Ik heb twee setjes konijnen.
Eén in de achtertuin, één naast het huis.
Van het setje naast het huis ging ooit, een jaar of vijf geleden, het mannetje dood.

Buren wilden graag het andere konijn, het vrouwtje, hebben.
Voor hun dochter.
Ik regelde bij een opvang een partner en liet de buren beloven dat het stel een ruime buitenren in hun grote tuin zou krijgen.

De ren werd een mini-optrekje en toen het vrouwtje-konijn dood ging werd het mannetje, dat de naam Caruso had gekregen, een solo levend binnenkonijn.
Mijn zachte en minder zachte aandrang om er een vriendin bij te nemen (konijnen zijn groepsdieren) werd weg-gewimpeld: Caruso was gelukkig zoals-ie was.
Met de dochter als maatje.

Toen kreeg de dochter een vriend waar ze steeds vaker was en waar ze tenslotte bij introk.
Caruso meenemen was geen optie, daarvoor was het huis van de vriend te klein.
Dús levert ze de nog steeds kleine man (hoe oud zal hij zijn? vier?) zaterdag in bij een asiel.

Of ik afscheid wil nemen.
Ja zeg ik.
Hoewel ik het hóe niet direct voor me zie.
Maar ze belooft langs te komen met het konijn in een kooitje.
Waarna ze het in de auto van de vriend zal zetten en dan óp naar het asiel waar zij, verwacht ze, vast zal gaan huilen.

Ik hoop dat ik het zelf droog houd.
Schuldgevoel leidt immers ook tot prik-oogjes.

De konijnenren in de achtertuin is ongeveer 25-30 vierkante meter groot.
Er zijn, weet ik zeker, konijntjes die daar een moord voor zouden doen.
Maar Cleopatra en Marcus Anthonius zouden willen dat hij groter was.
Zoiets als de hele tuin (300 vierkante meter).

Dat (hele tuin) kan niet, want als ze zich daar uitgraven staan ze op straat en dat is letterlijk levensgevaarlijk.

Dús wordt de eigen ren uitgebreid.
Gisteren was de tuinman hier om bomen en struiken en bossages náást de ren weg te halen. Zodat ze een leuke uitbouw kunnen krijgen.

Nu wordt het nog een paar weekjes slapen (en zoet zijn, als het kan) want  de tuinman gaat even op vakantie.
Maar daarna wordt hier hard gewerkt aan de uitbreiding en volgt #grootgeluk.
Tot ze ook daar blasé als ze zijn op zijn uitgekeken.

Dan verzinnen we… ‘een list’.

Ik ken een konijn dat woont in een halve slaapkamer.
Ik zie online konijntjes die wonen op twee vierkante meter (of minder) tegels.

Mijn konijnen hebben érg grote rennen.
Met lekkere aarde erin om in te graven.
En meerdere huisjes. En aanleunruimtes.
Voor beide grote rennen staan ook al nóg meer uitbouwen gepland.

Kortom: ze hebben ‘geen klagen’ en klagen doen ze ook niet.
Uitbreken doen ze wél.
= onveilig als ze erin slagen uit de tuin te komen.
Zodat ik de tuinman eerst ren 1 liet beveiligen.
En vorige week nog ren 2 liet controleren.

Zijn conclusie: veilig, die ren. Daar kwamen ze *niet* uit.
Maar daar zijn ze nu dus wél uit.

Ik app zijn vrouw (met wie ik contact onderhoud, hij appt of mailt niet).
Zij: “verdorie, eigenwijze beestjes”.
Mijn reactie: “ik denk, verdorie, eigenwijze man”.

Ik heb al tientallen jaren konijnen en ik weet er nog steeds te weinig van.
Niet-etend konijn is rap naar de DA, dát soort essentiële dingen weet ik.
Maar ik ken vrouwen die weten van allerlei kwalen en medicijnen en wanneer en hoe en hoe vaak die toe te dienen en dat beheers ik allemaal niet.

Laatst ontdekte ik dat het nóg erger kan (waarbij ‘erger’ niet is bedoeld als waardeoordeel, alleen als vergelijking met mezelf).

Ik heb twee setjes konijnen.
Setje naast het huis, Blauwe Engel en Lucky, zit regelmatig lijfje aan lijfje en likt elkaars schattige hoofd.
Setje achter… mm.

Hij, Marcus Anthonius, is een baasje.
Hij jaagt haar, Cleopatra, op, laat haar dan letterlijk alle hoeken van de ren (en dat zijn er véél) zien.
Aan vrijen (lees: kopje likken, lijfje tegen mekaar aanduwen) doen ze niet.

