Ooit had ik in de achtertuin een bankje waar vanaf ik kon uitkijken op de ren van Cleopatra en Marcus Anthonius en op de Eilandspolder (met andere diertjes).
Bankje stortte in en het volgende bankje óók.
Iemand adviseert me een prachtig, stevig nieuw bankje dat goed zal blijven totdat ik (bijna) dood ga.
Bankje, loodzwaar en stevig, arriveert.
En wordt bekleed met wat ooit een dekbed op een ligbed was.
Ik geniet er even van, loop dan de tuin in, kom tien minuten (max) later terug en… er is op gekakt.
En niet zo’n beetje.
Geen bekleding dan maar.
Wat de vogeltjes niet weerhoudt en wat ik ze ook niet kan verwijten: wie op meerdere plekken in de tuin voedzame hapjes aanbiedt, moet niet verbaasd opkijken als er poep uit de kontjes komt.
Zodat ik nu vooral naar het bankje kijk ipv erop te zitten.
Geef een reactie