Knuf

Wat is het heerlijk te slapen met een kat in je armen.
Niet al mijn katten wilden dat.
Maar sommige wel.

Missch niet letterlijk in mijn armen maar tegen mijn borst, boven de dekens op mijn bovenbenen.
Ook fijn: in de knieholte.
In elk geval fijn: spinnen. Bij voorkeur hárd.
Wat Lexje sowieso nooit doet.

Lexje/Suzy slaapt nooit in mijn armen.
Heel soms heel even in mijn knieholte.
In de vroege ochtend wanneer het bijna ‘opstaan’ is.

ALS ze niet aan de wandel is wanneer is ’s avonds in bed stap, ligt ze óf in het midden van mijn grote (formaat lits-jumeaux) bed óf aan de kant dichtbij het raam.
Bij ‘in het midden’ probeer ik zelf zó in bed te stappen dat ze geen last van me heeft dus alleen wat verstoord opkijkt.

Bij ‘zij aan de andere kant’ gebeurt het soms dat ze wat opschuift in mijn richting.
Ik wéét dat ze dan niet bedoelt dat ik aan haar moet zitten! maar soms (nee: te vaak) beheers ik me niet.
Een klein aaitje! éven een voetje vastpakken.
Mag het? mag het?
Maar Babypoes ervaart het als een overduidelijk #metoo en gaat direct ergens anders liggen.

Zodat ik me afvraag of je een kat kunt leren tegen je aan, liefst in je armen maar ieg tegen je aan te slapen.
Maar de vraag stellen is haar beantwoorden 🙁