijn hersentjes).
Mijn conclusie: over test 1 ‘geen idee’ maar de proefpersoon zal test 2 beter of slechter doen afhankelijk van het onderwerp waar ze voorbeelden van moet geven.
Had mij bv gevraagd om ontwerpers van hippe kleren en ik was lelijk door de mand gevallen.
Ik vond het vervelend te douchen in het kuuroord en deed dat dus wanneer ik een dag thuis was onder de eigen douche.
Bij 1 van die gelegenheden werd er opeens 3x hard op de badkamerdeur gebonsd. Uiteraard waren beide buitendeuren op slot maar door de jaren heen heb ik veel mensen een sleutel gegeven (bevriende buren, oppassers) en ik kreeg veel sleutels terug maar ja, een kopie is snel gemaakt.
Niet leuk maar ik dacht: waarschijnlijk eenmalig.
Een week later zag ik dat de drempel van de wc beneden, in het halletje tussen voordeur en woonkamer, van zijn plaats was.
Nu heb ik een huis dat ‘wel een likje verf kan gebruiken’ om het eufemistisch uit te drukken dus ik dacht: missch spontaan van z’n plaats geraakt.
Toch de wc-deur open gemaakt en daar zit Loeki, de kat van de buren (zusje van Lex) die had vernield wat ze kón vernielen (vloerbedekking, wc-rollen en ja, die drempel). Waar ik alleen maar blij om was want als ze dat laatste niet had gedaan, had ik haar niet gevonden.
Ik gebruik die wc nl vrijwel nooit (er is er ook nog 1 in de badkamer) en het kon maar 1 ding betekenen: iemand had met opzet die arme kat in de wc opgesloten waar ze ieg de hele nacht had gezeten – ik hoorde later dat ze zo lang was vermist.
Rot
Iemand deed dus rot tegen mij.
En rot tegen mij persoonlijk is 1 ding maar rot tegen een dier… wacht maar tot ik je te pakken krijg.
Ieg vast alle sloten laten veranderen die toegang bieden tot de buitenwereld.
Nu nog proberen de angst weer uit mijn lijf te krijgen.
In het kuuroord waar ik een paar maanden vertoefde, woonde een oud echtpaar.
Zij schepte er genoegen in hem op zijn huid te zitten. Wanneer hij tijdens het eten af en toe wat wegdommelde, sprak ze hem streng toe dat hij *gezellig* moest zijn.
Hij nam soms wraak door wanneer zij de kamer verliet de deur dicht te duwen zodat zij er niet meer in kon.
Dan ging ze op die deur staan bonzen en zijn naam staan roepen: “Johnny! Johnny!”
Het deed me denken aan dat liedje van de geweldige Marlene Dietrich.
Wat me weer deed denken aan 1975 toen ze nog 1x optrad in Carré waar ik bij was met twee aardige mannen (nu allebei dood).
Jammer van die bontjas natuurlijk.
Maar verder: wat een geweldige vrouw.
Loki met zijn lieve gezichtje in de zon en op mijn pijama
(de pj heb ik nog)
Nu we het toch over de dood hebben: ik hield de media even niet zo goed bij en zo zag ik pas laat (nu) dat Diane Keaton én Robert Redford zijn overleden.
Tjee.
Ik zal niet zeggen dat ik ze zal missen (ze figureerden niet actief in mijn leven) maar er was een besef dat ze ergens wáren en dat was een goed besef.
Vandaag is Brigitte Bardot opeens dood en iedereen buitelt over elkaar heen want wat wás ze goed voor zeehondjes.
Over de doden blijkbaar alleen maar goeds want ze was ook ongelooflijk vals over homo’s en over moslims en gleed steeds meer af in de ravijnen van het rechts-radicalisme.
Daar wil ik het bij deze dode even bij laten.
Sprak me aan omdat ik een vriendin verloor na kritiek op haar dochter die na lang wikken en wegen een dure rashond had aangeschaft
Waarom het me ook aanspreekt.
Ik zei eens tegen iemand: als Lexje dood gaat, hoef ik ook niet meer te leven.
Waarom zij zei: nee, dan gaan we samen naar het asiel en kies jij een kat van 15 jaar uit.
Dat vind ik een mooie gedachte.
DAGGEDICHT – Willem Wilmink (1936-2003) – Troostlied voor wie met kerst alleen is
Troostlied voor wie met kerst alleen is
Wees niet zo bang voor kerst. Het zijn twee dagen,
dat is niet meer dan achtenveertig uur.
