Niet alleen ik vind die kou maar niks, mijn konijntjes die ertegen zouden moeten kunnen zijn er ook helemaal niet blij mee.
TomTom en Polly in de achterren zitten dicht tegen elkaar in een hok en zijn er maar heel af en toe uit te lokken met eten.
Coco en Oscar wonen in een hol onder de grond.
Hun ren ligt naast de woonkamer.
In het begin van de week zag ik ze nog wel in het zonnetje zitten waarbij de wind door Oscars kuifje woei.
Eergisteren zag ik nog wel af en toe Coco, maar Oscar zag ik niet meer.
Gisteren hielden beide konijnen zich verborgen.
Ik wierp af en toe wat eten in het hol in de hoop dat ze er wat hapjes van zouden nemen.
Maar stiekem dacht ik: ze zijn allebei dood of stervend en wat moet ik dán want hoe krijg ik ze uit dat gat? Ik heb immers geen idee hoe ver onder de grond het hol doorloopt en hoe kun je graven zonder het risico dat je ze juist bedelft.
Bovendien is de grond bevroren.
Vanochtend word ik wakker uit een droom: ik kijk (in die droom) uit het raam naar de ren beneden en ik zie beide konijntjes.
Ik sta op en doe de gordijnen van de slaapkamer open en verdomd: beide konijntjes!
Wat een opluchting.
Ah gelukkig! Knagers komen niet tevoorschijn bij erge kou, heb ik ook hier gemerkt. De onuitgenodigde muisjes, die normaal gesproken in mijn tuin de door de vogeltjes weggegooide kruimels van het vogelvoer komen oppeuzelen zie ik niet bij sneeuw en erge kou. Volgens mij leggen de knagers ook een voorraadje eten aan in hun holen. Wat zien Coco en Oscar er schattig uit!
Meestal laten mijn konijntjes van de avondmaaltijd iets over, ze eten er alleen van wat ze écht lekker vinden – van de maaltijd van gisteravond aten ze alles 🙂