In het Radio 1 Journaal een reportage over het zoveeljarig bestaan van De Doelen.
Het zal wel, denk ik en luister maar half.
En dan ergens in het midden zwelt de muziek aan.
De Liebestod.
Shit.
Vijf seconden en ik voel de tranen al prikken.
Dat heb ik bij Lily Allen toch niet.
Dat had ik nou ook. Wegens een heel speciale gebeurtenis in het Muziektheater (september 1987). Als ik de plaat wel eens opzet is dat veel minder, want dan ben je ‘voorbereid’. Hoe terloopser, hoe indringender. Over 20 jaar heb ik dat misschien ook wel weer bij Lily Allen…