Wanneer ik geen opera groupie ben, kijk ik sentimentele romantische films

Mijn eerste serieuze relatie was Roelof.
Samen ontdekten we de opera.

Pauline Tinsley trad vaak op in Amsterdam.
Sills kenden we eerst alleen van de plaat (ja! LP’s deden we toen nog aan – dit is uit de tijd van ‘weet je nog wel, oudje’) tot we haar ook in New York zagen.

Facebook ‘kent’ me door en door, denkt het, en een beetje waar is het wel.
Ik heb niet een geheim leven als dominatrix of sub (om maar iets te noemen).

Dus toont het me clipjes van dieren en politiek (vooral anti-Trump) en van muziek.
Een deel kijk ik, een deel scroll ik door.

Deze week zat tussen ‘muziek’ een repetitie van Yannick Nézet-Séguin (die man die wereldberoemd is – toen pas! – sinds het Nieuwjaarsconcert en mn de Radetzky Mars).
Hij dirigeert Isoldes Liebestod. Ik luister en kijk. En nog eens.
En kán dan niet meer van pure emotie.

Maar wanneer ik ‘nu voorlopig niet meer’ heb besloten, omdat er ook maar zóveel muziek-emotie is die deze vrouw kan verwerken: daar is weer Facebook.
Dat me écht kent.
Best creepy.

Elke avond kijk ik op  mijn PC een serie.
De ene is leuker dan de andere maar zelfs in de niet-zo-leuke blijf ik vaak hangen want ik raak er vertrouwd mee.

Mijn meest recente is Everwood (op Netflix) en geweldig vind ik hem niet maar ik blijf dus hangen, eigenlijk vooral omdat hij zoveel seizoenen met zoveel afleveringen heeft.

Vanavond wil ik weer verder kijken, seizoen 2 ergens tegen het eind.
Maar Netflix laat me niet toe.
Foutmelding wanneer ik wil inloggen.
Zo 1 waar ik niks mee kán.

Ik probeer van alles – zinloos.
Dus wijk ik uit naar HBO Max.
Met grote tegenzin en briesend.

In het kuuroord waar ik een paar maanden vertoefde, woonde een oud echtpaar.
Zij schepte er genoegen in hem op zijn huid te zitten. Wanneer hij tijdens het eten af en toe wat wegdommelde, sprak ze hem streng toe dat hij *gezellig* moest zijn.
Hij nam soms wraak door wanneer zij de kamer verliet de deur dicht te duwen zodat zij er niet meer in kon.
Dan ging ze op die deur staan bonzen en zijn naam staan roepen: “Johnny! Johnny!”

Het deed me denken aan dat liedje van de geweldige Marlene Dietrich.

Wat me weer deed denken aan 1975 toen ze nog 1x optrad in Carré waar ik bij was met twee aardige mannen (nu allebei dood).

Jammer van die bontjas natuurlijk.
Maar verder: wat een geweldige vrouw.

Zoveel herinneringen.
Met Roelof ontdekte ik de klassieke muziek.
Soms een beetje tegen heug en meug en wil en dank: concerten die ik oprecht niet snapte! en dan vroeg ik Roelof of hij daar nou ook ‘verhaaltjes’ bij moest bedenken maar dat was niet zo.
Ik was dus echt ‘een beginner’.

Ook moeizaam: de ‘passies’.
Beter: Alfred Brendel.
Pianist.
En laat die nu opeens dood zijn.
94 en ik weet het: daar ’teken’ je voor.
Mij brengt het vooral herinneringen terug.
Van waar niet heen gaan en waar wél (Brendel) en hoe geweldig dat was en dat we een kast vol Brendel hadden en dat die nog best moeilijk te verdelen waren toen we uit elkaar gingen.

Zo heet het geloof ik nog steeds wanneer je iets via een streaming dienst bekijkt ook al is het een heel andere dienst.
Nu ik niet meer puzzel en amper meer lees (behalve de krant) ‘Netflix’ ik nog wel.
En soms vind ik dat geweldig en soms valt het me vies tegen en vaak begrijp ik niks van mn juichende recensies.

De afgelopen dagen kijk ik Rivals omdat David Tennant erin speelt.
Prima serie.
Die op je tenen gaat staan.

In de laatste aflevering van het eerste seizoen (2e seizoen is wel aangekondigd maar moet nog komen) verzamelen de feestgangers zich om iemand die piano speelt en zingen collectief ‘Total Eclipse of the Heart’ wat ik ook een prachtig nummer vind.
Van Bonnie Tyler.

Het was in Amerika dat ik de term ‘party of one’ voor het eerst hoorde en hij is me nog steeds dierbaar.
Hij betekent dat je niet een zielige kneus bent die in je eentje ergens zit maar een volwaardig feestvarken in haar eentje.

Op 29 november 2017 ging ik naar Berlijn voor een concert van Edita Gruberova.
Een vriendin(netje) zou meegaan maar op de ochtend van het vliegen zegde ze af.
Never mind.

Bij het restaurant was de eerste neiging van het personeel me ergens achter een pilaar te plakken maar ik protesteerde (had niet voor niets gereserveerd) en ik kreeg een geweldig tafeltje aan het raam en toen was ook nog een serveerster bereid me op verzoek te fotograferen.

