Jeanne's Weblog

Over mezelf en andere dieren

‘Netflixen’

Zo heet het geloof ik nog steeds wanneer je iets via een streaming dienst bekijkt ook al is het een heel andere dienst.
Nu ik niet meer puzzel en amper meer lees (behalve de krant) ‘Netflix’ ik nog wel.
En soms vind ik dat geweldig en soms valt het me vies tegen en vaak begrijp ik niks van mn juichende recensies.

De afgelopen dagen kijk ik Rivals omdat David Tennant erin speelt.
Prima serie.
Die op je tenen gaat staan.

In de laatste aflevering van het eerste seizoen (2e seizoen is wel aangekondigd maar moet nog komen) verzamelen de feestgangers zich om iemand die piano speelt en zingen collectief ‘Total Eclipse of the Heart’ wat ik ook een prachtig nummer vind.
Van Bonnie Tyler.

Data

FB houdt memorabele data voor je bij.
Van alles maar ook wanneer je konijnen elkaar het ja-woord hebben gegeven.

Een jaar geleden deden Cleopatra (rechts) en Marcus Anthonius dat.

Gisteren at Cleopatra niet en vandaag ook niet. Dus naar de DA.
Ik verlangde een grondig onderzoek en dat kreeg ik.
Vurig hopend dat het alleen haar gebit zou zijn.
Maar het waren tumoren in haar buikje dus moest ze dood.

Ze was al bijna 8, vertelde de dierenarts.
Marcus Anthonius is iets meer dan anderhalf.
Voor hem wordt nu een nieuwe vriendin gezocht.

Mijn eerste reactie was: tja en kan gebeuren.
Maar nu zit ik al uren te janken.

De oogjes

Ik had de afgelopen jaren div oogdruppels en de Cosopt bevielen me wel behalve dat mijn haar erdoor uitviel en ik kreeg wel haar terug maar dat was de helft zo dun.
Nu ben ik niet ijdel maar er zijn grenzen.

Dat over de haaruitval kon ik nog net zeggen tegen de oogarts in die 2 minuten en hij schreef me Ganfort voor en dat zou fantastisch werken.
Doet het missch ook maar nu zit ik met rode ogen (is ‘normale’ bijwerking) en eerlijk gezegd vind ik grote rode wallen erger dan dun haar – als ik toch moet kiezen.

De helplijn van Bergman gebeld: ik wil terug naar de Cosopt, vanaf wanneer kan ik het weer gebruiken (ik heb het nog in huis). Dat kan zomaar niet! het meisje aan de telefoon zal het doorgeven aan het Medisch Team en dat zal me bellen. Wanneer? ze zal er ‘spoed’ bij zetten.

Daar heb ik geen goede ervaring mee.
Een eerder keer dat ik gebeld zou worden had dát meisje het doorgegeven aan de verkeerde – hoorde ik toen ik niet lang daarna bij de Bergman kwam van de baliemedewerkster.
Waarna de optometrist die ik tóen trof keihard loog dat hij me had gebeld maar dat ik niet had opgenomen.

Ik geef het tot eind van de middag. Als ik dan nog niet gebeld ben vraag ik het de apotheek (niet dat ik daar veel vertrouwen in heb, maar ik ben braaf).
En vanaf morgen neem ik mijn eigen beslissingen.

Taxi-zenuwpees

Volgend weekend ga ik op vrijdag naar een concert van Nelly Miricioiu en dan op zaterdag en zondag naar haar Masterclasses.

In het donker rijd ik sowieso niet meer en overdag vind ik ook nog steeds doodeng.
Op eind middag/begin avond van 28/3 én op de ochtend van 29/3 laat ik me brengen.
Dan moet ik wel met een taxi terug.
Wat mij betreft: vanaf het adres in Haarlem maar 1 aardig iemand wil me een giga omweg laten maken met de trein en dan vanaf Alkmaar een taxi en iem anders reageert bits dat hij NOOOOOOIT met een taxi gaat – hij rijdt zelf.
Ik ook – tot ik staar en toen glaucoom kreeg.
Het is niet dat ik een luxe poppetje ben!