En uren, het ene vlug, het andere trager,
uren vervliegen op den duur.
Raak niet verloren in herinneringen,
wees toch een beetje wijzer deze keer.
Zing maar ‘Stille nacht’ als je kunt zingen,
want stil zal het zijn, die nachten. Zeer.
Zing in jezelf: ‘De witte vlokken zweven.’
Terwijl de regen langs de pannen ruist.
Het kind is niet in Bethlehem gebleven:
Het is naar Golgotha verhuisd.
Gedenk de dieren op de schalen en de borden,
die zitten meer dan jij in de puree.
Eten is beter dan gegeten worden
ook in de glans van Lucas 2.
Zeg ‘nee’ als mensen je te eten vragen,
want in een andermans gelukkige gezin
daar is de kerstboom enkel te verdragen
met een uitslaande brand erin.
Wees niet zo bang voor kerst. Het zijn twee dagen.
Er is een commercial: sta stil bij de leuke dingen die dit jaar je heeft gebracht.
Camera zoomt in op mooie vrouw die wat ‘wegdroomt’.
Ik denk: ik ben me alleen bewust van nare dingen, vooral de dood van Loki.
Maar opeens besef ik dat er wel degelijk ook iets goeds is: Lexje aka Suzy, die ik aan Loki heb te danken.
Als zij niet vele jaren geleden op Loki verliefd was geworden, had ze nu niet hier gewoond maar nog steeds bij de buren bij haar zusje.
Lexje is een schat.
Vannacht bv ligt ze de hele nacht op bed in mijn armen hoewel om de een of andere reden de verwarming in de slaapkamer het niet doet en nu de harde wind op het slecht geïsoleerde huis staat is het daar stervenskoud.
Beneden is het wel warm en kun je op de vensterbank boven de verwarming liggen op een warm dekentje (wat ze nu ook doet).
Verder is ze natuurlijk gewoon ‘een kat’ die helemaal haar eigen leuke zin doet.
Ik zei het ongetwijfeld al eens eerder maar ik heb dus niks met Kerstmis.
Feestdagen iha zeggen me niks.
Op FB ben ik even nog minder actief dan hier, wat FB er niet van weerhoudt me het 1 en ander toe te sturen.
Bv deze herinnering.
Loki op een kerstpuzzel.
Ach gossie.
Ik ben niet dol op (lees: heb gruwelijk de pest aan) mensen die vol zijn van zichzelf.
Zoals, ik noem maar iemand, Yvon Jaspers.
Als het kan mijd ik haar op de televisie maar gisteren viel ik per ongeluk in haar programma omdat het zat tussen Oogappels (wat ik wel kijk) en Pauw en De Wit (idem).
‘Kijk mij eens mooi en leuk zijn’-Jaspers bezoekt kritiekloos boeren in Texas.
Zoals een giga farm met kleine(!) kalfjes in afgezonderde hokjes waar via een fles vanaf de buitenkant melk aan wordt toegediend (hoezo sociaal wezen en moederliefde?!).
Het moet mij pijn om naar te kijken ook omdat ik bij elk geroofd kalfje denk aan de moeder die haar kind is afgepakt.
En aan Wakker Dier die met vergelijkbare filmpjes ons afraadt produkten van Campina te kopen. Omdat moeder en kind daarvoor ook zo worden gemarteld.
“Is hier geen Partij voor de Dieren” stelt Jaspers een vraag die mogelijk is bedoeld om zeikerds zoals mij te paaien – zonder dat ze er een vraag laat staan kritiek aan koppelt.
Nou, er is zoiets als Peta, zegt de boerin – einde onderwerp.
Ik zeg maar zo etc anders ga ik met zeer onbetamelijk taalgebruik heel hard vloeken.
Ik heb een google alert op mijn naam staan. Al heel lang en ik ben vergeten waarom ik het heb ingevoerd.
Misschien in de hoop op een positieve recensie. Zoals als bij Anja Meulenbelt (die ik heel hoog heb) maar ik ben nooit verder gekomen dan dat iemand een van mijn boeken via marktplaats aanbiedt.
Vandaag krijg ik bericht dat iemand bij google heeft gezocht naar mijn naam en dan ‘In memoriam’.
Klik.
Een naamgenote die als roepnaam Jenny had blijkt een jaar geleden te zijn overleden.
