Er is een radiospotje dat ik behoorlijk irritant vind.
Een zangeres krijst dat ze iemand wil ZIJN!!!!
Ik neig tot ‘goed je best doen op school, kleine meid.
En niet zo zeuren’.
Want ik heb sterk de indruk dat ze denkt dat ‘iemand ZIJN’ iets is dat uit de lucht komt als je het maar genoeg krijst.

Ook moet ik denken aan dat liedje van Kirsty MacColl met The Pogues.
Fairy tale of New York.
Zijn tekst: “I could have been someone…”
En dan zij: “Well so could anyone..”

The Pogues and Kirsty MacColl – Fairytale of New York (1987)
byu/MulciberTenebras invideos

Ooit had ik een webshop die ter ziele ging. Ik had er nog veel leuke spullen van, grotendeels gekocht in Amerika.
Nu zet ik die op veilingen voor goede dierendoelen.
En koop ik voor die doelen ook nog *bij*.

Tot de organisator van zo’n doel erin slaagt mij weer het ‘Gekke Hendrika-gevoel’ te geven.
Waarmee ik bedoel dat ik geen extreme dankbaarheid hoef maar een béétje dankbaarheid of op z’n minst waardering is toch wel leuk.

Dús een eigen goed doel bedacht en ja! ‘Dankjewel’ is de reactie.
Althans: de eerste reactie. Daarna wordt ook dát zomaar aannemen zonder die woorden op papier te krijgen die kennelijk niet meer ‘van deze tijd zijn’.

Ik overweeg nu even artikelen aan te bieden en van de winst voor mezelf hippe truitjes te kopen.
En kekke laarsjes.
Ware het niet dat ik niet zo’n type ben.
Van hippe truitjes en kekke laarsjes bedoel ik.

Ik en ieg sómmigen met mij (van wie ik het weet omdat ik het ooit vroeg) checken wel eens online of mensen-van-vroeger nog leven.
In mijn geval gaat het vooral om mensen die ik niet (meer) zo aardig vind en die ik iets slechts toewens.

Zo zocht ik vandaag naar een aangetrouwd familielid aan wie ik altijd al de pest had gehad maar helaas – ze leeft nog.
Ik vond haar in het ‘Utrechts Archief’ en what do you know! daar vond ik ook mezelf! in een sobere versie maar toch.

Raar, hoor.
Doomen, A.W.J.T. (Jeanne), echtgenote van (etc) te Grootschermer. Geen geb.datum.
Ook geen sterfdatum.
Dat laatste valt wel weer mee.

Ik zit niet echt te springen om meer vrienden op Facebook maar soms nodig ik toch iem uit of ‘accepteer’ ik iemand.
Ik werd me net bewust uit welke groepen die komen.
1) dierenliefhebbers
2) muziekliefhebbers
3) journalisten

Waarbij of ik ‘blij’ ben niet wordt bepaald door de categorie maar door het individu.
Nu ’ter zake’: als ik een zielig vogeltje zie, red ik het. (tuurlijk)
Maar vanmiddag zag ik een zielige vlieg die in een bodempje van een glas witte wijn was gevallen en er niet meer uit kon.
Ach jochie toch!

Eerst glas geleegd in de gootsteen maar *niet* bij het afvoerputje natuurijk! (we waren immers aan het redden)
Toen vlieg met een bot(!) mes opgeraapt en op het aanrecht gelegd waar hij nog rap bij zinnen kwam.
Zelf zou ik als ik een half uur (bv) onderin een bassin met wijn had gelegen niet meer zo alert zijn, denk ik.

Dit was het hoogtepunt van mijn dag wat mogelijk genoeg zegt.

Vandaag is de verjaardag van mijn moeder. Als ze had geleefd wat behoorlijk unlikely is want ze kreeg kanker toen ik 12 was, was ze nu 101 geweest.
Vandaag is ook de dag dat ik naar Amerika zou zijn gevlogen als ik me niet had bedacht.
Vanwege ‘bang’.
Bang om auto te rijden.

Mn in de verlaten woestijn van Nevada.

In heb geen spijt dat ik het heb gecancelled.
Wel denk ik: nu ga ik dus én niet meer naar de opera ergens in Europa en ook niet meer naar de woestijn ergens in Amerika.

Alsof ik mijn leven aan het afronden ben.

Er zijn een paar dingen die ik móet en waar ik tegenop zie.
Ik noem nu even: belastingaangifte doen en me aanmelden voor glasvezel.
Dat laatste is min of meer verplicht heb ik begrepen.
Je kunt nog wel even ‘nee!’ zeggen maar uiteindelijk is er geen ontkomen aan.

Iets soortgelijks geldt voor de belastingaangifte.
Dat moet voor 1 mei maar ik pleeg uitstel te vragen tot 1 september.
Ervaar ik als ‘gedoe’ (dat uitstel vragen) maar alles beter dan nu me verdiepen in waarin ik me niet *wil* verdiepen.

