Niet dat ik de rest van het jaar wel zonnetje-in-huis ben maar het najaar stemt me extra treurig.

Tien jaar geleden werd Roelof opeens zo ziek dat ik na 1 dag in Amerika alweer terugvloog. Een paar weken later was hij dood.
Hij was mijn enige en tevens laatste ‘bestie’ (wist toen nog niet dat je dat zo moest noemen). Veertig jaar elkaars beste vriend.
Daarna nog eens zo’n beste vriend(v/m) maken… mij lukt het niet.
En toen werd ik ook nog eens niet uitgenodigd op zijn begrafenis want die was ‘alleen voor familie’.

Over twee weken is de sterfdag van mijn moeder.
Zesenvijftig jaar geleden. Ze was 44 toen ze dood ging: kanker.
Mijn vader hield het daarna nog een jaar uit in zijn eentje. Op 10 december 1971 sloeg bij hem IJzeren Hein toe.

Toen ik mijn testament liet maken, vroeg de notaris wat er met mij moest gebeuren zodra het fatale lot had toegeslagen.
Ze bedoelde: een advertentie? Een ‘dienst’?
Nee, niks.

Wel, zei ik later tegen Roelof: draai de Liebestod.
Privé, denk ik dat ik bedoelde. Want een samenzijn waarop hooguit vijf mensen uit plichtsgevoel zouden komen opdagen, dat wou ik niet.

En nu?
Misschien kan ik instuderen samen met Lexje Babypoes.

Ik lees dat John Bröcheler dood is.

John was een bariton. Hij zong opera en liederen.
Ooit interviewde ik hem voor het muziekblad Disk. Een tijdje erna trad hij in New York op met Beverly Sills. Ik ging erheen met Roelof en na de voorstelling wachtten we hem op, op het terras tegenover de New York City Opera.
John was niet alleen een geweldige zanger, hij was ook een ontzettend aardige man.

Omdat ik (stom!) ooit vrijwel alles wat ik schreef heb weggegooid, zoek ik online naar dat interview.
Ik vind het niet.

Wel vind ik dit: “De bekende (en onlangs in 2026 overleden) journaliste Jeanne Doomen, die naast haar scherpe maatschappelijke reportages en boeken ook over cultuur schreef, heeft voor Disk interviews afgenomen. Zij heeft de destijds rijzende Nederlandse bas-bariton John Bröcheler uitgebreid geïnterviewd voor Disk.
Omdat deze specifieke editie van het tijdschrift (waarschijnlijk uit de jaren ’70 of vroege jaren ’90) niet digitaal is gearchiveerd, duikt het interview online nauwelijks op. Het is echter een waardevol tijdsdocument uit de gloriedagen van de Nederlandse muziekjournalistiek en de vroege carrière van Bröcheler.”

Dat laatste is leuk om te lezen (het compliment).
Het eerste.. ‘minder’.

Net wanneer je denkt dat het niet erg veel beter kan worden: Sally Field is bekroond voor haar hoofdrol in die prachtige film ‘Remarkably Bright Creatures’

Sally Field

En zoals steeds wordt vermeld: zij is echt verschrikkelijk oud!
“… the oldest woman ever to win the category…” – nl 79 jaar.

De film zelf is trouwens ook bekroond.
Terecht.

Van alle series die ik de laatste maanden zag, vond ik Hacks de beste.
En dan mn om de hoofdrolspeelster Jean Smart.

Hoera dus! nu ze wéér een Emmy heeft gewonnen voor die rol.

De NOS citeert ook een stukje van haar dankwoord.
Hier.

Ik weet het: wanneer iemand zomaar uit het niets oordeelt dat opera ‘niks an’ is – dan is dat een gegeven, en dan kun je op je kop gaan staan (hoewel… sowieso beetje zonde van de moeite) maar dan blijft dat zo.

Zinloos dus om zoals ik nu doe te blijven zoeken naar aria’s die echt *iedereen* kent en die *iedereen* leuk vindt.
Al is het maar via André Rieu.

Liedje laten horen en zeggen ‘leuk, toch’? en dan: dat is óók opera!
Het hoeft niet per se Wagner te zijn of iets anders moeilijks.

