Niet dat ik de rest van het jaar wel zonnetje-in-huis ben maar het najaar stemt me extra treurig.
Tien jaar geleden werd Roelof opeens zo ziek dat ik na 1 dag in Amerika alweer terugvloog. Een paar weken later was hij dood.
Hij was mijn enige en tevens laatste ‘bestie’ (wist toen nog niet dat je dat zo moest noemen). Veertig jaar elkaars beste vriend.
Daarna nog eens zo’n beste vriend(v/m) maken… mij lukt het niet.
En toen werd ik ook nog eens niet uitgenodigd op zijn begrafenis want die was ‘alleen voor familie’.
Over twee weken is de sterfdag van mijn moeder.
Zesenvijftig jaar geleden. Ze was 44 toen ze dood ging: kanker.
Mijn vader hield het daarna nog een jaar uit in zijn eentje. Op 10 december 1971 sloeg bij hem IJzeren Hein toe.
Toen ik mijn testament liet maken, vroeg de notaris wat er met mij moest gebeuren zodra het fatale lot had toegeslagen.
Ze bedoelde: een advertentie? Een ‘dienst’?
Nee, niks.
Wel, zei ik later tegen Roelof: draai de Liebestod.
Privé, denk ik dat ik bedoelde. Want een samenzijn waarop hooguit vijf mensen uit plichtsgevoel zouden komen opdagen, dat wou ik niet.
En nu?
Misschien kan ik instuderen samen met Lexje Babypoes.
Geef een reactie