Een week geleden (ik bedoel maar: tijdig!) stuur ik een mail aan de Haarlemse Taxi Centrale en krijg binnen een paar uur een reactie. Dat ziet er goed uit!
Donderdagavond stuur ik een totaalplan met alle tijden en locaties en nog een enkele vraag nl welke fooi verwacht de chauffeur.

Ik hoor niets meer.
Vandaag stuur ik deze mail: “Goedemorgen HTC,
Op donderdagavond zond ik jullie een bericht met data en tijden waarop ik graag zou worden opgehaald tussen 28/3 en 30/3. Ik kreeg geen enkele reactie.
Hebben jullie mijn mail niet ontvangen? Dan stuur ik hem nog een keer.
Vr groet,
Jeanne Doomen”

En krijg deze vage (vriendelijk geformuleerd!) reactie: ” Beste,
Wat is uw ophaaladres,
Met vriendelijke groet, | Kind regards,”

Mail van donderdag nóg eens gestuurd en weer niets gehoord.
Mail gestuurd aan een concurrent en maar daar ook reviews gelezen zoals deze:
“Taxi kwam niet opdagen. Hoop stress zo vlak voor je vakantie. Ook niet bereikbaar ’s nachts. Andere taxi moeten bellen, bijna te laat voor vlucht.”

Ont-spullen

Een tijd terug was ‘ont-spullen’ het opeens helemaal.
Wie dat deed was super goed bezig.

Ik beken dat ik even heb overwogen dat ‘opruimen’ missch een goed idee was maar het kwam er niet van.
Toen wou ik iem iets kado doen en zij zei ‘nee, nee! ik ben aan het ont-spullen!’
Ok.
Kan gebeuren.
Tough luck.

Een week later zie ik dezelfde vrouw met een nieuwe jas.
Echt ‘nieuw’? Ik aarzel dus vraag het en: idd.
Was Kringloop maar ze kon hem niet weerstaan.

Zodat ik nu denk: aan ‘ontspullen’ doe je alleen wanneer je een kadootje krijgt aangeboden dat je niet WILT en dan zet je de ont-spul-smoes in.

Bergman

Een paar jaar geleden kreeg ik last van mijn ogen en belandde ik bij Bergman clinics in Haarlem.
Mijn eerste oogarts was een hartstikke leuke vrouw. Daarna wisselde het.
Telkens een andere.
En toen ik een klein jaar geleden een leuke mán had, vroeg ik hem of hij mijn vaste oogarts wou worden.
Dat is hij nu.

Alleen heeft hij geen idee wie ik ben.
Dus wanneer ik aan de beurt ben roept hij mijn naam en wacht af welke bejaarde vrouw zal opspringen.

Een half jaar geleden ging het in zoverre goed, dat toen ik eenmaal binnen was in de spreekkamer, hij wel 7 minuten tijd voor me had! Zeven ononderbroken minuten! (vlag uit)
Vandaag word ik naar een zaal gestuurd om op hem te wachten en tenslotte roept een optometrist me binnen en alleen voor de laatste 3 minuten is daar ook de oogarts en haast ik me wat vragen te stellen.

Wanneer ik naar huis rijd (eerst nog de verkeerde afslag genomen, dat kon er ook nog wel bij) realiseer ik me dat ik geen idee heb wat de uitkomst van de onderzoeken was.
HIJ was opgetogen over de lage oogdruk (maar de vrouw die me eerder aan een onderzoek onderwierp zei juist dat dat niks zei).
Het glaucoom-onderzoek! de ‘randjes’! Miste ik teveel lampjes? Zag ik de verkeerde?
Geen idee.

