Jeanne's Weblog

Inge mailde me dat haar was opgevallen dat ik nooit meer melding maak van de kippen – ging het wel goed met ze.

Jazeker gaat het goed met ze! Ze leggen geen eieren en ze zijn in de rui maar verder is alles helemaal ok.
Alleen zijn de Wyandottes veel minder fotogeniek dan de tuttebolletjes waren.
Richt er een lens op en ze bewegen.

Net toch weer een poging gedaan.
Een bakje met overheerlijke hapjes samengesteld: gekookt eitje, flintertjes XO-Beemsterkaas, overgoten met een papje van vers rauw Bio-ei (klasse 0). Ook wat gesneden andijvie gestrooid.
Dot wou wel smullen maar *niet* roerloos met een lekker hapje in het mondje poseren.
An en Bernadette waren bereid wat argwanend naar de camera te kijken.
Maar echt arty werd die foto evenmin.

Maar: ze leven. En: ze zijn happy. Ze trekken ook steeds meer met hun drieën op.
Alleen zijn ze geen fotomodel.
(even klikken op de foto’s voor vergrotingen)

Mijn moederhart is dolblij als mijn dieren een paar weken *niet* naar de dierenarts hoeven.
En mijn verstandige verstand zegt: houen zo. Concreet: neem er geen nieuwe bij.

Mbt de konijnen is er geen keus.
Die floreren als paartje. Daar kun je niet een andere bij zetten of meerdere andere zonder dat het een matpartij wordt.

De kippen – zou kunnen.
Maar die wil ik wel van een vertrouwd adres. Niet omdat het zo nodig móet.
Ze komen wel op mijn pad.

Katten? Ik zóu wel een kitten willen.
Ik zou zelfs wel een derde volwassen kat willen indien die ergens weg moet (dus: zielig is).
Daaraan staan geen wetten in de weg maar wel praktische bezwaren in de vorm van Sammie. Lief, maar jaloers kreng dat-ie is.

Cavia’s dan.
Ik heb er nu zeven.
Als meeste had ik er ooit twaalf.
Daar is ruimte voor.
En eigenlijk had ik verwacht dat die zich in de zomer bij het Knaagdierencentrum bij tientallen zouden aandienen.
Dames natuurlijk. Want mijn verder zoete haremhouder Kopan vindt een extra man geen goed idee.

Alleen: er worden alleen herencaven bij de Opvang afgeleverd.
En: die worden zelfs vrij snel weer opgehaald.

Ik weet dat ik het niet moet doen maar ik kijk toch op marktplaats.
Of er caven zijn die iemand in een straal van 15 km gratis kwijt wil.
Die zijn er. Maar er zijn ook (zo opent die pagina) 2 beeldschone lichtzwarte kittens in Purmerend en er zijn drie ongelooflijk snoezige kittens in Grootschermer.
Gelukkig zijn die gereserveerd.

Vanochtend half tien mag ik Dotje halen.
Nog 1x geven de assistentes haar medicijn. Dan krijg ik een mandje met een boze kip die in de auto een erg stille kip wordt.

Thuis: mandje open. Geluidjes, veren schudden, hapje hier, hapje daar en zodra Bernadette zich uit de struiken waagt doet ze naar haar een uitval.
Anne? die kan ook een mep krijgen.

Een kwartier later scharrelt het hele stel op het terras achter het huis.
Elk kipje doet haar eigen ding. Waarbij Dotje vooral is geìnteresseerd in de sappige puntjes van het onkruid en de insecten.
Die kreeg ze natuurlijk niet bij de dierenarts.

Kippen zijn sociale dieren.
Ze trekken graag samen op en er is een rangorde (‘pikorde’ is een naar woord).

Wanneer iemand wegvalt (tijdelijk of definitief) hergroepeert de groep zich.
Vb: Dotje en Anne zijn dikke vriendinnen, Bernadette hangt er bij. Soms mag ze meespelen, soms mag dat niet (of wil ze dat niet).

Toen Anne broeds was (en dus niet meespeelde) trok Dotje veel met Bernadette op.
Zodra Anne broedsaf was, liet Dotje Bernadette vallen gelijk de spreekwoordelijke baksteen. Haar echte vriendin was immers terug, ze had Bernadette niet meer nodig.

