Jeanne's Weblog

Soms berg ik wat dingen op.
Bv wanneer ik op vakantie ga.
Zoals het mapje met de papieren die wel van belang zijn maar die niet mee gaan op vakantie.

Een paar weken geleden was het zover. Dat mapje zat ergens in een la.
Ik zocht het met naast mij de vrouw die tzt van me zal erven.
(Te) enthousiast neusde ze eerder in mijn PC.
Toen kwamen ook nog de kleine handgeschreven boekjes ter sprake die al achter me lagen en omdat ik mijn mond niet kan houden vertelde ik dat het dagboekjes waren.
Best oude. Van 25+ jaar.

Ik denk nu: wat te doen met die dagboekjes.
Niet dat ik verwacht dat de gelukkige erfgenamen er tzt direct bovenop zullen duiken.
Maar toch.

Ik overweeg: in een grote doos doen en vragen of een vriendin ze bewaart tot ik doodga.
Waarna zij ze kan vernietigen.
Of ze nu al zelf vernietigen?
Missch gewoon al over een week afvoeren met het oud papier?

Zaterdag kwam ik terug (vrijdag vloog ik terug).
Er waren een paar dingen waar anderen hun voordeel mee kunnen doen. Dus: bij deze vast 1.

Voor wie wel eens licht-bepakt op Schiphol is aangekomen: zodra je uitstapt staan er lieden op je te letten die je dirigeren naar een looptrap (géén roltrap en ook geen lift, je kunt niet alles hebben).
Met je ene kleine koffertje bonk je van de trap af naar waar de uitcheck-machines staan, houd je paspoort voor een machine, kijk in de camera en daar is de hal.
Waar NIET je opwachter staat.

Want die verwacht jou een paar hallen verderop. Waar de rest van de passagiers uit het vliegtuig komen.
Die lui met 5 grote dikke vette koffers die via de band moeten wat lang duurt.

Ik kwam uit hal 2, keek op het bord: passagiers uit Las Vegas zouden aankomen in hal 4 en later stond er als beperking zelfs ‘passagiers op band van band 4’ waarmee ze neem ik aan bedoelden dat je de mensen nog niet hoefde te verwachten, die moesten eerst hun vele koffers afwachten.
Ieg liep ik met mijn ene koffertje en rugzakje naar hal 4: geen ophaler (dat kwam weer door iets anders – helaas -).

TIP: de keren dat ik goed ben opgehaald stond mijn primaire ophaler aan de gate die genoemd stond bij KLM en iem anders die dacht: voor het geval ze denken ‘Jeanne reist licht’ bij de ándere gate.

Ik ken iemand die 15 vriendinnen heeft.
Hoeveel ik er heb? geen.
“Een bewuste keuze” voeg ik daar aan toe (hoewel dat niet helemaal waar is).

Ooit was daar Willy – maar die ging dood.
Toen was er mijn man maar die ging 25 jaar geleden dood.
En toen was er Roelof, mijn beste vriend, en die ging vandaag acht jaar geleden dood.
(pas maar op niet te dicht in mijn buurt te komen!)

1 vriend(in) – dat kon ik. Daar was ik zelfs wel goed in.
Maar uit het niks er zomaar 1 of meer bij maken, dat lukt me niet.

Soms denk ik wel eens met weemoed terug aan de tijd dat ik als klein meisje met mijn ouders op de Veluwe was en een meisje zag dat me leuk leek en ik op haar af liep en vroeg ‘zullen we vriendinnetjes worden?’ en dan zei ze altijd ja.

Ik ben aangekomen in Pioneertown.
De eerste dagen prikten mijn ogen, snotterde ik en dacht: daar gaan we weer, dat is allergie. Had ik hier 1x eerder (alleen was het toen in het voorjaar met de bloemen).

Mijn lichaam deed er nog wat keelpijn én twee koortsblaren bij waarna google zei: dit is geen allergie, dit is een ver-koud-heid.
Internet! hoe lang gaat dit duren?
“Een verkoudheid gaat vanzelf over en duurt gemiddeld 7 tot 10 dagen. Wees er wel op voorbereid dat het hoesten, niezen en snotteren nog enkele weken langer kan aanhouden.”

Zo kom ik deze vakantie wel door.

Lieve mensen vragen even te melden of ik ‘goed ben aangekomen’.
Ik kan nu melden dát ik ben aangekomen.
Na keurig 3 uur vantevoren op Schiphol, toen een vlucht met 1 uur vertraging om te beginnen en onderweg nóg een uur erbij (tegenwind). Eenmaal op Vegas airport duurde het een half uur voor de deur van de slurf open ging.

