Francisco van Jole mocht in het begin van dit seizoen mede-presentator zijn van De Wereld Draait Door. Maar in januari hield hij het voor gezien omdat het ‘niet zijn programma’ was geworden.
Volgens Evert Santegoeds heeft Jole een contract met de VARA voor twee jaar en zou zijn salaris à 200.000 euro per jaar gewoon worden doorbetaald.

(Bron)

De laatste maand ruil ik platen met iemand die net als ik van ´sombere oude mannen´ houd waarbij ´oud´ een pre maar geen must is.
Zo werden we het bv eens over James Blunt en de nieuwe cd van Neil Diamond.

Vanavond.
Ik ga naar boven voor het laatste kleine uur voor naar bed wegens morgen om half zes weer op voor Menno Reemeijer of Marcel Oosten.
En ik denk: Richard Harris.
MacArthur’s Park.

Cd ´A Tramp Shining´ in de player.
Hij is uit 1968 zoek ik op bij google (want ik kan de kleine letters op het doosje niet lezen).
En ik weet weer hoe ik erom moest jánken, om dat nummer. Toen ik 17-18 was.

De hele cd bouwt op naar MacArthur’s Park waar ´someone left the cake out in the rain and I don´t think that I can take it ‘cause it took so long to bake it and I’ll never have that recipe again ´.
Prachtig.
Maar misschien alleen als je er voor het eerst bij zwijmelde en weende toen je 17 was.
Dus maar niet aanbieden aan mijn sombere-oude-mannen-ruilvriend.

Ik bekijk de dvd van Tina Turner at Wembley stadion.
Wat reuze stoer klinkt ware het niet dat dit de derde, misschien vierde dvd is die ik in mijn dvd-speler duw en dat ik meteen overhoop lig met de ´skip´-functie en ik ook nog eens ervaar dat goedkoop (illegale kopie) duurkoop is omdat hij steeds vastloopt.
Intussen heb ik al bijna driekwart jaar de Best of dubbel cd van Tina Turner in de auto.
En tref ik daarop afhankelijk van mijn stemming steeds nummers die me raken.

Intussen bedacht ik vandaag opeens als een soort ongepaste (maar we zijn hier onder ons) variant op ´bij wie zou ik durven onderduiken´: met wie ik zou ik om en om rijdend tien uur in de auto willen zitten.
Waarbij we dus dezelfde muzieksmaak zouden hebben en niet zouden hoeven ´ok – jij rijdt twee uur en dat is Bach en dan ben ik en mag James Blunt aan´.

Een tijdje terug dacht ik al: wie is toch dat mooie blonde nitwit-meisje dat Mathijs van Nieuwkerk soms in De wereld draait door introduceert als “mijn tafeldame”. Dat charmant lachende kind dat nergens *iets* van weet maar zich geen seconde geneert als ze dat de gasten moet bekennen.

Sophie Hilbrand dus. Dezelfde Sophie Hilbrand die – las ik ook weer niet lang geleden – het nieuwe liefje is van Jeroen Pauw die naarmate hij zelf ouder wordt telkens een vijf jaar jonger liefje dan de vorige neemt en met deze scheelt hij al 15 jaar dus als hij doorgaat met elke twee, drie jaar een nieuwe wordt het binnenkort ‘barely legal’.

Ik kijk De wereld draait door en Matthijs is niet op ´n mooist (zou het echt dat net te korte kapsel zijn?) maar erger is wezentje Marc-Marie Huijbrechts dat ongetwijfeld ooit een keer 28 is geweest maar dat is lang geleden en nu heeft het bedacht dat een deel van je haar voor de helft van je gezicht kammen ´jeugdig´ is.

En dan gaat het ook nog op *cute* en het schiet me werkelijk niet meer te binnen waarom ook ik het ooit wel leuk vond.