Ik ga zelden naar de dokter.
De laatste keer – volgens zijn computer – was tweeëneenhalf jaar geleden.

Ik ga alleen
1) als er écht iets is
2) ik me écht zorgen maak
3) en anderen druk op me uitoefenen: ga nou.

Juist vanwege die ingebouwde drempel verwacht ik áls ik ga dan ook dat ik serieus word genomen, dat de dokter ´n best doet in gesprek met mij oorzaken en mogelijkheden door te lopen en alternatieven af te wegen.
En dat hij, als hij het ook niet weet dat eerlijk zegt zonder dat ik het eruit hoef te trekken én dat hij bij het afscheid iets zegt als: blijf je last houden, kom terug, dan denken we nog een keer samen na – we geven niet op en desnoods stuur ik je naar een collega.

Zouden artsen niet weten dat mensen (als ik) zo´n benadering verwachten?
Hoewel – ´verwachten´.
Als ik het echt verwáchtte ging ik wel vaker.

Het is meer een ´tegen beter weten in hopen dát´.

De dokter bezocht met de klacht: de huid om mijn ogen is rood en schilfert.
Dokter kijkt me aan of ik gek ben.
Gewoonlijk heb ik de ándere dokter in de praktijk. En waarschijnlijk zou die me ook niet herkennen maar deze dus zeker niet. Weet hij veel dat dit bij mij niet zo hóórt.

Dokter pakt een zaklampje en beschijnt mijn ogen.
Tja.

Of ik eraan wrijf.
Zo min mogelijk maar het jeukt dus wel (had ik vergeten).
En ik vertel alles dat ik me kan herinneren over de afgelopen maanden en oa dat mijn oogcrème prikt nu mijn huid open ligt. En zou het een allergie kunnen zijn.
Aha! de crème. Heb ik die bij me. Uiteraard.
Maar die gebruik ik dus al een maand niet en het gaat niet óver.
Nog een keer tja.

Hij kán me een zalfje voorschrijven. Maar eigenlijk mag ik dat niet lang gebruiken.
Dat is dan tegen de jeuk. Héél dun smeren. Vier dagen voor het slapen gaan.
Daarna proberen zo lang mogelijk zónder te kunnen.
Dan weer vier dagen. Daarna stoppen.

Hydrocortisonacetaat is het middel.
En dokter, u hebt dus geen idee wat het heeft veroorzaakt? Nee.
Tja dus.

Raar hoe herinneringen kunnen opduiken.

Vanavond, de wind giert door de polder en om het huis.
En het is de wind die me plaatst in de woestijn van Utah.

L. en ik overleggen: slapen onder de sterrenhemel (die behoorlijk bewolkt is) of in de tent (waar we niet van houden).
"Regen? Wat denk jij?"

Kijk! vleermuizen.
Regen? Zal wel niet.

het Turkse Torteltje dan – Triffid voelt zich prima.

Vanmiddag het allerlaatste 1 Op de Middag AVRO-Journalistenforum.

Héél jammer.

Zónder Rutger van Santen.

Nóg jammerder.

Even geen gebroken grammofoonplaat zijn en positief denken.

Het artikel waar ik gisteren zo somber over was is goedgekeurd met "ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden".
En aangezien het een beeld geeft van het werk van de redacteur van het Radio 1 Journaal en niet van het zieleleven van een populaire presentator is dat een compliment.

Met R. honderden mooie boeken weggebracht naar de Knaagdierenopvang voor hun rommelmarkt. Er werd niet eens naar gekeken maar van de dozen met frutsels waren ze verrukt.

Hooi en kattenzand gehaald. PC aan en gezien dat alles in de soep liep met het Fanloggen en dat ik moest invallen.

(pieker: hoe te eindigen op een vrolijke noot)
Nog veertien dagen.
Dan fladder ik weg.

De dag begint met de droom dat ik met mijn hartsvriendin van toen ik eind twintig was naar Londen op vakantie zal gaan.
Dezelfde hartsvriendin die toen een vent kreeg die mij niet mocht zodat ze me hárd liet vallen. Is nooit meer goed gekomen.

De hele dag gewerkt aan het laatste artikel/interview voor het Fanlog dat af moet voor ik weg vlieg.
Niet tevreden (what else is new).

Sinds een paar dagen zijn mijn ogen weer rood omrand en geschilferd.
Ik begin me zorgen te maken. Zou ik een enge huidziekte hebben. Moet ik naar de dokter.

Wat ik niet zal doen en anders wél doe voor de vakantie: naar de kapper.
Dit hoofd wil ik niet een half uur in de spiegel zien.

Ben geloof ik niet zo vrolijk.

Dear Jeanne,

I was thrilled to receive your online card on my birthday. I´m truly grateful for your kind words.

Thank you again for your good wishes.

Sincerely,
Bill Clinton

Niets te danken, jochie.
Graag gedaan

Uit VK dus. Over de vrouwen (en mannen) van tegenwoordig.

En wat me het meest verbaast: die haarloze mannen. En vrouwen die dat lekker vinden.

Zijn de dertigers van nu eigenlijk allemaal stiekeme pedo´s?

Na alle gezenuw mag ik van mezelf urenlang de Volkskrant lezen.
Leuke krant. Gelukkig weer compleet in het weekend.

Mooi verhaal over Sonja Barend, interessant stuk over jonge-vrouwen-van-tegenwoordig.

Begonnen in het VK-weblog van een mooie jonge meid die een boek heeft geschreven (zijn ze daar nogal dol op).
In de eerste zin heeft ze het over haar ´verloofde´ en knáp doe ik. (´Af´ dus).
Even naar het slot gezapt waar ze een leuk jurkje voor de presentatie blijkt te hebben gekocht.
Ik acht me voldoende geénformeerd.