Daarna met de shuttlebus naar de car rental waar ik toen ik richting Alamo liep hartelijk werd ontvangen door ene Ben die me erheen voerde alsof hij wel zou regelen dat ik voorrang kreeg! Dat kreeg ik niet maar ik moest wél een lijstje met o.a. 3 telefoonnummers invullen. Moest écht.
Waarna niemand er ooit nog naar keek.

Intussen was ik zo gaar door de reis dat ik vroeg of ik hulp zou krijgen bij het kiezen van de auto en het installeren van mijn Garmin (GPS). Uiteraard!
Dus naar die afdeling waar de eerste man die ik aansprak me verwees naar de tweede die me verwees baar de derde die me weer wél zei dat ik NU moest kiezen uit de drie mogelijke auto’s want er waren meer gegadigden!

Vooruit dan maar en nu de Garmin.
Neeeee, dáár ging hij niet over! dat was het meisje bij het uitchecken.

Daarheen. Of zij dat deed? kom op zeg! Ik weer: mijn Garmin maakt geen contact, ik vermoed dat hij de satelliet niet kan vinden, kunt u dan ieg zeggen hoe ik moet rijden naar de Hilton Garden Inn?
Geen idee, zei/loog ze, ik moest hier direct naar links (dat zei de pijl op de hoek ook) en dan naar rechts en dan bedenk het allemaal lekker zelluf!

In mijn vermoeide zenuwen niet eens gecontroleerd of de auto wel satelliet radio heeft. En als-ie dat NIET heeft kan ik ook niet ‘even bellen’ want mijn NL-telefoon is alleen ingesteld op ‘in geval van zéér grote nood en dan roamen’.
So much for goed voorbereid op reis gaan.

[update: hij heeft géén satelliet radio]

Ik nam altijd een tweede foon mee naar Amerika (of kocht die daar) en zette er een 31 dagen-abo op van AT&T.
Maar ik heb geen tweede foon meer én je kunt vanuit hier geen AT&T-abo kopen dus zei wie het weten kon: e-sim-card (dat zei ook een winkel).
Alleen bleek mijn foon, een A40, geen e-sim-card aan te kunnen.
Er zat niets anders op: S23 gekocht.

Veel plezier ermee zei de winkel en zoek het verder zelf maar uit.
Dus ging ik googlen en het viel tegen en ik probeerde KPN te bellen (lukte niet) en toen te chatten op FB.
Dát lukte wel.
Alle info heb ik vast niet goed begrepen (verdiep ik me een volgend keer wel in, heb alles bewaard) maar voor nu voor wie ook wel benieuwd is: niet alleen moet je voor zo’n abo een goede foon hebben maar ook een goed abo! Want ik heb een sim prepaid en daar doet-ie het niet mee.

Het enige dat erop zit: hoog saldo op de sim voor-het-geval-dat.
Aangezien ik hem toch alleen in geval van nood wil gebruiken en dan dus ‘roaming’.

Ik voel me wel wat bedrogen door de winkel die me eerst een dure nieuwe foon adviseerde terwijl ze al wisten welk niet-abo ik had.
De S23 schijnt wel geweldige foto’s te maken en nee, er zit geen handleiding voor foto’s maken bij.

Over een paar dagen vlieg ik weg en er moet nog te veel.
Eerst maar wat simpele dingen gedaan zoals zorgen dat alle konijnen staan ingeschreven bij mijn eigen dierenarts.

Dan naar de horlogewinkel om een nieuwe batterij in mijn horloge te laten zetten want het Swatch-horloge is al best oud (2 jaar?) en als het dáár opeens zou stoppen heb ik geen horlogewinkel naast de deur.

Ik babbel met de aardige man achter de toonbank die het gebied kent waarheen ik ga.
Hij leert me twee dingen: als je een horloge ivm tijdzones 9 zones terug moet zetten (en het doet *niet* ook aan data) dan kun je ook 3 uur vooruit zetten.
Logisch, alleen nooit aan gedacht.
(of vergis ik me nou??)

Nog iets.
In Amerika reed hij vaak huurauto’s naar een andere bestemming en dan was het altijd modderen ‘aan welke kant zit nou de tankdop’ wanneer de auto benzine wou.
Nu zat hij eens in de nacht naar een suf praatstation te luisteren en daar zei de praatstem dat in elke auto bij het benzinemetertje een pijltje staat links-of-rechts waar de dop is.

Echt? ik dacht: missch in luxe Amerikaanse karren.
Kijk net even in mijn kleine Mitsubishi en verdomd.
(ben nog steeds niet zeker van het horloge bijstellen, dus enlighten me als jij het wel zeker weet)

Er hangt al weken een grote kruisspin voor mijn voordeur.