Nu is Dotje bij de dierenarts (zaterdagochtend komt ze terug).
R. en ik hadden verwacht dat Anne nu meer naar Bernadette zou trekken.
Niets daarvan.
Anne doet haar eigen dingen, Bernadette doet ook haar eigen dingen.

Anne slaapt op stok, Bernadette slaapt op de grond (zoals ze nu een paar weken doet).
‘s Ochtends wachten ze samen ongeduldig tot ik eindelijk om kwart voor zes hun hok open doe.
Naar buiten stormen doen ze tegelijk. Dan scheiden zich hun wegen.

Allemaal aparte individuen met eigen karaktertjes.
Dat zouden die mensen eens moeten bedenken die eieren en vlees eten van kippen die met tienduizenden in een schuur zijn gepropt.

Dotje moest de laatste weken regelmatig hoesten.

Vandaag namen R. en ik haar mee naar de dokter. Die stelde vast dat ze een ontsteking van de luchtwegen had maar verder een beeldschone, kerngezonde kip was en als ze dat leuk vond mocht ze bij hem komen wonen (in een tuin van 1600 vierkante meter).
Ik weet niet of Dotje het leuk zou vinden maar wij in elk geval niet dus dan gaat het niet door.

Dotje moet 5 dagen 2x per dag antibiotica.
Dat krijg ik er niet in. Want Dotje is niet tam genoeg om zich zomaar te laten oppakken.
Het lukte vanochtend ook alleen maar omdat ik ze had opgesloten in het hok (nog niet naar buiten gelaten).

Dus is Dotje nu in het hospitaal.
Tot zaterdagochtend half tien.

Ik loop de deur uit en hoor het onmiskenbare gekrijs van de sperwer.
Jubel en krijs. Boven mijn hoofd: zweefvlucht en bidt.
Tien meter verder hetzelfde.
Er omheen een andere vogel, zelfde formaat, ander postuur. Meeuw? waarom zóu die? Meeuwen broeden hier niet voor zover ik weet en de sperwer is zo te zien ook niet in de aanval. Ander geslacht sperwer?
Nog een duikvlucht en bidt en ze zijn uit beeld.

Ik ga de knagers voeren. En eitje klaar zetten voor egel.
Ook kijk ik om te zien of alles goed is in het kippenhok. Daar zit Bernadette op de grond. Dat doet ze nu al een week. Ik denk: ze mág niet meer op stok.
Maar waarom? Ruzie? Machtspelletje?
Ziek is ze niet. Ze legt eitjes (als enige van het stel). En ook verder is ze levendig.

Weer binnen hoor ik de laatste merel zingen en zie ik de ook laatste gierzwaluw rondjes draaien om de eerste vleermuizen.
Allebei op zoek naar insecten. Allebei een ietsje (geloof ik) bedreigd.
Een hoog gekrijs produceren de zwaluwen. De vleermuizen zeggen niets.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de kikkers die over een half uur van overal in de polder collectief hun kwaakconcert inzetten.
Soms zó hard dat ik het raam dicht doe. Ook al is het warm.

Anne denkt dat ze broeds is en broedt (op niets) in het leghok.
Om zes uur ‘s ochtends haal ik haar uit dat leghok en tot eind van de middag doe ik de toegang naar het hok dicht.
Anne ligt op de loer en zodra het deurtje open is, gaat ze weer broeden.
Probleem: ik kan het deurtje niet dicht laten, want dan kan niemand op stok.

Dotje denkt sinds gisteren óók dat ze broeds is.
Zij legt net als Bernadette in een doosje met hooi in de schuur.
Vanochtend wil ik de schuur dichthouden. Maar Bernadette wil leggen. Deur open.
Dús (…) stormt Dotje direct naar binnen en gaat breeduit zitten op het alternatieve legnest. Boos grommend tegen Bernadette.

Ik haal meer hooi en leg dat op een naburig doosje met kranten.
Binnen tien minuten heeft Bernadette haar eitje (het eerste in weken) gelegd: goed zo, meisje!

Wat nu?
Ik dénk dat Dotje zit te broeden. Maar misschien legt ze een ei? Of legt ze later vandaag een ei?
Waar moet ze dat leggen als ik haar uit de schuur sluit? In het leghok kan óók niet – omdat dat ivm haar broedse zuster niet toegankelijk is.

Logistieke problemen dus.

De Wyandottes worden niet broeds, zei Inge.
En dat Anne dat sinds een paar dagen wel is, is zéér merkwaardig.

