Maanden geleden laat ik via de Boekgrrls een recensieboek aanvragen.
Ik race er doorheen, wil snel schrijven en hoor dan iets (vriendin kanker, wordt niet beter) dat me totaal blokkeert.
Vandaag is mijn laatste kans om toch nog die recensie te schrijven.
Boek gisteren erbij gepakt. Via de stabilo-streepjes de globale herinnering opgehaald maar geen zin het nog een keer (zelfs niet oppervlakkig) te lezen en aantekeningen te maken.
Vanochtend een beroep gedaan op het restje journalistieke routine dat ergens in me moet smeulen. De grote lijn uit mijn geheugen opgediept. Details die er mogelijk toe deden maar die ik niet zo snel kan vinden dan maar gewoon verzwegen.
Stuk eruit geramd. Boek misschien niet helemaal recht gedaan maar ik ben niet ontevreden.
Ik ook niet. Wat een heerlijk gevoel moet het zijn om het te kunnen als het moet en dat je op die routines kunt vertrouwen…
Routine doe je op door simpelweg te doen en nog eens en nog eens en nog eens en dan te leren je eigen hoge lat zo nodig een streep lager te leggen.
Volgens mij heb je het boek meer dan genoeg eer bewezen!