Ik had een bezoekster die ze wel eens eten heeft gegeven.
Zij meende te weten dat het setje áchter van mekaar hield want: ze aten samen.
Dit itt setje naast het huis.

En idd: Engel en Lucky nemen soms tegelijk een hap en gaan dan wat anders doen en eten later los van mekaar weer verder.
Terwijl setje achter zodra ik de bak neerzet zich samen op het voer stort.

Mijn conclusie: áchter zijn ze bang dat de ander alles opeet.
Háár conclusie: achter eten ze gezellig samen. (volgens mij denkt ze er nét geen glas wijn en wat vioolmuziek bij)

Geloof me, dat laatste is gelul.

Ik heb twee setjes konijnen, 1 setje woont in een enorme ren in de achtertuin, het andere in een niet echt giga maar toch zeer comfortabele ren naast het huis.
Aan kroelen doen ze niet (hoeft ook niet) maar lekker eten wordt zeer gewaardeerd.
Dat krijgen ze. Elk stel hetzelfde eten.

In de achtertuin gaat altijd alles op en soms vechten ze het elkaar uit het mondje!
Waarbij hij (Marcus Anthonius) niet altijd aardig is tegen haar (Cleopatra).

Naast het huis wonen De Blauwe Engel (naar de film van Marlene Dietrich) en Lucky (ooit met een andere vriendin uit het asiel gehaald, maar die is overleden).
Dit stel is oprecht dol op mekaar en is het ook eens over: het eten moet niet ‘best lekker’ zijn, ze eisen *sterren* – liefst 3, minimaal 1.

Dus krijgt elk stel een verse paksoi, kontje eraf.
Stel achter eet die lekker op, stel vóór laat alle harde bijna-kontjes liggen.

En koop ik gesneden andijvie.
Jammie, doet het stel achter!
En ‘vreet het zélf op’ doet het stel voor, en smijt de bak met andijvie erin naar elders in de ren.

Niet dat ze geen andijvie willen! maar alleen hele kroppen.
Dus haal ik die morgen weer.
Sorry, nijntjes! (links is de engel)

De vrees van elke konijnenmoeder: een konijn dat plotseling niet eet.
Want een konijn waarvan de darmpjes een dag niet werken, gaat dood.

Vandaag is het weer eens zover.
Marcus Anthonius, de grootste vreterd van mijn vier konijnen, heeft geen honger.
Van het ontbijt neemt hij nog een paar hapjes, daarna hoeft hij niks meer.

Vangen (door de buurman, van mij laat hij het niet toe) en rap naar de eigen dierenarts.
Waar het kwa personeel nog net zo’n janboel is als de vorige keer.
Er is 1 da (die het te druk voor ons heeft) en verder werken ze met ZZP’ers (van wie er nu niemand is).

Ik word verwezen naar een dierenkliniek in Heerhugowaard.
Waar de da geen idee heeft wat het konijn mankeert. Mogelijk iets met het gebit maar mogelijk ook niet dus gaan we eerst pijnstillers toedienen én iets om de darmen op gang te helpen.
Geen succes? Dan terugkomen.

Met twee flesjes ga ik naar huis en zie daar dat ze allebei een identieke opgeplakte sticker hebben (novacam, maar het andere flesje IS echt iets anders).
Ik bel op en idd, jammer nou: foutje.

Thuis is het konijn vooral blij weer thuis te zijn en verder zijn we allebei gevloerd.
Zet ‘m op, konijn! (dit is ‘m)

FB houdt memorabele data voor je bij.
Van alles maar ook wanneer je konijnen elkaar het ja-woord hebben gegeven.

Een jaar geleden deden Cleopatra (rechts) en Marcus Anthonius dat.

Gisteren at Cleopatra niet en vandaag ook niet. Dus naar de DA.
Ik verlangde een grondig onderzoek en dat kreeg ik.
Vurig hopend dat het alleen haar gebit zou zijn.
Maar het waren tumoren in haar buikje dus moest ze dood.

Ze was al bijna 8, vertelde de dierenarts.
Marcus Anthonius is iets meer dan anderhalf.
Voor hem wordt nu een nieuwe vriendin gezocht.

Mijn eerste reactie was: tja en kan gebeuren.
Maar nu zit ik al uren te janken.

Wanneer ik op reis ga laat ik adviezen achter mbt wat eten mijn dieren.
Katten: dat wijst zichzelf als je je maar houdt aan ‘niet verwennen met menseneten’.
Voor de konijnen heb ik ook een overzicht te beginnen met hooi, verder andijvie en biks en bv wortel en appel en witlof.

