Ik had me voorgenomen geen egels meer te fotograferen.
Want ze lijken het wel niet erg te vinden maar je weet het nooit helemaal zeker en wat voegt het na een trits foto’s ook nog toe.
Maar vandaag ga ik om tien over half negen de knagers voeren en op dertig centimeter langs me komt egel aanlopen en inspecteert de etensbak.
Ik voer knagers, zie hem worstelen met een amper gebutst eitje, haal een nieuw eitje, sla het op 10 cm van z’n lieve gezichtje voor ‘m open, kijk ‘m eten, haal de camera en toch maar klik-klak.
Om half tien, het is bijna donker, ik ga naar beneden voor een glas wijn.
Buiten: 1 dikke egel met twee kleintjes.
Moeder met kinderen!
Ik word helemaal opgewonden, investeer nog 3 eitjes maar iedereen vlucht weg.
Bijna helemaal donker is het als ik ze allemaal van verschillende kanten zie terugkomen.
Ze eten eitjes.
Welke moeder dit is van welke bevruchting: geen idee.
Maar o – wat zijn ze lie-ief!
En wat vóelen ze als hartstikke aaibaar terwijl ze dat in feite net zo min zijn als slangen.
Minder zelfs.
Ze zijn zo aandoenlijk, tot je tussen de stekels kijkt of weer eens worstelt met een blerende kat die het helemaal niet leuk vindt dat je 2 teken uit ‘m pulkt 🙁
OOh dat snuitje, echt zo schattig…leuk dat je weet dat er nu ook kleintjes bij zijn en dat je hebt gezien hebt…Blijf ze maar wel zo af en toe op de foto zetten hoor…ik vind dat echt genieten 🙂
Die worden nog eens tam 🙂
Het klinkt alsof ze definitief bij je zijn komen wonen! 🙂