De letters zien op de plaat in de verte – deed ik het goed, redelijk, belabberd?
Ik zeg tegen de aardige optometrist dat ik de behandeling zo onpersoonlijk vind.
Maar dat hoort zo.
Ze zien 48 klanten per week of was het nou per dag(?)en wanneer hij me over een uur zou tegenkomen op de gang zou hij me ook niet meer herkennen.

Meer verdriet

Als ik nou toch ga zeuren/verdrieten.
Toen ik in Grootschermer kwam wonen = 25+ jaar geleden moest ik een dierenarts hebben.
Eerst probeerde ik er 1 in Stompetoren.
Man was vooral een veearts die mijn poesje Nelly bij het bevoelen ongeveer kapot kneedde.
Buurvrouw zei: probeer Dierenkliniek Oudorp.

Dat deed ik.
Met toen nog dokter Theo maar al snel kwam daar dokter Martin bij.
Een leuke knul en intussen een leuke volwassene, tevens de baas van de kliniek na Theo.
Hij is kundig, ik mag hem graag.
Soms helpt hij me tussendoor als ‘spoed’ wanneer hij me ziet zitten en toen ik daar iets van zei (vol waardering) zei hij: we kennen elkaar ook al zo lang.

Vorige week een mail: “beste baasjes”, en Martin stopt ermee.
Na 25 jaar.
Voor ‘nieuwe uitdaging’ enzo.
De nieuwe dierenarts schijnt erg deskundig te zijn. Maar zij en ik kénnen elkaar niet eens.

Assistentes
Ook het ‘lagere’ personeel loopt weg.
Net als een jaar geleden. Maar toen was opeens het team weer compleet!
En nu dus weer niet meer.

Ik krijg een herinnering: Loki is nog steeds niet gevaccineerd.
WTF! een maand geleden was hij daar 2x(!) terwijl die oproep al stond, had dat dan niet meteen gekund?
Nee, dat deden ze niet zomaar zegt het meisje dat mijn naam en die van de lieve Lokepook niet herkent(!) – zomaar een extra prik geven. Ok… maar even met mij overleggen? had toch ook gekund?!

En de Stronghold. Ik had gevraagd om die in het nekje te doen.
Dat zag meisje idd staan in de aantekeningen maar… het was niet in rekening gebracht dús niet gedaan!
Moest ik daar nou blij mee zijn?!
Wat heeft het dan voor zin als ik idd zoiets vraag?

Ik ga direct zelf de Stronghold ophalen bij een aardige assistentevrouw die ik wel herken (zij mij ook weer niet).

Ik denk: 1x probeer ik de nieuwe dierenarts uit, als het niks is ga ik naar een andere praktijk.
Ook al haat Loki de lange autoritten (hij vindt Grootschermer-Oudorp al krijsenswaardig).

Pet peeve

In het Amerikaans heet zoiets een ‘pet peeve’- een ergernis die je aanvliegt en die je altijd hoog zit.
Bij mij is dat zoals mensen die me eerder lazen waarsch al weten: niet even ‘dankjewel’ zeggen bij een kadootje.

Ik erger me daar gek aan! ik google en lees dat ‘dankjewel’ niet meer ‘van deze tijd is!’
Ik google nog wat verder naar het hóe kan dat nou! en vind dan geen verklaringen maar alleen andere mensen zoals ikzelf die zich eraan ergeren.

Ik neem me voor: als ik geen dankjewel krijg – gééf ik ook niet meer!
Maar ik ben een slappe trut en geef dus wél tegen beter weten in.
Om me daarna weer te verbazen over hoe mensen zo bot kunnen zijn.

Nog meer andere tijden

Er waren ook tijden dat ik 1-2 uur per middag ging legpuzzelen en dat ik ook nog boeken las.
No more.

Nu ben ik ge/verworden tot een ‘Netflixer’ waarbij de favoriete streaming dienst ook een andere kan zijn afhankelijk van de serie die ik op dat moment stream.
Aan somm series ben ik totaal verknocht.
SVU bv.
En nog een paar.