Vanochtend viste ik Anne om zes uur (de andere kipjes waren toen al op) uit het leghok waar ze toegewijd zat te broeden op niets.
Woest was ze.
De deur naar het hok deed ik dicht. Tot vier uur vanmiddag.
Toen zou het broeds zijn wel voorbij zijn, dacht ik. Hoopte ik.

Dotje legt sinds een paar weken niet meer in het leghok maar in de schuur waar Bernadette áls die legt (=zeer zelden) haar eitjes deponeert.
Vanochtend om half elf neemt Dotje plaats. Om half zes zit ze er nog. Zo lang duurt een ei leggen niet, zelfs niet als het moeizaam gaat.
Dotje blijkt óók broeds.
Wat o.a. valt af te leiden uit haar blik. Niet dat toch iets nerveuze als ze een ei legt en ik de schuur in kom. Maar dat vastberaden ‘ik zit hier en ik kan niet anders (en ik *wil* ook niet anders)’.

Ik pak Dotje in haar nekvel, til haar van twee warme eitjes af en zet haar buiten.
Woest.
Ik kijk voor alle zekerheid in het leghok: Anne. Die til ik van helemaal niets en zet haar óók buiten. Voor de zoveelste keer.
Ook: woest.

Toen ik hier net woonde adviseerde een boerse dorpsbewoonster me eens om broedse kippen broedsaf te maken door 1 van deze manieren:
- ruw met de kont door koud water heen en weer bewegen
- in een juten zak aan de waslijn hangen.

Met Thomas gaat het goed en met Bella Donna (dus?) ook.
Inge stuurde me gisteravond nog wat leuke foto’s (erop klikken als je ze groter wil zien).

De begraafplaatsensite  heeft een mooie nieuwe layout: alleen is er nu van alles verdwenen dat er eigenlijk wel *is*, maar het is niet meer zichtbaar.
De reacties en de linkjes bv.

Nou ja, denk ik, ik heb er vandaag eigenlijk toch geen tijd voor – ik ga hard werken aan de Winkel.
Een begin maken met de Aanbiedingen Magneten (nog steeds heb ik er geen goede korte naam voor: Zomeraanbieding 5 Euro per stuk *is* het toch niet).
Nu wil ik kijken welke van de aan te bieden (en dus af te prijzen magneten al in de Winkel staan). Blijkt die hele categorie verdwenen.
Hellup!!-mail verstuurd aan E. die dit kan repareren.

Kip Anne is overigens ook nog broeds.
Vanochtend wéér van haar nest getild en buiten gezet en nu ook de deur afgesloten zodat ze er niet meer in kan.
Zodat ze nu zeer gefrustreerd drukdoenerig rondloopt.
Laat ik nou precies weten hoe ze zich voelt! Maar ja, daar koopt het kipje natuurlijk niets voor.

Zaterdag bij Inge zie (en hoor!) ik al haar hanen en ik vind hanen zó leuk en lief en bijzonder en geweldige persoonlijkheidjes.
De reden dat ik geen hanen heb is niet dat de buren klagen over de herrie – dat maak je elders wel mee.
De reden is dat hanen met hennen leiden tot broeden en kuikentjes waarvan de meeste altijd hanen zijn en dan moeten die dood en daar kan ik niet tegen.

De Wyandottes worden niet broeds, zei Inge zaterdag.
Mm, dacht ik.

Sinds gisteren is Wyandotte Anne broeds.
Ze legde gistermiddag een ei en bleef er op zitten.
Vanochtend pakte ik haar ei af en daarna tilde ik haar zeker vijf, zes keer van het lege nest waar ze telkens op terugkeert.

Net keek ik even.
Anne zit opnieuw in het leghok. Op niks. Maar wel: broeds.

Met Thomas en Bella Donna gaat het overigens prima, mailde Inge me.
Wat maar goed is ook, want ik mis ze ontzettend en wil ze gauw terug.

Ik ben elf dagen terug.
Ik heb 1 kip (Femke) laten inslapen.
Ik heb 1 konijn (Thomas) net bij de dierenarts achtergelaten met een ook voor de dokter raadselachtige kwaal.
Een harde streng in zijn darmen.
Hij wordt onder het röntgenapparaat gelegd en tegen 1 uur mag ik bellen.

