Het is zo gotvergeten koud op mijn kamer (harde oostenwind waait er dwars doorheen) dat ik na het schrijven van versie 1 van een artikel voor Fanlog beneden een boek ga lezen.
‘Slecht nieuws voor iedereen’ van Emma Brunt.
Over ouder worden.
Herkenning. Niet zo blije herkenning. Maar daarom kocht ik het boek ook, dus dat moet.
Herkenning over het instortende lijf. Over de vellen over je ogen bv (ik zag ze een maand geleden voor het eerst maar ze kunnen niet ‘opeens’ zijn gekomen dus vermoedelijk miste ik dit stukje aftakelingsproces).
Over het gevoel dat je niet meer zo lang te gaan hebt en dus dingen moet dóen. Leuke dingen. Die móet je dóen.
Ik lees dat Emma Brunt op haar 63e bij háár krant aan de dijk is gezet. Ze krijgt nu van het CWI de tip vrijwilligerswerk te gaan doen. Of een cursus netwerken te volgen. En: ze solliciteert toch wel?
Kommer en nog meer kwel.
Ook in het hoofdstuk over het onzichtbaar worden in ogen van mannen die liever jonge meiden hebben en dat je je dat plots realiseert wanneer je opgewekt staat te flirten en er komt niks terug.
Hoe pijnlijk dat is. En dat het nooit meer beter wordt. Eenmaal ergens in de vijftig gebeurt het: deze vrouw wordt nooit meer begeerd.
Maar dan, een tekstje dat vrolijk stemt.
“.. je raakt ermee vertrouwd op den duur: als je eenmaal boven de zestig bent weet je niet beter of het hoort zo.
Om die reden vond ik het dan ook veel gemakkelijker om de zestig te passeren dan om vijftig te worden, want toen treurde ik nog wel eens om mijn val uit het amoureuze paradijs.”
Ondanks tegenslag blijft Emma Brunt blijft altijd prettig monter en nuchter. Als columniste vond ik haar onafhankelijk en origineel. Raakvlakken tussen jullie beiden? Nu misschien meer dan vroeger.