Maar een week of zo geleden startte ik met Resident Alien en eerlijk gezegd werd ik niet echt gegrepen.
Dat kon kloppen, zei google: het duurde wel vaker éven.
Ik keek seizoen 1 en dacht mwah. Maar omdat ik niets beters wist ging ik door.
Seizoen 2 was wéér mwah tot dat afschuwelijke moment waar de hond de Octopus 42 vermoordt.
Ik word er niet goed van! slaap er slecht door!

Met zijn laatste adem zegt 42: “It was an honorable death. Honor my life by… eating my dead body in a butter sauce with a… a nice… like, a really nice Chardonnay.”
En dat dóet de Resident Alien aka Harry! Ik kan het niet aanzien.
Ik vind het zo erg dat ik denk: ik eet nooit meer inktvis (was toch al bijna zover maar dit kreeg me over die rand).

Ik zoek naar een Fanclub waar meer mensen lijden zoals ik! maar vind alleen een website die feiten geeft.

Er was een tijd… en nu is er nu

Er was een tijd dat ik 2x per jaar een maand naar Amerika ging en minstens 1x per maand naar een opera(concert) ergens in Europa.
Corona maakte een einde aan de opera’s.
Ze raakten uit mijn systeem.

1 Amerikareis moest ik schrappen omdat ik staar had en autorijden problematisch was (= understatement).
Toen ging ik een keer in het najaar en het zat me niet mee want ik was er maar 3 weken en werd vanaf dag 2 hartstikke verkouden.
Verder raakte ik betrokken in een ernstig ongeluk.
Ik kwam met de schrik vrij, dat kon de auto niet zeggen.

Ik boekte een nieuwe reis voor 2 mei maar naarmate de datum naderde zag ik steeds meer beren op de weg.
Zodat ik de reis afzegde en nu opeens zwom in het al eerder uitgegeven geld: KLM stortte terug, de meeste huisjesverhuurders stortten terug (niet allemaal maar wel véél).

Ik hecht niet aan luxe voor mezelf wat niet een sjieke kijkmijeens-eigenschap is, zo ben ik nu eenmaal.
Ik verwacht niet dat ik komend seizoen wel naar de opera wil.
En ook niet naar Amerika.

Via FB ken ik veel dierenliefhebbers.
Die oude en/of gewonde dieren opvangen.
Wanneer ik moet kiezen tussen die mensen en dieren bijstaan of een merk-tas of merk-dier voor mezelf kopen IS dat helemaal geen keuze.

Voornemens en stofzuigers

Intussen is mijn huis pure chaos. Echt, heel erg. Waar ik kijk is stof.
Waar ik het aanrecht aanraak is smurrie.
Het huis en ik zijn intussen zover heen (los van – niet onbelangrijk – dat ik het niet kán! schoonmaken) dat het geen zin meer heeft er ‘even de schouders onder te zetten’.

Ik heb een stofzuiger die ik zelf niet naar de bovenverdieping kan tillen.
Dat moet ik vragen en mensen hebben geen tijd/zin me te helpen.

Dus dacht ik: een kruimeldief! die ik kocht bij bol en probeerde maar die meteen zichzelf verstopte.
Hulp gevraagd van iem die zegt dat het zo hóórt met het stof.
Geprobeerd a/d hand van de handleiding uit te leggen dat er écht iets mis gaat! stof belandt direct na het zuigstukje, niet in de filterzak.
Nee hoor, zegt hij – waarna we zijn uitgepraat.

Gedacht: missch gewoon een beter exemplaar kopen?
Naar Coolblue.
Waar ze een hoop leuke stofzuigers hebben maar zelfs mensen die niet slap zijn zoals ik zeggen telkens “wel zwaar!”.