Het concert was geweldig vooral omdat Gruberova behalve wat belcanto ook Dich teure Halle zong.
Ik zat op de 1e rij iets links van het midden maar dat kun je op de opname niet zien

Ik houd erg van Netflixen e.d.
Is zo gegroeid.

Meestal: puzzelen met plank op de ‘eet’-tafel.
Maar de laatste jaren snap ik niet meer hoe de aan/uit-knop van de tv werkt (ja, die mensen heb je).
De PC beheers ik.
Altijd.

In Amerika groeide het opnieuw weer zo omdat het huisje waar ik daar was geen televisie had maar mijn laptop had wel Netflix en een paar andere streaming diensten.
Dus daar en aansluitend hier keek ik Netflix en andere series en aansluitend een hoop dierendocumentaires.
Tot die op waren (streaming diensten hebben er een handje van dergelijke docu’s maar beperkt uit te zenden en ze dan opeens af te kappen – vloek!).

Gisteren gezocht naar iets nieuws bij Netflix – niks gevonden.
Maar… seizoen 20 van Grey’s Anatomy bij Disney+! wie had dat kunnen denken.
Vannacht tussen 1 en 2 vast deel 1 gekeken.
Dadelijk deel 2.

Geniet ervan zolang het er is.

Ik had nog een paar ‘div’ maar die waren ook allemaal niet bepaald vrolijk en toen liet iem me weten dat ze van stukje 1 niks begreep en toen dacht ik laat ook maar de zeur-stukjes.

Wat er wel leuk was: diertjes kijken hoewel de foto’s wat tegen vielen.
Ook streamde ik twee leuke series. Om te beginnen Killing Eve op de laatste aflevering na.
Maar vooral The Perfect Couple.

Nu dus een nieuwe serie zoeken om me af te leiden.

Er was een tijd dat ik graag puzzels legde en boeken las.
De puzzels gaven me rust maar om eraan te beginnen heb je ook rust nodig en dat wil nu even niet erg.

Geholpen door het algoritme van Amazon en door de thrillergids van VN kocht ik een hoop boeken die me wel wat leken.
Waaraan ik nu niet begin omdat ze eenmaal ‘in huis’ (=op de kindle) niet meer zo aantrekkelijk zijn.
Of ik begin wel maar stop even makkelijk.

Wat blijft: series bingen op 1 van mijn streaming diensten.
Meestal willekeurig gekozen, soms omdat ik een zwak heb voor een bepaalde acteur.

Zo keek ik SVU uit voor zover mijn ‘diensten’ die verstrekten, wat niet ver genoeg was dus nu is het wachten tot er weer en nieuw seizoen bij komt.
De X-files keek ik alle 11 seizoenen.

Maakte een uitstapje naar Hacks omdat ik Jean Smart geweldig vind en die serie viel me niet tegen.
Toen weer zoeken naar Dave Duchovny van de X-Files.
Aquarius vond ik en ik heb nog 1 aflevering (= uurtje) te gaan en dan is die ‘af’ en dat is goed balen want het is een pracht-serie.

Omdat ik dat uur wat wil uitstellen maak ik een uitstapje naar de komiek John Oliver waar ik vroeger veel naar keek en die nog steeds heel goed is.
Kijken of ik straks ook nog een actuele Stephen Colbert kan vinden.
Want dat is de ellende met die komieken, ze moeten natuurlijk wel grappen maken over het hier en nu, anders is er geen bal aan.

Niks heerlijker voor een alleen wonend kattenvrouwtje (ik kan niet spreken voor vrouwen met een partner v/m) dan series bingen op 1 van de streaming diensten.

Tot voor kort las ik ook veel maar daar is de klad in gekomen.
Of ik vind een boek niet leuk of ik leg het een paar dagen weg en wanneer ik het weer oppak ben ik kwijt waarom het me ook alweer leuk leek.

De afgelopen maanden bingte (is dat een ww??) ik een hoop seizoenen van Law&Order SVU tot ik die nergens meer mocht zien ‘vanuit uw locatie’ waarna ik de serie X-Files afmaakte. Elf seizoenen.
De meeste vond ik mateloos boeiend. Alleen de allerlaatste aflevering… stinkvervelend (helaas).

Surf-surf en hé! de serie Baby Reindeer – daar las ik positieve recensies over!
De eerste paar afleveringen vond ik ‘ongemakkelijk’ maar nog wel boeiend.
Daarna werd ik er steeds meer *niet goed* van.
Op het laatst zelfs zo ‘niet goed’ dat ik het laatste kwartier van de laatste aflevering niet eens bekeek.

Dit was ook negen jaar geleden.
München.
De man was de tenor Pavol Breslik, de vrouw mijn toen #BFF Marija.

reed ik in Yuma, AZ met dit liedje op de autoradio en in mijn hoofd.

Google zegt dat dit 15 jaar geleden moet zijn geweest.
‘When I ruled the world’ dus…

dat ik probeerde zoveel mogelijk opera’s en concerten van Edita Gruberova bij te wonen.
Met Roberto Devereux en Lucrezia Borgia als favoriete opera’s.
Dit is uit Roberto Devereux.
Ik zag haar mm in die rol en ook mm in deze productie.