M’n foto’s zijn niet van mijn gewiste kaartje te krijgen (hoewel Mariette na 1 avond falen me heeft beloofd het deze avond nóg een keer te proberen – mijn ‘goede hoop’ op een ‘goede afloop’ slinkt per minuut).
Verder wil m’n nieuwe website niet van de grond komen omdat wat ik wil te ingewikkeld is maar ik wil het écht (wat lastig combineert met WordPress dat zegt “dat zullen we nog wel eens zien”).

Zoals ik al zei: ik ben elf dagen terug.
En een definitief gewist fotokaartje en een mislukkende (of: zéér traag lukkende) nieuwe website, dat is dan niet anders.
Maar m’n dieren.
Hoe kan het toch dat ik voor hen zo’n beroerd karma heb.

Toen ik gisteren Femke had weggebracht, lag er een eitje in het nestje in de schuur dat Bernadette gebruikt om eieren te leggen.
Ze legt weer, dacht ik. Want dat had ze al zeker een week niet (vindbaar) gedaan.
Later vond ik nog een eitje in het echte leghok dat door de Wyandottes wordt gebruikt (wat ik zeker weet, omdat ik laatst per ongeluk de deksel opendeed toen er 1 in zat).

Nu wil ik de tuin in lopen.
Iets doen aan een bepaald soort onkruid dat me stoort. Misschien wat fotograferen.
Ik doe de schuurdeur open en in het legnest zit 1 van de Wyandottes.

Ik  vind dat ik haar niet kan storen zodat ik mijn foto’s nu maar binnen maak.
Van binnen naar buiten om precies te zijn.
Waarbij zich wreekt dat de ramen al enige tijd aan een grondige lapbeurt toe zijn.
(je kunt de foto vergroten door erop te klikken)

Aangezien het vrijdag-rampendag is, zal ik vertellen over nóg een ramp.
Die vond plaats tijdens ‘R’ maar hij meldde het zelf niet.

Tutje is weg.
R. belde me erover en zei meteen: “dood”.
Nee-hee, deed ik.
En kwam met alle argumenten waarmee iedereen hier kwam toen de vriendin van Bernadette meteen op dag 1 was verdwenen.
Zoals ‘bang en verstopt’ en (ic) ‘je zei toch dat ze al een week niet legde? die eitjes heeft ze vast verstopt en nu zit ze ergens te broeden!’
Toen R. haar helemaal nooit zag (ook een broedkip moet af en toe eten en drinken) adviseerde ik een foto met oproep op de voordeur en legde uit hoe hij die foto van m’n PC kon halen en printen.
Daarna zat ik bij elk telefoongesprek in spanning: zou Tut….
Tut zou *niet*. Tutje is niet gevonden. Tutje is, kunnen we na ruim een week vaststellen, dus dood.
Terwijl ik (volstrekt onlogisch) ook nog dacht: misschien duikt ze zomaar op zodra ik me weer in de tuin vertoon.

Tussen de kippen onderling zag ik een nieuwe verhouding.
De Wyandottes waren de baas. Over Femke. En helemaal over Bernadette die ze alle hoeken van de eetplek lieten zien.
Femke en Bernadette sliepen ook niet meer op stok maar ergens op de vloer van het hok.
Overdag trokken ze samen op – ver weg van de Wyandottes.

Vandaag zie ik 1 positief ding (ja – mág het eens?).
Anne en Dotje zijn minder agressief tegen Bernadette.

Ik heb kip Femke laten inslapen.

Ze had wéér een ontsteking in haar buikje.
Dat was wel erg snel na de vorige keer.

Ik heb alles afgewogen (en nee, dat ga ik hier niet nog een keer doen en nog een nee: ik ga er hier verder ook niet over in discussie) en besloten dat ik niet nog een keer deze oude kip door een antibioticakuur ging sleuren.

Besproken met dierenarts Theo.
Afscheid genomen van mijn lieve kip.
Zonder doos weer naar huis.
Dat was een uur geleden.

Nog niet gehuild.

Ik had me ingesteld op: Femke ligt vandaag dood in haar hok.
Of ze zit er dood te gaan.
Maar Femke loopt rond. Traag.
En ze pikt wat hier en daar. Niet echt gretig.

Haar kontje is erg vies.
Ik probeer het 2x per dag schoon te maken maar het lukt niet goed.
En na 3x poepen is het opnieuw smerig.

