De vrees van elke konijnenmoeder: een konijn dat plotseling niet eet.
Want een konijn waarvan de darmpjes een dag niet werken, gaat dood.

Vandaag is het weer eens zover.
Marcus Anthonius, de grootste vreterd van mijn vier konijnen, heeft geen honger.
Van het ontbijt neemt hij nog een paar hapjes, daarna hoeft hij niks meer.

Vangen (door de buurman, van mij laat hij het niet toe) en rap naar de eigen dierenarts.
Waar het kwa personeel nog net zo’n janboel is als de vorige keer.
Er is 1 da (die het te druk voor ons heeft) en verder werken ze met ZZP’ers (van wie er nu niemand is).

Ik word verwezen naar een dierenkliniek in Heerhugowaard.
Waar de da geen idee heeft wat het konijn mankeert. Mogelijk iets met het gebit maar mogelijk ook niet dus gaan we eerst pijnstillers toedienen én iets om de darmen op gang te helpen.
Geen succes? Dan terugkomen.

Met twee flesjes ga ik naar huis en zie daar dat ze allebei een identieke opgeplakte sticker hebben (novacam, maar het andere flesje IS echt iets anders).
Ik bel op en idd, jammer nou: foutje.

Thuis is het konijn vooral blij weer thuis te zijn en verder zijn we allebei gevloerd.
Zet ‘m op, konijn! (dit is ‘m)

FB houdt memorabele data voor je bij.
Van alles maar ook wanneer je konijnen elkaar het ja-woord hebben gegeven.

Een jaar geleden deden Cleopatra (rechts) en Marcus Anthonius dat.

Gisteren at Cleopatra niet en vandaag ook niet. Dus naar de DA.
Ik verlangde een grondig onderzoek en dat kreeg ik.
Vurig hopend dat het alleen haar gebit zou zijn.
Maar het waren tumoren in haar buikje dus moest ze dood.

Ze was al bijna 8, vertelde de dierenarts.
Marcus Anthonius is iets meer dan anderhalf.
Voor hem wordt nu een nieuwe vriendin gezocht.

Mijn eerste reactie was: tja en kan gebeuren.
Maar nu zit ik al uren te janken.

Wanneer ik op reis ga laat ik adviezen achter mbt wat eten mijn dieren.
Katten: dat wijst zichzelf als je je maar houdt aan ‘niet verwennen met menseneten’.
Voor de konijnen heb ik ook een overzicht te beginnen met hooi, verder andijvie en biks en bv wortel en appel en witlof.

Mijn laatste oppas was gaan experimenteren.
Zoals: paksoi!
Ik zou zelf niet eens weten hoe het smaakt maar mogelijk kan het geen kwaad. (dat blijkt idd het geval te zijn)
En: rode biet! waarderen de konijnen met mate.
Wat knap!

Ik app haar nu of ze nog meer ideeën had en idd: radijs.
Maar dat vonden de konijnen niets.
Wat ik weer niet gek vond, want je geeft ze ook geen prei.

Links Marcus Anthonius aka M.A. en rechts Cleopatra.

Ik doe boodschappen bij de Plusmarkt in het naburige dorp.
Ik reken af bij dezelfde caissière bij wie ik dan altijd afreken. Ze werkt al 22 jaar op dinsdag en heel soms op een andere dag ook als ze moet invallen.

Ik leg mijn boodschappen op de band.
2 grote zakken gesneden andijvie, een winterwortel, 3 zakjes gesneden luxe sla, 1 broccoli, 2 stronkjes witlof.
“Ze worden weer verwend!” zegt de caissière.
Die kan ik niet voor de gek houden.
Zoveel lekkers, dat kán niet voor mij zijn.
Dat is voor mijn konijnen.

In oktober 2017 kwam konijntje Tommie (links) hier wonen.

Eerst vond Polly hem wel lief tot ze rammig werd en merkte dat hij haar behoeftes niet wou/kon bevredigen.

Lente 2020 werd het zo erg dat ik overwoog een nieuw deel van de tuin vrij te maken als derde konijnenren.
Voor Tommie met een nieuwe wel lieve vriendin.
Toen ging Polly dood van ouderdom en kreeg hij in maart 2020 idd die wél lieve vriendin nl Roosje.

Het zat de kleine man niet mee want een jaar later ging ook Roosje dood.
Ze werd opgevolgd door Pippy die gelukkig ook direct voor Tommie viel.
(ik kan even geen foto vinden)

Eind september, vlak voordat ik terugkwam uit Amerika, lag Tommie opeens dood.
De gore oppassende loser (naam geef ik op verzoek als je van plan bent een senior echtpaar dat nu in Frankrijk woont als oppassers in te huren) wilde mijn lieve konijntje … een zeemansgraf geven.
Maw het lijkje in de sloot mieteren.