Bij mij ging het als volgt.
Ik was met Roelof.
Die had een goede vriend die helemaal idolaat was van Maria Callas.
Dus als we daar op bezoek gingen: Callas.
Na een paar jaar om het te proberen een abonnement van de Operastichting genomen.
En zo is het gekomen.

Zelf ben ik opgegroeid met operette.
Later ook musicals ontdekt.
Uiteraard pop en rock.

Ach, laat ook maar.

Toch zit het me niet lekker: iemand die opera maar niks vindt.
Zelf ben ik er ook niet mee opgegroeid.
En ik wil het zeker niet iem proberen aan te smeren als die geen belangstelling heeft.

Maar uit pure nieuwsgierigheid google ik toch wat wordt aangeraden mocht je iemand deze wondere wereld willen binnen voeren.

De opera’s die in dat verband steeds worden genoemd zijn Rigoletto, Carmen en idd Traviata.
Iemand meldt ergens dat hij de week erna een niet-kenner wil meenemen naar Salome en “niet doen!” wil ik hem toeroepen.
Want Salome is geweldig maar niet voor een beginner.

Mijn eerste opera was Tosca.
Met de sopraan Johanna Meier, de bariton Donald McIntyre en de tenor?? die maakte destijds op mij geen grote indruk.

Als de regisseur het niet al te zeer verkloot: een spannend toneelbeeld.
Dé aria van Tosca Vissi d’Arte en dé aria van Cavaradossi E lucevan le stelle (als je geluk hebt zelfs 2x achter mekaar mits gezongen door de sublieme Jonas Kaufmann).
De stukjes Scarpia mogen er trouwens ook zijn.

‘Als de dag van gisteren’ herinner ik me dus die eerste en ook latere Tosca’s.
Trouwens… dieren zát die Tosca heten.
En zelfs bonbons.

En nét wanneer ik denk dat het niet erger kan (dit is natuurlijk heel erg ‘bij wijze van spreken’ aangezien het altijd erger kan), gaat Bonnie Tyler dood.
Na Diane Keaton en Robert Redford en die andere goden en godinnen van mijn leeftijd of iets ouder.
Die wanneer ik over hun dood hoor me telkens dat ‘heden gij, morgen dus ik’-gevoel geven.
Wat geen fijn gevoel is.

Af en toe keek ik haar ‘Total Eclipse of the Heart’-video nog wel eens op YouTube.
Steeds me afvragend wat er nou mee werd bedoeld en tegelijk ervan genietend.

Ik denk niet dat er een hemel is waar ze tzt wanneer ik idd opduik een concert gaat geven.
Ik geloof niet eens in een hiernamaals.
Best jammer eigenlijk, op momenten als deze.

Na een paar weken me blij laten afleiden door de serie Lie to Me (hoe dóet Kirsten Verdel dat toch, in 1 jaar 50+ series kijken?), moet er een nieuwe serie worden gekozen.
(Ik geef de voorkeur aan series omdat ik dan lang -weken tot maanden- onder de pannen ben.)

Gisteren voor even tussendoor de film Remarkably Bright Creatures gekeken.
Sally Fields die als schoonmaakster in een aquarium een band krijgt met de Octopus Marcellus en dan ook met de jongeman Cameron die er komt werken.

Voor het geval je zelf overweegt te gaan kijken, laat ik de details nu even achterwege.
En de wetenschap dat *ik* het laatste half uur in tranen zat, zal je ook niets zeggen.
Zelf las ik ooit stomverbaasd dat iemand bij Everwood zat te janken. Wat je in snikken doet uitbarsten is dus nogal ‘persoonlijk’.

In elk geval deed deze in mijn ogen prachtige film me denken aan een film over een schildpad die ik ooit, toen ik veel jonger was, zag in bioscoop De Uitkijk (in Amsterdam).
Gegoogled.
Niet gevonden.

Alles over schildpadden is recenter én vaak is het animatie.
Frustratie.
Dan, net voordat ik in slaap val (ik ben sowieso laat wakker ivm wachten totdat Babypoes thuis is), schiet me de naam te binnen van de actrice in die film.

