Worm

In het waterbakje voor vogels en egels tref ik iets aan dat me -ook vandaag- direct doet handelen.
Een dúnne, roze regenworm. Lengte hooguit 10 cm.
Hij ‘zwemt’.

Ik dénk: hij verdrinkt.
Ik keer dus voorzichtig het waterbakje om en wormpje glibbert weg.

Dit keer direct erna maar dus wel (relatief) snel internet geraadpleegd.

Google/AI: “Regenwormen komen na regenval of bij een hoge luchtvochtigheid naar de oppervlakte.
Ze gaan aan de wandel, zoeken vochtige plekken op en kruipen dan per ongeluk de waterbak in, waar ze helaas in verdrinken.”

Ik ‘vertel’ AI dat ik de worm uit het water heb gehaald.
Reactie: “Wat goed dat je de worm eruit hebt gehaald! Dat was absoluut de juiste beslissing.”
(lief, hè? zo worden mensen dus ‘vriendje’ met dat systeem)

Maar nog even over de worm. “Regenwormen hebben veel opgeloste zuurstof in het water nodig om via hun huid te kunnen ademen.
Stilstaand water verliest in rap tempo zijn zuurstof, waardoor de worm verstikt.”

En alsof dat nog niet erg genoeg is: “Als de worm sterft, begint hij direct te ontbinden.
Dit trekt schadelijke bacteriën aan en verslechtert de waterkwaliteit.
Vogels die uit het bakje drinken of erin badderen kunnen hierdoor ziek worden.”

Die laatste twee stukjes info komen overigens wél uit echte bronnen – AI citeert ze alleen maar.
En ik nu dus ook.