Ze oogt nog wel kwiek.
De oogjes en de kam.

Vanavond en morgenochtend nog antibiotica.
Misschien ook morgenavond (ik kan niet goed inschatten hoeveel er nog in het flesje zit).
En als ze niet meer wil, dan hoeft ze niet.

(als je op de foto’s klikt, kun je ze vergroten)

Femke is nog ziek.
Sinds dinsdagmiddag krijgt ze antibiotica maar ze wordt niet beter.

Vandaag zat ze de hele middag in elkaar in een hoekje van de tuin.
Haar poep is nog steeds geelgroen en dun = ontsteking.

Toen we haar om zes uur haar tweede portie antibiotica van de dag wilden geven, zat ze al op stok.
Wat hoop ik dan maar ook wel positief is. Want bij écht heel erg ziek blijft ze op de grond zitten. Een paar dagen geleden niet eens in het hok maar zomaar ergens in de tuin.
De kuur duurt nog t/m zaterdagochtend.
Misschien gebeurt een wonder. Voor zolang dát dan weer duurt.

Ik ben er behoorlijk ellendig van.
Ik kom tot weinig. Het enige dat ik vandaag voor mekaar kreeg behalve boodschappen doen voor de dieren was twee stukjes schrijven op het Kalkoen-weblog.
Als afleiding. Als poging uit mijn verdrietige échte wereld te stappen.

Wanneer ik vanmiddag na een half uur treurend om Femke heen lopen terugkom uit de tuin zie ik dat iemand een commentje bij een van de Kalkoen-stukjes heeft geplaatst.
Het was de slimmerik opgevallen dat ik een tikfout had gemaakt.
Wat me even fijntjes in dat commentje wordt ingewreven.
Lekker puh.
Oid.

Knap hoor.
Stoer.

En als iemand in *dit* stukje tik- of taal- of andere fouten ziet: hou je niet in.
Niets is zo leuk als wanneer iemand al down is lekker erop te gaan trappen.

Femke is weer ziek.
Ik zie al de hele dag dat ze traag is en minder gretig eet.

Halverwege de middag zie ik het: vieze poep.
Een uur later heb ik (met hulp) de eerste dosis antibiotica erin.

Daarna zie ik Femke niet veel meer. Zit ze onder struiken, is ze vervroegd op stok?
Wat me opvalt: mw Tuth (die ik wanneer we onder mekaar zijn toch gewoon Tutje noem) en Bernadette trekken als vriendinnen samen op.
Op 10 cm van elkaar zitten ze zich op te poetsen, op 20 cm wachten ze af wat de avond brengen zal. Ook samen eten is geen probleem.

Morgen om negen uur komt E. om te helpen met Femke en de antibiotica. En dan ‘s middags weer.
Net zo lang tot het flesje leeg is wat ongeveer vijf dagen duurt.

Ik heb met R. gebeld over wát als Femke wanneer ik weg ben weer ziek wordt.
Behandelen zolang we denken dat zij het leven leuk vindt en zodra hij de indruk heeft dat het niet meer zo is: niet.

Onzinnig gesprek eigenlijk.
Aangezien R. en ik wat dat betreft op precies dezelfde golflengte zitten.

Net wanneer ik dat schrijf komt Guus de trap op met de ‘grote prooi’- loei en laat hij een klein musje ontsnappen onder mijn bureau.
Ik vang het musje, hou het buiten het slaapkamerraam en het fladdert (beetje aangeknaagd maar zo te zien niet fataal beschadigd) weg naar rechts onderin de bosjes.

Ik vrees dat Guus de volgende Grote Prooi niet meer naar boven brengt maar in de woonkamer gezellig doodmartelt en opvreet.

Ik heb (met een onderbreking van 2 jaar) 17-18 jaar kippen.
Er zijn dingen die ik nu van ze begrijp.
Zoals dat ze soms geen zin hebben eieren te leggen in het leghok. Dan kiezen ze voor ‘ergens in de tuin’ of ‘ergens in de schuur’.
‘Ergens in de tuin’ is geen goed idee omdat ik die eieren niet terugvind. En zorgen voor een smakelijk ontbijt is geen must (Femke legt al bijna een jaar niet meer) maar als ze wél leggen is het wel fijn als ik die eitjes kado krijg.