Ze was toen 92 jaar en weduwe en een hoop mensen rouwen om haar maar wat ik lief vind: “Haar trouwe viervoeter Pitou” en dan een afdruk van een hondepootje.
Ik denk dat Lexje aka SusieQ (baby I love you!) het ook vervelend zou vinden als ik dood ging maar ze zou er niet aan hechten om in mijn rouw advertentie te worden vermeld – bovendien heb ik bij de notaris laten vastleggen dat ik geen advertentie hóef (zonde van het geld).
Blijft natuurlijk de vraag wie in google heeft gezocht op mijn naam in combinatie met ‘is dood’en waaróm.
Aan de aardige mensen die af en toe vragen hoe het met me gaat: ‘beter’.
Net zat ik op mezelf te googlen (niet om te weten hoe het gaat, om een andere reden en dat leverde niets op).
Google vond voor me een artikel dat ik ooit (in 2011) heb geschreven over stamboom-onderzoek.
Goed geschreven goed artikel (dat ik glad was vergeten).
Ik print het uit hoewel ik niet denk dat ik er nog ooit iets mee zal doen.
Loki dood, dus.
Eerst versteende ik (zo’n beetje) en toen kreeg ik van iem van wie ik het niet had verwacht een lief troost-kadootje en ging ik huilen. Om niet meer te stoppen met huilen.
Wat nu al zeker 5 dagen duurt.Wat pijn doet. Letterlijk (ook nog!) DUS opgezocht.
Hier zijn een paar concrete tips:
Diep ademhalen: Adem rustig in door je neus en uit door je mond, en concentreer je op je ademhaling.
Ontspan je gezichtsspieren: Probeer je voorhoofd, kaken en mond te ontspannen.
Zoek afleiding: Denk aan iets vrolijks, doe iets leuks, of praat met iemand die je vertrouwt.
Loop even weg: Ga naar een andere ruimte, of loop een rondje buiten om even afstand te nemen van de situatie.
Verander je houding: Ga rechtop zitten of staan, of verander je lichaamshouding op een andere manier die je helpt om je rustiger te voelen.
Schrijf je gevoelens op: Schrijven kan helpen om je emoties te uiten en te verwerken.
Accepteer je gevoelens: Soms helpt het om je emoties gewoon te accepteren en te erkennen dat het oké is om je zo te voelen.”
Voor wie er iets aan heeft (ik niet).
De lieve Loki-man ‘sliep in’ op de ochtend van 24 juli.
Die middag of nee, eigenlijk direct al, voelde ik keelpijn.
Shit, dacht ik: verkouden.
Dat bleef ik denken.
Ik was ook al aan het aarzelen: ik heb voor volgende week een afspraak bij mijn mondhygiëniste en een paar dagen later een afspraak bij mijn nieuwe tandarts – moet ik die nu afzeggen.
Vanochtend terwijl ik nog in bed lag viel een kwartje.
“Door overmatig aanspannen van bepaalde keel- en halsspieren kan de keel dichtgeknepen aanvoelen. Ook de stembanden worden aangestuurd door spieren. Bij een verkeerd stemgebruik kunnen de halsspieren overbelast raken waardoor er een dichtgeknepen gevoel in de keel ontstaat.
Als u minder gespannen bent, worden de klachten vaak vanzelf minder.”
Gisteren is DA Martin langs gekomen om Loki te laten inslapen.
Hij zou komen tussen 11 en 1 en dat vond ik ruim maar hij was er al even na half 12 en Lookje lag onder een kast waar Martin hem makkelijk onderuit kon trekken.
We gingen met hem zitten op bed en ik hád de illusie dat toen Loki wegzakte hij zijn lieve gezichtje naar mij keerde en langzaam wegzakte.
Klinkt je tuin ineens stiller? Dat klopt.
Na het broedseizoen en zodra de jongen het nest verlaten, zwijgen de meeste vogels. Ze hoeven geen partner meer te lokken of hun territorium te verdedigen – en dat hoor je meteen.
Rond diezelfde tijd begint ook nog eens de rui: een complete vervanging van hun verenkleed, die 2 tot 3 maanden duurt, afhankelijk van de soort.
Omdat vliegen dan moeilijker is, blijven vogels vaker uit zicht en sparen ze hun energie. Juist dan kunnen ze jouw hulp goed gebruiken.
Eiwitrijk voer, vers water en rustige plekjes in de tuin maken een wereld van verschil.
(= citaat)