Ik klik dus op ‘afstel’ en zie dat ik dan mogelijk over dat bedrag weer extra moet betalen.
Was dat eerder ook zo? kan het me niet herinneren.
Maar een klik vérder kan ik achterhalen met welk percentage ik word bedreigd.
Kan wel 9% zijn.
Niet fijn maar nu aangifte doen is nog minder fijn (vind ik) dus dat moet dan maar.

Ik klik terug naar ‘uitstel vragen’ en WTF!

Technische fout
Door een storing kunnen uw gegevens niet worden opgehaald. Probeer het later nog eens. U bent uitgelogd en gaat terug naar www.belastingdienst.nl.

Jammer dat ik niet die kleinzoon heb waarvan de Belastingdienst zélf me in hun commercials aanraadt dat ik die om hulp kan vragen 🙁

En daar is opeens de paus dood terwijl ik gisteren nog dacht: die ziet er niet goed uit!
En eerst denk ik: bleh.
En dan: moet nou echt iedereen op FB hier melding van maken?

Maar het verdriet me meer dan ik had verwacht.
Dus idd balen.

Ik had de afgelopen jaren div oogdruppels en de Cosopt bevielen me wel behalve dat mijn haar erdoor uitviel en ik kreeg wel haar terug maar dat was de helft zo dun.
Nu ben ik niet ijdel maar er zijn grenzen.

Dat over de haaruitval kon ik nog net zeggen tegen de oogarts in die 2 minuten en hij schreef me Ganfort voor en dat zou fantastisch werken.
Doet het missch ook maar nu zit ik met rode ogen (is ‘normale’ bijwerking) en eerlijk gezegd vind ik grote rode wallen erger dan dun haar – als ik toch moet kiezen.

De helplijn van Bergman gebeld: ik wil terug naar de Cosopt, vanaf wanneer kan ik het weer gebruiken (ik heb het nog in huis). Dat kan zomaar niet! het meisje aan de telefoon zal het doorgeven aan het Medisch Team en dat zal me bellen. Wanneer? ze zal er ‘spoed’ bij zetten.

Daar heb ik geen goede ervaring mee.
Een eerder keer dat ik gebeld zou worden had dát meisje het doorgegeven aan de verkeerde – hoorde ik toen ik niet lang daarna bij de Bergman kwam van de baliemedewerkster.
Waarna de optometrist die ik tóen trof keihard loog dat hij me had gebeld maar dat ik niet had opgenomen.

Ik geef het tot eind van de middag. Als ik dan nog niet gebeld ben vraag ik het de apotheek (niet dat ik daar veel vertrouwen in heb, maar ik ben braaf).
En vanaf morgen neem ik mijn eigen beslissingen.

Volgend weekend ga ik op vrijdag naar een concert van Nelly Miricioiu en dan op zaterdag en zondag naar haar Masterclasses.

In het donker rijd ik sowieso niet meer en overdag vind ik ook nog steeds doodeng.
Op eind middag/begin avond van 28/3 én op de ochtend van 29/3 laat ik me brengen.
Dan moet ik wel met een taxi terug.
Wat mij betreft: vanaf het adres in Haarlem maar 1 aardig iemand wil me een giga omweg laten maken met de trein en dan vanaf Alkmaar een taxi en iem anders reageert bits dat hij NOOOOOOIT met een taxi gaat – hij rijdt zelf.
Ik ook – tot ik staar en toen glaucoom kreeg.
Het is niet dat ik een luxe poppetje ben!

Een week geleden (ik bedoel maar: tijdig!) stuur ik een mail aan de Haarlemse Taxi Centrale en krijg binnen een paar uur een reactie. Dat ziet er goed uit!
Donderdagavond stuur ik een totaalplan met alle tijden en locaties en nog een enkele vraag nl welke fooi verwacht de chauffeur.

Ik hoor niets meer.
Vandaag stuur ik deze mail: “Goedemorgen HTC,
Op donderdagavond zond ik jullie een bericht met data en tijden waarop ik graag zou worden opgehaald tussen 28/3 en 30/3. Ik kreeg geen enkele reactie.
Hebben jullie mijn mail niet ontvangen? Dan stuur ik hem nog een keer.
Vr groet,
Jeanne Doomen”

En krijg deze vage (vriendelijk geformuleerd!) reactie: ” Beste,
Wat is uw ophaaladres,
Met vriendelijke groet, | Kind regards,”

Mail van donderdag nóg eens gestuurd en weer niets gehoord.
Mail gestuurd aan een concurrent en maar daar ook reviews gelezen zoals deze:
“Taxi kwam niet opdagen. Hoop stress zo vlak voor je vakantie. Ook niet bereikbaar ’s nachts. Andere taxi moeten bellen, bijna te laat voor vlucht.”

