Jeanne's Weblog

Geachte mevrouw Doomen,
Wederom bedankt voor uw e-mail.
Uit uw e-mail begrijp ik dat wanneer u een aanvraag doet voor een zakelijk verkoopaccount, de melding krijgt dat het e e-mailadres ‘info@dewinkelvanjeanne.nl’ al bestaat.
Zojuist ben ik gaan spitten in het systeem en ben bovengenoemd e-mailadres inderdaad tegengekomen. Excuses dat dit niet eerder is gelukt.
Dit e-mailadres is bekend onder accountnummer XXXXX413. In mijn gegevens zie ik dat u voor dit koopaccount op 2 februari en wachtwoord heeft opgevraagd.
Om een zakelijk verkoopaccount aan te vragen kunt u inloggen met het e-mailadres info@dewinkelvanjeanne.nl en bijbehorend wachtwoord.
Wanneer er op deze manier een verkoopaccount wordt aangevraagd moet het lukken. Voor uw winkel wordt een, voor de computer, onbekend rekeningnummer gebruikt. Dat levert dan ook geen problemen op.
Mocht het nog niet lukken, wilt u dan een e-mail sturen want dan ga ik u meteen bellen, wellicht dat dat beter werkt dan e-mailen.
Heel veel succes en ik ga ervan uit dat wij de ‘techniek verslagen’ hebben.

Dit mailtje komt vanochtend om 8.20 uur binnen. Toen was ik met R. aan de telefoon om te bespreken wat we met Diddle zouden doen.
Pas om 14.00 uur kan ik proberen wat deze aardige vrouw suggereert. Het werkt niet. Wanneer ik wil inloggen wordt mijn wachtwoord niet herkend en op ’stuur een nieuw wachtwoord’ krijg ik geen reactie.
Dit meld ik aan de aardige vrouw. Die mij *meteen* zou bellen. Waarna ik geen stap meer zonder de telefoon doe.
Maar blijkbaar gold het ‘meteen’ alleen als ik het meteen om tien voor half negen had uitgeprobeerd.
Want er volgt geen reactie. Noch per telefoon. Noch per mail.
En langzaam zakt de euforie omdat ein-de-lijk iemand van de helpdesk niet op automatische piloot reageert maar mijn probleem bestudeert, het begrijpt en wil meedenken.

Vanochtend komt er alsmaar geen mail van R. zodat ik om acht uur mail: “leeft hij nog”
Hij leeft nog, maar daarmee is het ook wel gezegd. Net als bij mij weigert hij te eten.

R. belt de dierenarts om te overleggen. De assistente zegt: breng maar hier. Dan kan hij weer met Jolien mee naar huis.
Ik rijd naar Amsterdam. Op de Amstel rijd ik over de Keizersgracht richting Vijzelstraat. Vlak voor de Utrechtsestraat stopt een auto. Hij gaat putjes scheppen oid. Ik sta direct achter hem. Ik hoop dat het niet te lang duurt. Want R. staat al beneden aan de straat met Diddle op me te wachten.
Ik bel R. Geen gehoor. Antwoordapparaat. Logisch. Hij staat immers beneden aan de straat.

De auto’s achter mij rijden achteruit naar de Amstel. Met een noodvaart.
Ik kan niet achteruit rijden. Ik kan ook niet achteruit inparkeren. Verder ben ik een goeie automobilist (vind ik). Een dame in het verkeer. Maar de fijne kneepjes van ‘achteruit’ zijn me altijd duister gebleven. En wie in een dorp woont of door de woestijn rijdt heeft ze ook niet veel nodig.
Tot nu.

Na tien minuten zit er niets anders op. Ik kruip naar achteren. Wel 7x ‘oei’ denkend omdat ik bijna links tegen een geparkeerde auto of rechts tegen een Amsterdammertje zit. Ik moet zelfs een paar keer de auto stilzetten, iets naar voren rijden en dan opnieuw achteruit.

Diddle en ik doen er op de terugweg een uur over om de dierenarts te bereiken. Ik let goed op hem (en ook op de weg – vrees niet) in de hoop dat ik hem hooi zie eten. Al is het maar een klein hapje. Maar nee.

Om half twaalf lever ik Diddle in. Morgen tussen 12 en 1 mag ik opbellen om te vragen hoe het met hem gaat. We zijn weer terug bij de ‘af’ van twee weken geleden.