Ik nader ik geef het op.
De eerste keer dat ik een werkster over de vloer kan krijgen is 28 april (zo gepland omdat ik toen nog 2/5 op reis zou gaan).
Gevraagd of ik ieg eerder hulp kan krijgen bij bed verschonen.
Buurvrouw negeert app (reageerde wel op de rest van de app, ging over voer dat ik haar kat kado deed).
Overbuurvrouw 1 zegt: geen tijd meer voor jou, overbuurvrouw 2 zegt 28 april.

Ik kan wel janken en geef het op.

Schoonmaken

Het is alweer twee maanden geleden dat die gruwelijke werksters van dat schoonmaakbureau hier waren en nog steeds ontdek ik dingen die ze hebben gedáán.
Een vb van afgelopen week: ik open een doos en daarin hebben ze een foto van Lodewijk en mij ‘opgeborgen’.
Blijkbaar vond ze dat ik die zelf niet op een goede plaats had gezet.

Intussen durf ik steeds minder te werven naar een nieuwe werkster.
Bang wat die me zou aandoen in de zin van hier de macht overnemen.

Nu stuit ik op een artikel in de Volkskrant.
Het is, lees ik, tijd voor de voorjaars-schoonmaak met een link naar een artikel uit 2018(!):
“Bedenk hoe lang je wilt schoonmaken. Jij bent de baas over het huis, het huis niet over jou. Zeg dat je een uur de tijd neemt, daarin doe je de wc, de hal en de deuren. Zet een wekker en houd er na een uur er echt mee op. Klaar, tijd voor het leuke leven. Je ziet meteen resultaat, dat geeft een heerlijk gevoel. De volgende dag pak je weer een uur. In de loop van de week wordt je hele huis schoon.”

Klinkt leuk.
Voor anderen.

Ouderdom en gebreken

Loki heeft veel klitten in zijn vacht.
Knippen helpt niet, dus wordt het scheren en een roesje.
Dat wou ik de oude man niet zomaar aandoen: eerst grondig onderzoeken door de dierenarts of het verantwoord is.

De afspraak stond al voor 10 april omdat het de assistente en mij niet verantwoord leek Loki nu al half kaal geschoren de buitenlucht in te jagen. En omdat hij zo bang is voor de dierenarts wilde ik het wel in 1x doen.
Maar de afgelopen week heeft Loki opeens minder eetlust tot hij alleen af en toe nog wat sap van de brokjes likt.

Dierenarts
Gisteren naar de dierenarts (geen afspraak gemaakt, wou niet het risico lopen dat ik een assistente aan de telefoon zou treffen die zou zeggen ‘het is heel druk de eerste kans is woensdagmiddag’).
Iedereen was aardig, dierenarts deed grondig onderzoek (bloed, nieren en lever zijn goed), alleen gebit moet gefatsoeneerd en *iets* moet ieg met de vacht maar… er waren twee noodgevallen tussen gekomen dús moet Loki nu woensdag terugkomen.

Wat al erg genoeg is, maar omdat ik hem niet in en uit de auto kan tillen (hij is zwaar) heb ik daarvoor hulp nodig.
Na wat rond-appen vind ik iem voor in de auto zetten. Eruit is lastiger.
Weer dierenarts gebeld.
Ik zóu Loki begin middag kunnen ophalen maar de eerste buurtbewoner die kan uit-tillen is pas om 4 uur thuis.
Dus moet de arme Loki nu tot half 4 in de kliniek blijven.

En hoop ik dat hij wel ’s ochtends vroeg wordt behandeld zodat hij daarna zijn roes kan uitslapen.
Maar ik ben bang dat als er weer een noodgeval tussen komt ze zullen denken: Loki wordt toch pas om half 4 opgehaald dus die kan ook wel later onder het mes.

Levenslessen

Ik heb twee katten.
Natuurlijk Loki die in september 17 wordt en toen hij net hier was ving hij nog wel eens een muis of een mus (en maakte hij hoge en verre sprongen maar Die Zeit ist ein grausam’ Ding en dat geldt voor ons allebei).

