De vrees van elke konijnenmoeder: een konijn dat plotseling niet eet.
Want een konijn waarvan de darmpjes een dag niet werken, gaat dood.
Vandaag is het weer eens zover.
Marcus Anthonius, de grootste vreterd van mijn vier konijnen, heeft geen honger.
Van het ontbijt neemt hij nog een paar hapjes, daarna hoeft hij niks meer.
Vangen (door de buurman, van mij laat hij het niet toe) en rap naar de eigen dierenarts.
Waar het kwa personeel nog net zo’n janboel is als de vorige keer.
Er is 1 da (die het te druk voor ons heeft) en verder werken ze met ZZP’ers (van wie er nu niemand is).
Ik word verwezen naar een dierenkliniek in Heerhugowaard.
Waar de da geen idee heeft wat het konijn mankeert. Mogelijk iets met het gebit maar mogelijk ook niet dus gaan we eerst pijnstillers toedienen én iets om de darmen op gang te helpen.
Geen succes? Dan terugkomen.
Met twee flesjes ga ik naar huis en zie daar dat ze allebei een identieke opgeplakte sticker hebben (novacam, maar het andere flesje IS echt iets anders).
Ik bel op en idd, jammer nou: foutje.
Thuis is het konijn vooral blij weer thuis te zijn en verder zijn we allebei gevloerd.
Zet ‘m op, konijn! (dit is ‘m)
hoe gaat het met hem?
Moeilijke vraag (of beter: moeilijk antwoord). Hij eet – dat is positief. Maar hij moet een kuurtje afmaken met die twee flesjes (1 is pijnstilling, de andere is om de darmen te stimuleren). Liefst 5 dagen, ieg 3 dagen. Maar hij laat zich niet nóg een keer vangen!
Ze wonen in een erg grote ren met twee huisjes en veel planten en hekwerkjes – erg leuk. Maar ook ideaal als je wil rennen en niet gepakt wil worden.
Morgenochtend proberen buurman P. en ik het nog een keer. Als het dan weer niet lukt geven we het op.