Sinds een goede week legt mw Tuth niet meer. In elk geval niet in de schuur.
Ik vermoed omdat ze daar toch te vaak is gestoord. Omdat ik de schuur inliep. En dan meteen weer weg als ik haar zag. Maar er wás dus steeds even de stress van: deur gaat open en Mens kijkt me aan.
Bernadette legt nog wel. Om de twee-drie dagen. Een ei met brekelige schaal en vandaag zelfs zó brekelig dat het ei meteen kapot was gevallen direct nadat ze was opgestaan. Zodat Femke en mw Tuth het enthousiast oppeuzelden waarbij Bernadette zielige geluidjes maakte.
Ik denk dan meteen: omdat het haar ei is en dat doet haar pijn in haar hart. Maar misschien was het ook wel omdat ze er zelf niet bij werd toegelaten.

De rest van de (regen)dag schuilen Femke en Tutje in de schuur – wat ze niet meer deden sinds de sneeuw weg is.
Bernadette wordt hartstikke nat búiten.

Ik wil Bernadette graag binnen laten. Omdat ik haar zielig vind.
Ik snap ook niet waarom ze niet binnen komt. Ze wordt volgens mij niet verjaagd.
Ik snap evenmin waarom Femke en mw Tuth nu opeens na al die maanden weer binnen zitten – de afgelopen maanden zaten ze bij regen onder hun eigen uitloopje of onder bossages.

Ik snap kippen gewoon niet.
Ik klungel er dus wat mee.

Het was bijna half acht en Bernadette liep te zoeken naar een manier om via de houtstapel (=direct achter de schuur) toch de schuur binnen te komen.
Dat vond ik zielig dus deed ik de schuur verder open.
Zodat Femke en mw Tuth naar binnen beenden om een lekker plekje te zoeken.
Die moest ik er dus met zachte drang weer uitzetten.

Om precies half acht stapt Bernadette nerveus de schuur binnen, kijkt naar alle kanten, vindt eerst geen rust en ook niet haar plekje.
Dan gelukkig toch wel.
Op datzelfde moment benen Femke en mw Tuth naar het hok met de stok.

Experiment dus mislukt.

Ik heb de schuurdeur op een kleinere kier gezet dan anders.
Als Bernadette écht wil, kan ze er doorheen.
Ze aarzelt.

Ze zoekt aansluiting bij Femke en mw Tuth met wie ze steeds makkelijker optrekt.
Laat ze alsjeblieft vanavond bij ze op stok gaan.
Dat is voor iedereen veel beter.
Ook voor haar – want toen ik vanochtend om tien voor half zes (!) in de schuur stond zat ze al op een halve meter voor haar nest op de grond en daar bleek later een gebroken eitje te liggen.

Ik gluur uit het raam en zie ze op een vierkante meter rustig bij mekaar zitten met haar drieën.
Zal Bernadette dadelijk Femke en mw Tuth volgen naar de stok? Of zal ze toch de schuur ingaan. Of (erger) ontheemd in de tuin achterblijven.

Ik ben standby voor het geval ze *niet* direct achter de andere twee aangaat.
Dan gaat de schuurdeur wijd open en kan ze zich settelen in haar nest.
Experimenteren is leuk maar het moet niet ten koste gaan van de zielerust van mij of mijn kippen.
(of andersom)

Omdat ik Bernadette in de schuur laat slapen moet ik elke ochtend vroeg op zodat ze direct na opstaan naar buiten kan.
Dan doet ze daar een vette fledderpoep en begint de dag.
Bernadette poept nóóit in de schuur, ze is heel proper.
1x ging het mis, toen ik te laat opstond. Om 5 over 6 oid.

Sindsdien staat de wekker op kwart voor zes.
En spreek ik mezelf toe: dit houd je vol tot 11 mei.
Maar de laatste dagen valt het zwaar. Zodat ik vanochtend om tien voor zes pas de schuur in stap.

Ergens voor mijn voeten een ontredderde Bernadette.
Een klodder fledderpoep. En (arm meisje!) een kapotgevallen eitje.
Snel doe ik de deur open, ze gaat naar buiten, eet niet van het snel-gestrooide graan maar gaat zachtjes staan alarmeren.

Ik ruim poep en eitje op en voel me hartstikke schuldig.
Tien voor zes was duidelijk te laat.
Waarschijnlijk is kwart voor zes al te laat.
Vanwege die zon die elke dag eerder opkomt.

Morgen de wekker op half zes.