Dat helpt, merk ik.
Glenda Jackson is het en de film (uit 1985) heet Turtle Diary.

Ik kijk graag series.
Bij voorkeur goede series met veel afleveringen zodat ik lang in een spannende andere wereld kan blijven hangen.

Het is niet het grotste probleem in mijn leven, maar wel ‘een’ probleem: wat te kijken wanneer die ene serie is afgerond of een volgend seizoen lang op zich zal laten wachten.
Soms ben ik dagen zoet om een volgende geschikte serie te vinden.
Wanneer ik die dan héb, kijk ik 3, hooguit 4 afleveringen op een avond.
Tot het onvermijdelijke einde.

Zodat ik mij verbaas wanneer ik lees dat Kirsten Verdel (die van de Trump-analyses) afgelopen jaar maar liefst 55 series zag en ook nog eens 33 films en niet op haar PC maar echt: in de bioscoop.
Slaapt die vrouw niet???
De scores van de jaren ervoor heeft ze ook genoteerd en die zijn even indrukwekkend.

FB kan je verrassen.
Vaak onaangenaam (vind ik) maar soms ook aangenaam.

Ik zit wat te scrollen en iemand linkt naar de scène waar Barbra Streisand en Robert Redford elkaar na jaren weer tegenkomen.
Het is de slotscène uit The Way We Were.
“Your girl looks lovely, Hubbell” zegt Katie over het prille wichtje dat onze held vergezelt.

In Sex And The City hadden de vrouwen het eens over die scène en allemaal vonden ze die fantastisch en hém geweldig behalve Samantha die de film zelfs nooit had gezien.

Ik wel.
Op die ene dag in 1969(?) toen ik in Amsterdam was om me te oriënteren op een studie.
Alleen, want mijn moeder was toen al dood of aan het dood gaan.
(mijn vader deed dat het jaar erna en hij vergezelde me sowieso niet bij dit soort gelegenheden)

Maar goed: in de ochtend ‘oriënteerde’ ik me dus en in de middag ging ik naar deze film.
Om voor het leven verliefd te worden op Robert Redford.

Dit is het fragment

Omdat ik ‘between relationships’ (lees: series) ben, hang ik alweer een week of wat in Grey’s Anatomy.
Net als vroeger stoort me het eindeloze geneuzel over relaties.
Met een beetje (on) geluk eindigt elke aflevering in tien minuten klef gedoe. Soms raakt het ‘uit’, soms wordt de al dan niet nieuwe liefde extra heftig verklaard.
Smak-kus-smak.

Maar waarover ik het wou hebben.
In de serie doet Meredith onderzoek naar Alzheimer.
Ze wordt afgetroefd door die man die in Ally McBeal steeds ‘bygones’ zei (daar heette hij Fish).
De man heeft zijn onderzoek eerder af en heeft het getest op muizen (shot van ‘Fish’ en Meredith in een kamer met tientallen kooitjes met muizen) en hij publiceert er ook eerder over.

Meredith is boos en stelt vast dat hij alleen heeft getest op mannelijke muizen en gaat nu zélf testen op alleen vrouwelijke muizen en etc.

Muizen

Testen op muizen wordt blijkbaar normaal gevonden.
Dat je muizen (m/v) Alzheimer geeft.

Ik zie niet direct voor me hoe dat zou moeten, met een prik??

Maar daar gaat het niet om.
Je dient ze dus bewust een rotziekte toe om jouw gelijk te bewijzen.
Want dit heeft niets meer te maken met een ‘hoger’ goed: het genezen van de zieke mens.

Dit zijn fragmenten uit de laatste seizoenen.
Dus uit een tijd waarin testen op dieren (gelukkig!) niet meer normaal wordt gevonden.
Niet hier maar – neem ik aan – toch ook niet in Amerika.
Zou er dan helemaal niemand tegen die uitzendingen hebben geprotesteerd?
Ik vrees van niet.
Dóór naar weer een moeizame relatie of een ge/hervonden verliefdheid.

Wanneer ik geen opera groupie ben, kijk ik sentimentele romantische films