Het werd ‘begraven in de tuin’ wat ik dan maar aanneem want ik wil niet gaan gráven om te kijken of er echt een lijkje onder de grond ligt.
Op mijn verzoek een plant erbij.
Dat werd de goedkoopste, een chrysant.
Die ze ook nog eens meenamen toen ze weg gingen.

Gisteren vind ik Tommie’s vaccinatieboekje met zijn geboortedatum.
Die blijkt 1 juli 2011 te zijn.
Het konijntje (dat werkelijk áltijd iets had, met geen enkel konijn heb ik zoveel gedokterd) is dus ruim 11 geworden.
Wat oud is voor een tam konijn.
Die plegen ermee te kappen tussen 9 en 10 jaar.

Ik heb twee setjes konijnen.
Is zo ‘gegroeid’. Toen Lodewijk en ik hier net woonden praatte iemand ons een konijn aan en 1 konijn is geen konijn dus werd het een setje en later kwam er in een andere ren een ander setje bij.
Vaak zielepoten.
Gedumpt.

Deze zomer toen ik in Amerika was ging konijntje Tommie dood.
Er moest een nieuwe man komen voor de jonge weduwe. Maar de enige gegadigde die ‘in de aanbieding’ was, was Alexander de Grote – zo genoemd omdat degene die hem afstond zei dat ik op zijn ziel zou trappen als ik hem ‘lief klein baby konijntje’ ging noemen.

Alexander was bij háár gedumpt als zijnde ‘niet te koppelen’.
Hij zou andere konijnen naar het leven staan.
Dus voor de zekerheid een hek gemaakt tussen de twee en ze gevoerd elk aan hun eigen kant van het hek maar wél naast elkaar, zodat ze elkaar konden zien.
Waarna ze zes weken lang deden of ze helemaal geen ander konijn zagen.

Twee dagen geleden is het hek weggehaald. En vonden ze elkaar bere interessant.

Ze gingen direct samen ‘hokken’ en het mannetje dat ‘niet te koppelen’ zou zijn heeft er zelfs geen probleem mee als zijn nieuwe vriendin zich breed uitstrekt over de maaltijd.

Toen Roosje hier net was, een paar dagen geleden, was ze bang van mij. Nu eet ze uit de hand (wat zich lastig laat fotograferen dus dat moet je maar van me aannemen).

Hier geniet ze van een snack samen met Tommie. Ik dacht dat het wederik was, maar toen ik dat net googlede, vond ik toch een andere plant.

Hoe dan ook, ze smullen er samen van en ik smul van het naar ze kijken.

Konijn Polly ging dood en haar maatje Tommie moest een nieuw liefje.
We (lees: matchmaker Irma) vonden een meisje. Roosje heet ze en ze zat in een kleine kooi binnen zonder hooi.
Voor wie geen konijnen heeft: hooi is essentiële voeding voor een konijn.

Omdat Roosje een binnenkonijn was geweest en dus geen wintervacht had, moesten we wachten tot het weer beter werd.
Gisteren was het zover en ging ik ze halen.

Roosje vond de ren mooi en mij eng. Maar het gaat steeds beter.
Uiteraard streef ik naar een ‘klef’-foto maar dat kan nog een paar dagen duren.

Vandaag

Floria en Mario wilden vieren dat ze drie dagen samen zijn.
Ik kon ze natuurlijk moeilijk gebak voorzetten, dus heb de tractatie wat aangepast.

Mario en Carmen waren heel verliefd en toen ging Carmen zomaar dood.
Ondanks driftig dokteren wat allemaal niet hielp.

Er moest dus een nieuw liefje komen en hoe gaat dat dan: ik kijk op de sites van asiels.
En daar staat Floria (Tosca) die toen nog Maple heette.
Ze woonde ooit met haar zusje maar ze kregen ruzie en toen kreeg het zusje een man en werd Floria (pas 10 maanden oud) naar het asiel gebracht.

Gisteren kwam ze hier.
Ik had een afrastering gemaakt.
Denkend: dit houdt ze zeker een dag uit elkaar en dan kruipt er iemand onderdoor en dan zijn ze hopelijk verliefd.
Érg interessant vonden ze elkaar.
En binnen 5 minuten zat Mario (rechts op de foto) aan de andere kant.

Waar hij eerst wou bewijzen dat *hij* de baas was. Door op Floria te rijden.
Dat is des konijns.
Zolang er geen bloed vloeit: niks aan het handje.

Dat rijden moest gisteren nog een paar keer maar vandaag niet meer.
Vandaag zijn ze vriendjes.

Die man vindt Floria wel leuk. De ren bevalt.
Het eten is ook naar wens.

Nu nog ‘klef’ worden.