Wortelkanaalbehandeling

Gisteren onderging ik een wortelkanaalbehandeling.
Het was niet leuk en ik aarzelde of ik erover zou schrijven.
Ik doe het toch omdat je met google vooral op kalmerende ‘valt reuze mee’-teksten stuit.
Meestal geschreven door behandelaars.
Dit stukje is niet bedoeld om iemand van de wortelkanaal te wéérhouden maar om wie die heeft ondergaan en het ook ‘niet leuk’ vond een hart onder de riem te steken.
“You are not alone!”

Pijn
In mijn geval (dit kan uiteenlopen) duurde de behandeling meer dan anderhalf uur.
Met alleen de kies in kwestie verdoofd (verdoving nam af tegen het einde, werd toen gevoelig) en *niet* de rest van mijn mond. Dus ook niet vlak ernaast (pijnlijke scherpe plaatjes in de huid) en de ándere kant (dikke prop watten om de mond ook daar open te houden).
En dan de lippen waarop steeds uit een andere hoek werd gedrukt.

Nu vind ik pijn uiteraard niet prettig, maar daar kan ik tegen.
Waar ik niet tegen kan: niet weten wat er gebeurt.
Dat had ik ook tegen de specialist gezegd: houd me op de hoogte van wat u doet.
Ja, zei ze. Nee, deed ze.

Klaar
Na ruim anderhalf uur zette de specialist de stoel rechtop nadat ze alles uit mijn mond had gehaald aan plaatjes en watten.
“Is het klaar” vroeg ik. Ja, zei ze, met haar rug naar me toe.
Ik ging rechtop zitten en vroeg of iemand me kon helpen naar mijn jas, omdat ik wat wankel op de benen stond.

Ik zei dat het was tegengevallen.
Reactie medeleven? Integendeel!
Woeste blikken van arts en assistente: dat het góed voor me was! Ik wou mijn kies toch behouden.
Nou dan.
Het leek me niet het moment voor een stevige discussie over: u zou vertellen wat u deed en het enige wat u 1x zei was ‘stil liggen anders kan ik het niet goed zien’.
Ik had gewoon de fut niet meer.

Blij
Gisteravond lees ik via google alleen dat mensen een wortelkanaal vinden meevallen, sterker, er blij mee zijn.
Maar net stuit ik op dit stukje, van een kliniek waar ze blijkbaar wel begrijpen hoe het moet en waar mijn kreng-van-een-dokter niet op haar plaats zou zijn:
“Geen één tandartsbehandeling is natuurlijk heel leuk, maar door alles stap voor stap uit te voeren, jullie als patiënt goed voor te lichten en jullie mee te nemen ín de behandeling i.p.v. dat jullie het alleen maar ‘ondergaan’ lukt het mij heel vaak om toch weer een patiënt blij naar huis te sturen.

Vertellen wat ik aan het doen ben, zorgt ervoor dat patiënten zich dit voor kunnen stellen en zich niet overgeleverd voelen aan mij als tandarts. Alles in stappen doen en evt. vertellen hoe lang een bepaalde stap duurt, zorgt ervoor dat jullie uitzicht hebben op het einde van die stap en even op adem kunnen komen tussentijds.”
(bron)

Het is dat ik wél tevreden ben over de tandarts in de praktijk van het wortelkanaal-loeder want ik sta nu al met 1 been in die ándere praktijk.