Mijn laatste oppas was gaan experimenteren.
Zoals: paksoi!
Ik zou zelf niet eens weten hoe het smaakt maar mogelijk kan het geen kwaad. (dat blijkt idd het geval te zijn)
En: rode biet! waarderen de konijnen met mate.
Wat knap!

Ik app haar nu of ze nog meer ideeën had en idd: radijs.
Maar dat vonden de konijnen niets.
Wat ik weer niet gek vond, want je geeft ze ook geen prei.

Links Marcus Anthonius aka M.A. en rechts Cleopatra.

Ik doe boodschappen bij de Plusmarkt in het naburige dorp.
Ik reken af bij dezelfde caissière bij wie ik dan altijd afreken. Ze werkt al 22 jaar op dinsdag en heel soms op een andere dag ook als ze moet invallen.

Ik leg mijn boodschappen op de band.
2 grote zakken gesneden andijvie, een winterwortel, 3 zakjes gesneden luxe sla, 1 broccoli, 2 stronkjes witlof.
“Ze worden weer verwend!” zegt de caissière.
Die kan ik niet voor de gek houden.
Zoveel lekkers, dat kán niet voor mij zijn.
Dat is voor mijn konijnen.

In oktober 2017 kwam konijntje Tommie (links) hier wonen.

Eerst vond Polly hem wel lief tot ze rammig werd en merkte dat hij haar behoeftes niet wou/kon bevredigen.

Lente 2020 werd het zo erg dat ik overwoog een nieuw deel van de tuin vrij te maken als derde konijnenren.
Voor Tommie met een nieuwe wel lieve vriendin.
Toen ging Polly dood van ouderdom en kreeg hij in maart 2020 idd die wél lieve vriendin nl Roosje.

Het zat de kleine man niet mee want een jaar later ging ook Roosje dood.
Ze werd opgevolgd door Pippy die gelukkig ook direct voor Tommie viel.
(ik kan even geen foto vinden)

Eind september, vlak voordat ik terugkwam uit Amerika, lag Tommie opeens dood.
De gore oppassende loser (naam geef ik op verzoek als je van plan bent een senior echtpaar dat nu in Frankrijk woont als oppassers in te huren) wilde mijn lieve konijntje … een zeemansgraf geven.
Maw het lijkje in de sloot mieteren.

Het werd ‘begraven in de tuin’ wat ik dan maar aanneem want ik wil niet gaan gráven om te kijken of er echt een lijkje onder de grond ligt.
Op mijn verzoek een plant erbij.
Dat werd de goedkoopste, een chrysant.
Die ze ook nog eens meenamen toen ze weg gingen.

Gisteren vind ik Tommie’s vaccinatieboekje met zijn geboortedatum.
Die blijkt 1 juli 2011 te zijn.
Het konijntje (dat werkelijk áltijd iets had, met geen enkel konijn heb ik zoveel gedokterd) is dus ruim 11 geworden.
Wat oud is voor een tam konijn.
Die plegen ermee te kappen tussen 9 en 10 jaar.

Ik heb twee setjes konijnen.
Is zo ‘gegroeid’. Toen Lodewijk en ik hier net woonden praatte iemand ons een konijn aan en 1 konijn is geen konijn dus werd het een setje en later kwam er in een andere ren een ander setje bij.
Vaak zielepoten.
Gedumpt.

Deze zomer toen ik in Amerika was ging konijntje Tommie dood.
Er moest een nieuwe man komen voor de jonge weduwe. Maar de enige gegadigde die ‘in de aanbieding’ was, was Alexander de Grote – zo genoemd omdat degene die hem afstond zei dat ik op zijn ziel zou trappen als ik hem ‘lief klein baby konijntje’ ging noemen.

Alexander was bij háár gedumpt als zijnde ‘niet te koppelen’.
Hij zou andere konijnen naar het leven staan.
Dus voor de zekerheid een hek gemaakt tussen de twee en ze gevoerd elk aan hun eigen kant van het hek maar wél naast elkaar, zodat ze elkaar konden zien.
Waarna ze zes weken lang deden of ze helemaal geen ander konijn zagen.

Twee dagen geleden is het hek weggehaald. En vonden ze elkaar bere interessant.

Ze gingen direct samen ‘hokken’ en het mannetje dat ‘niet te koppelen’ zou zijn heeft er zelfs geen probleem mee als zijn nieuwe vriendin zich breed uitstrekt over de maaltijd.