Soms loopt een bezorger zijn/haar web kapot.
Ik doe mijn best de spin te ontzien want ja: dierenvrouwtje.

Gisteren doe ik boodschappen, til wat naar binnen, duik rechts van het web (wil het immers niet beschadigen:) en daar lig ik.
Op mijn rug. Op mijn achterhoofd. Op mijn stuitje.
Van de schrik kramp in mijn kuiten.
Beschadigde rechterhand, beschadigde rechter elleboog.

Mijn angst: dat er van alle kanten dorpsgenoten zullen toesnellen om deze oude dame overeind te hijsen.
Maar er komt niemand.
Volgende angst: dat ik niet meer zelf overeind kom.
Dat lukt.

Ik denk: ik ben zo geschrokken, mag ik nou huilen? Maar ik zie de toegevoegde waarde daarvan niet in.
Wel besluit ik een uur te gaan slapen.
Holy shit! scheuten van pijn wanneer ik mijn elleboog omhoog beweeg, draaien (nek!) kan ook al niet. En stuitje… evenmin een feest.

Mijn pakket met dierenvoer is er.
Om 18:12 reed de auto voor!

Daar ben ik dus vanaf 9:30 voor thuis (en binnen!) gebleven – je moet er immers altijd rekening mee houden dat ze een keer juist eerder zijn.

Mailtje van DHL: Hoe blij ben jij?
Hoe tevreden ben jij over de bezorging? We horen het graag en staan direct voor je klaar als je onze hulp nodig hebt.

Ik ga nu even mijn zeer nodige zeer verlate middagdut doen en ze daarna uitleggen wat ik van ze vind (gok: daar liggen ze niet van wakker).
Vanochtend mailde ik al Bitiba waarbij ik dit kattenvoer bestelde en dat soms laat bezorgen met DPD en soms met DHL.
Dat ik 8 uur wachten wel erg lang vind mn als je zoals ik alleenwoner bent en dan de hele dag geen kant op kunt.

Dus of ik niet kan kiezen voor voortaan steeds DPD, desnoods met bijbetaling.
Anders moet ik eens een goed gesprek voeren met mijn katten over dat het niet altijd feest (Purizon lam + vis) kan zijn en dat er zeer veel katten zijn die het goed doen op Whiskas of Felix.

Na het debacle met de kleine deo spray die ik naar Amerika probeerde te sturen waarna ik het hele pakket weer terug kreeg, dacht ik: laat ik zo min mogelijk risico meer lopen en een kleine deo stick meenemen voor in de handbagage.

Ik kocht er 1 bij de DA die en erg zwaar was én uit elkaar viel (en waar geen deo uit kwam) en toen nog een andere bij de Plus die vooral zwaar was.

Online had ik deze mini stickjes gezien.
6 gram! en zeker goed voor 2 weken.
Nu zweet ik amper (mogelijk ‘de leeftijd’) maar vorig jaar was het 40+ graden toen ik in september-oktober in Amerika was dus een deo voor de zekerheid leek me geen overbodige luxe.

Een setje van 6 mini stickjes aangeschaft.
Voor 15 Euro.

Ter info

De handelaarster vond het geweldig dat ik had besteld mailde ze! en o ja: “Je hebt maar heel weinig nodig van deze deo. Eén keer per dag een dun laagje onder je oksels smeren of stempelen is genoeg om beschermd te zijn tegen zweetgeur. Als je te veel smeert, ga je sneller door de deo heen, maar heb je ook kans op bultjes of irritaties van je huid.”

En o ja 2: “Geef het een kans! Het kan zijn dat je lichaam echt even moet wennen aan een nieuwe deo. De Loveli deo werkt namelijk heel anders dan de gewone deo’s met aluminium. Het kan dus zo zijn dat je tijdelijk meer gaat zweten of naar zweet gaat ruiken. Bij de meeste mensen is dat na een paar dagen voorbij en ruik je helemaal niks meer.
Was (of scrub met een washandje) je oksels een keertje extra met een milde wasstof.

En hou vol! Deze detox duurt maar even en je zult merken dat de Loveli deo steeds beter voor je gaat werken en dat je daarna nooit meer wat anders wil 🙂.”

Ik PAS voor de ‘detox’, vind het idee creepy, heb ‘m niet eens geprobeerd.
Wil iem dat leuke doosje met inhoud hebben? Tegen verzendkosten (briefpost) als ik je ergens van ken.
Dus niet als je nu toevallig hierop zit te googlen en zo bij mij belandt.