Ook heb ik sinds ongeveer 2 jaar Lexje die als kitten introk bij de buren maar verliefd werd op Loki dús woont ze nu hier.
Ze is gek op muizen. Vangt ze buiten, vangt ze in de schuur.
En gaat er dan mee ‘spelen’ in het bad.

Als ik dat hoor grijp ik in, pak het muisje met een dunne handschoen en zet het buiten (Lexje boos).
Een paar dagen geleden tilde Lexje het meest recente slachtoffer uit bad en zette het op de badkamervloer.
Jagen, proberen te vangen, pootje erop, laten gaan, opnieuw vangen.
Fun, fun, fun!
Tot muisje twee dagen geleden op zo’n moment de pootjes nam.
WTF!

Vertwijfeling, frustratie.
(en dus een nieuwe zoeken)

Vanochtend vind ik de badkamervloer bezaaid met stukjes droog voer (staat daar altijd, uiteraard in hoog bakje maar is blijkbaar omver geraakt) en op het kleedje ligt een muizenstaartje met wat ingewanden.
Toch te pakken gekregen dus.

Ik denk dan: zou Lexje nu denken ‘muisje éven in het bad martelen maar niet te lang want dan komt Jeanne haar redden en is ze weg’ en ‘bij op de vloer zetten érg goed opletten waar het kreng heengaat anders moet ik weer een nieuwe vangen’.
Of leren katten geen lesjes.

Gehakte knoop

Ik vermeldde laatst dat ik ergens over aarzelde en behoefte had aan iemand om mee te sparren.
Iemand daartoe uitgenodigd, eerst vergeefs en toen toch gelukt, op een rijtje gezet wat vóór en wat tégen pleitte.
Ik was daar nog niet klaar mee of ze onderbrak me en zei: volgens mij héb je al besloten.
Ze had gelijk.

Het ging over wel/niet naar Amerika gaan.
Ticket was al gekocht, huisjes waren al gereserveerd.
Maar niet lang geleden had ik een auto-ongeluk (ik was ok, wat niet kon worden gezegd over de auto) en sindsdien ben ik bang om te rijden.

De huisjes afgezegd en Airbnb vraagt dan wat de reden is en die gaf ik.
Veel verhuurders reageerden aardig en stortten me de huur terug.
Eén deed dat zelfs terwijl het volgens zijn ‘regels’ helemaal niet hoeft.

Iemand anders die me tot nu toe heel aardig had geleken deed bits: Fear is a Liar.
En dat zeg je tegen iemand die nu niet eens meer van thuis naar Haarlem durft te rijden.

Ik was bang dat ik spijt zou hebben.
Niet.
Heb wel opeens een smak geld die ik gul geef aan goede dierendoelen.

En wat zég je dan!

Ik geef vaak kadootjes.
Een paar mensen (van mijn leeftijd of wat ouder) bedanken daar dan voor, vriendelijk en beleefd.

Andere mensen, wat jonger en kinderen: niet.
Daar baal ik van.
Want ik hecht aan simpele beleefdheid.

Eerst dacht ik: als ik het nu eens zelf voordoe? Wél bedanken als ik iets van hun krijg? zal het kwartje dan vallen?
Antw: nee.

Een tijdje dacht ik: zou dat ‘en wat zég je dan’ heel erg ouderwets zijn? Maar toen was ik bij de slager met een vrouw met een kind van een paar jaar en verdomd: zij zei het tegen het kind!

Laatst gaf ik weer van alles kado aan die mensen die nooit dankjewel zeggen.
Eerst zei ik erbij dat ik wel graag een reactie wil.
En een week geleden vróeg ik ook expliciet om die reactie.
Ja hoor, kadootje was blij ontvangen.

Hoera! dan kregen ze een nieuw kado!
Ik vraag 1 dag om een reactie. En nog een dag.
En nu is dag drie en… niks.

Ik ga googlen en vind dat ‘en wat zég je dan’ niet meer van deze tijd is.
Missch moet ik maar niet zo stom zijn en geen kadootjes geven aan dat soort mensen.