Ook nog gezellig over politiek gelezen. Over wie er makkelijk een nieuwe baan krijgt (zat ook in R1J). En over wie helemáál niet zelf heeft besloten iets anders te gaan doen maar is gedumpt.

Nog drie bijlages te gaan.

,,Toen ik terugkwam uit het buitenland ben ik als Rotterdammer geschrokken dat mensen uit andere landen mij op straat niet meer aankijken omdat ze zich minder voelen. Ik schrik als ik zie dat mensen met een wat vreemde naam onder op de stapel sollicitatiebrieven komen. Ik schrik als ik in kantines in bejaardenhuizen zit en mensen daar hoor uitleggen dat de dreiging bij de buitenlanders zit.

Ik schrik als er een minister zit die als enige doel heeft dat er niet meer mensen binnenkomen.”

(Bron)

Het stukje in VK dus.

Wel staat er een hoop in dat net niet juist is, maar zo gaat dat als je het niet eerst leest.

Heeft me wel tien dagen zenuwen en een slapeloze nacht gekost.

Morgen staat in de Volkskrant dat ik stapelgek ben op Rob Trip.
Ik zie het nu al anderhalve week aankomen en ben intussen de dagen en nu de uren aan het aftellen.
Achteraf denk ik: dat was ook al het onderwerp toen de journalist belde om me over dit log te interviewen. Immers, hij hield me voor dat ik hier had gemeld dat RT weer het R1J presenteerde!
Wat alleen maar was omdat Antoinette daarnaar had gevraagd. Zei ik ook.
Maar nu denk ik: hij had het al bedacht.
Ik waanzinnig verliefd op Rob T. Spannend.

O gotogotogotogot.
Ik zie zo verschrikkelijk op tegen morgen de krant in de bus. En dan al die mensen die ik aardig vind en die me opeens ontmaskerd zien als een rare Rob Trip-groupie.

Wat dus alleen een crush was.
En ook nog eens geruime tijd al voorbij.

Na twee dagen weet ik het zeker.
Het is een beetje zielig op vakantie ziek te zijn maar het heeft zeker ook voordelen.
Zoals dat je niks hóeft. Echt helemaal niks behalve af en toe even je kamer verlaten om die te laten schoon maken. En dan meteen wat te eten halen.
Er zorgt natuurlijk ook niemand voor je.
Maar thuis evenmin.

Thuis is daar het Leven.
Met klanten. Met pakjes maken. Met het Fanlog.
En mijn medeloggers zeggen: doe kalm aan.
Maar daar is die uit-knop die ik niet kan vinden. En er is het interview voor volgende week zondag dat er écht dan op moet en dat dus dit weekend moet worden geschreven.

Tussendoor lig ik af en toe in bed. Me beroerd te voelen.
En me afvragen waar dat eigenlijk goed voor is, dat in bed liggen.
Behalve dat ik me óp nog beroerder voel.

Ik probeer goed Nederlands te schrijven. Zonder me te bekommeren om de ´boekjes´. En meestal lukt dat wel, denk ik. Dankzij een goede opleiding en een zekere braafheid en nog zo wat.

Soms maak ik fouten. Hoofd elders. Slordigheid. Als ik mezelf later herlees (wat ik zelden doe) denk ik o shit en pas aan.

Als jij het ontdekt en meent me in een commentje een harde pets op de openhartige vingertjes te moeten geven: ik stel dat niet op prijs. (kwa understatement)

Ziek.

En ik geloof niet in homeopathische middelen en ik nuttig elke dag een hoop citrus (en nóg meer is zinloos) en ik houd sowieso niet van goede adviezen.

(dit is een waarschuwing aan welmenenden)

Maar wat ik zeggen wou: ik ben even niet leuk.
Ga dus maar naar Merel Roze of een logster (m/v) die hier onder haar/zijn url gaat droppen.

Vorige week donderdag.
Mijn werkster stapt binnen: hoest, proest, o, wat ben ik ziek.
Ga weg, zeg ik.
Zgn om haar eigen bestwil.
Maar mij bevangt: nee, niet weer.
Niet weer ziek op vakantie.

Maar ze wil blijven. En babbelen.
En ik houd twee meter afstand (meer is onbeleefd).
Hoest, proest.
O got.

Tot een uur geleden ging het goed.
Nu: daar is-ie. Die keelpijn die altijd twee weken gevloerd-door-griep aankondigt.
Gotverdegotver.

Tot mijn vakantie is het nog 19 dagen.
Ik kan dan nét beter zijn.
Uitgeput, gevloerd, weerloos.
´Beter´.
Shit.

Radio 1 Journaal (na een rare droom die er denk ik mee te maken had), stukjes schrijven, tegelijk De Ochtenden aan.
Bert van Slooten in gesprek met K. Schippers over 1966.
Gedichten enzo. Die ik toen ook schreef. Als namaak-Neeltje-Maria-Min.

Mooie tijd. 1966.
Hoewel. Vast hopeloos verliefd op een onbereikbare jongen en geérriteerd door de attenties van een ander.
De één die de ander niet wil.
Toen al.

Maar wel: mooie muziek, mooie boeken, gretig leren.

Zou ik het over willen doen? Moeilijk.
Niet dat de mogelijkheid zich voordoet natuurlijk.

Martina Navratilova won her 176th WTA doubles title Monday when she and Nadia Petrova downed Cara Black and Anna-Lena Groenefeld 6-1, 6-2 at the $1.34 million Rogers Cup.

Navratilova, who turns 50 on Oct. 18, is to retire for a second time after the Aug. 28-Sept. 10 U.S. Open in New York.

“It’s just nice to leave on a winning note,” Navratilova said. “Now it’s a closed chapter.”

(Bron)