Een tijd terug was ‘ont-spullen’ het opeens helemaal.
Wie dat deed was super goed bezig.

Ik beken dat ik even heb overwogen dat ‘opruimen’ missch een goed idee was maar het kwam er niet van.
Toen wou ik iem iets kado doen en zij zei ‘nee, nee! ik ben aan het ont-spullen!’
Ok.
Kan gebeuren.
Tough luck.

Een week later zie ik dezelfde vrouw met een nieuwe jas.
Echt ‘nieuw’? Ik aarzel dus vraag het en: idd.
Was Kringloop maar ze kon hem niet weerstaan.

Zodat ik nu denk: aan ‘ontspullen’ doe je alleen wanneer je een kadootje krijgt aangeboden dat je niet WILT en dan zet je de ont-spul-smoes in.

In het Amerikaans heet zoiets een ‘pet peeve’- een ergernis die je aanvliegt en die je altijd hoog zit.
Bij mij is dat zoals mensen die me eerder lazen waarsch al weten: niet even ‘dankjewel’ zeggen bij een kadootje.

Ik erger me daar gek aan! ik google en lees dat ‘dankjewel’ niet meer ‘van deze tijd is!’
Ik google nog wat verder naar het hóe kan dat nou! en vind dan geen verklaringen maar alleen andere mensen zoals ikzelf die zich eraan ergeren.

Ik neem me voor: als ik geen dankjewel krijg – gééf ik ook niet meer!
Maar ik ben een slappe trut en geef dus wél tegen beter weten in.
Om me daarna weer te verbazen over hoe mensen zo bot kunnen zijn.

Er was een tijd dat ik 2x per jaar een maand naar Amerika ging en minstens 1x per maand naar een opera(concert) ergens in Europa.
Corona maakte een einde aan de opera’s.
Ze raakten uit mijn systeem.

1 Amerikareis moest ik schrappen omdat ik staar had en autorijden problematisch was (= understatement).
Toen ging ik een keer in het najaar en het zat me niet mee want ik was er maar 3 weken en werd vanaf dag 2 hartstikke verkouden.
Verder raakte ik betrokken in een ernstig ongeluk.
Ik kwam met de schrik vrij, dat kon de auto niet zeggen.

Ik boekte een nieuwe reis voor 2 mei maar naarmate de datum naderde zag ik steeds meer beren op de weg.
Zodat ik de reis afzegde en nu opeens zwom in het al eerder uitgegeven geld: KLM stortte terug, de meeste huisjesverhuurders stortten terug (niet allemaal maar wel véél).

Ik hecht niet aan luxe voor mezelf wat niet een sjieke kijkmijeens-eigenschap is, zo ben ik nu eenmaal.
Ik verwacht niet dat ik komend seizoen wel naar de opera wil.
En ook niet naar Amerika.

Via FB ken ik veel dierenliefhebbers.
Die oude en/of gewonde dieren opvangen.
Wanneer ik moet kiezen tussen die mensen en dieren bijstaan of een merk-tas of merk-dier voor mezelf kopen IS dat helemaal geen keuze.

Intussen is mijn huis pure chaos. Echt, heel erg. Waar ik kijk is stof.
Waar ik het aanrecht aanraak is smurrie.
Het huis en ik zijn intussen zover heen (los van – niet onbelangrijk – dat ik het niet kán! schoonmaken) dat het geen zin meer heeft er ‘even de schouders onder te zetten’.

Ik heb een stofzuiger die ik zelf niet naar de bovenverdieping kan tillen.
Dat moet ik vragen en mensen hebben geen tijd/zin me te helpen.

Dus dacht ik: een kruimeldief! die ik kocht bij bol en probeerde maar die meteen zichzelf verstopte.
Hulp gevraagd van iem die zegt dat het zo hóórt met het stof.
Geprobeerd a/d hand van de handleiding uit te leggen dat er écht iets mis gaat! stof belandt direct na het zuigstukje, niet in de filterzak.
Nee hoor, zegt hij – waarna we zijn uitgepraat.

Gedacht: missch gewoon een beter exemplaar kopen?
Naar Coolblue.
Waar ze een hoop leuke stofzuigers hebben maar zelfs mensen die niet slap zijn zoals ik zeggen telkens “wel zwaar!”.

Ik nader ik geef het op.
De eerste keer dat ik een werkster over de vloer kan krijgen is 28 april (zo gepland omdat ik toen nog 2/5 op reis zou gaan).
Gevraagd of ik ieg eerder hulp kan krijgen bij bed verschonen.
Buurvrouw negeert app (reageerde wel op de rest van de app, ging over voer dat ik haar kat kado deed).
Overbuurvrouw 1 zegt: geen tijd meer voor jou, overbuurvrouw 2 zegt 28 april.

Ik kan wel janken en geef het op.

https://www.jeannesweblog.nl/55892-2/