Over een kleine week begint ‘Vancouver’. Op Fanlog staat een artikel waarbij iemand schrijft over herinneringen aan de Spelen.
Zodat ik herinneringen krijg aan Nagano. De spelen van Marianne Timmer.

Die Spelen waren door dát tijdsverschil in de ochtend. Althans de schaatswedstrijden. Zodat ik vroeg naar het AMC reed om daar met Lodewijk de wedstrijden te kijken. Tot een zeikerd van een verpleger dat verbood want anders zouden de andere patiënten dat ook willen. Wat gelul was, want de kankerafdeling was die weken helemaal niet vol en Lodewijk had een kamer alleen en ik ben niet iemand die alsmaar over de gangen zwiert en aandacht eist.

Een week na de Spelen was Lodewijk thuis. Om dood te gaan.
Een vrouw van de thuiszorg (nieuwe vrouw, nooit eerder gezien), babbelde over hoe leuk de Spelen waren geweest. Ja, zei hij. “En nu moeten we weer vier jaar wachten.” Dat was de dag dat de huisarts al besteld was om ’s avonds euthanasie te plegen.
Ik moet daar nog vaak aan denken. Aan de absurditeit van die tekst. Niet bedoeld om stoer te doen en evenmin om de dood te ontkennen.

Tien jaar eerder zaten we op de bank in mijn 1-kamerappartement aan de Wilhelminastraat. Yvonne van Gennip won in Calgary. Dat was ’s avonds laat.
Herinneringen. Oh well enzo.

De Britse professor, auteur en televisiepresentator Naill Ferguson verlaat zijn vrouw na zestien jaar omdat hij verliefd is geworden op Ayaan Hirsi Ali.
Het is niet de eerste keer dat de 45-jarige Ferguson, vader van drie kinderen, een buitenechtelijke relatie heeft, schrijven Britse media. Hij zou zijn vrouw in vijf jaar tijd al acht keer hebben bedrogen. Ditmaal komt er wel een scheiding van.

(bron)

Ik rijd met Diddle naar Amsterdam om hem af te leveren in de ziekenboeg.
In zijn mandje een dot smakelijk hooi. Ik vertel hem hoe prettig het zou zijn als hij een paar hapjes zou nemen. Voor hem natuurlijk. Maar ook voor mij. Zodat ik R. kan vertellen: hij heeft onderweg gegeten. (Dat heeft hij vannacht nl niet gedaan)

Ik vertel over hoe leuk zijn leven zal wórden. Lekker buiten in de ren. Met de caafjes. Met tzt een leuke vriendin om lekker klef mee te zijn. Met blaadjes die opeens uit de hemel vallen om op te eten. Met aarde om in te graven. Dus, Diddle: gá ervoor.
Diddle gaat er niet voor. Tenminste: niet zo lang hij in mijn gezelschap is.

Een uur later mail van R.
Ronde 1 lukte. Tegen oppakken en op schoot zitten en daarbij vastgehouden worden, maakte hij geen bezwaar. De medicamenten en het dwangvoer slikte hij gewoon naar binnen. Zalven is niet echt leuk, het is gevoelig voor het konijn en – zoals je al zei – niet streelzacht voor de mens. Toen ging hij hooi eten, een klein blaadje andijvie, toen nog wat hooi. Het graan heeft hij nog niet aangeraakt.
Ik weet dat het pipettenwerk met knagers net zo is als beleggen: `het verleden zegt niets over de toekomst’.
Nu (= 11.00) loopt hij wat rond, daarbij kauwend op een hooisprietje. Ik probeer af en toe iets tegen hem te zeggen.
Unwind

Twintig minuten later.
Toegevoegd kan worden dat hij intussen een paar graantjes heeft gegeten EN gekeuteld heeft – op mijn schone handdoek. Vijf harde keutels!

Zodat ik me nu zit af te vragen wat ik verkeerd doe met dit konijn

Donderdag heeft Diddle opeens dunne poep. Dus verminder ik zijn groente drastisch. Met de bedoeling dat Diddle meer hooi en brokjes zal eten. Helaas. Een enkel flintertje hooi eet de kleine man, brokjes weigert hij.
Dus bel ik vanochtend om half tien (dan gaat ze open) de dierenkliniek. De assistente zal overleggen en terugbellen. Dat doet ze een uur later. Ik mag komen.
Na een uur in de wachtkamer ontwaakt Diddle uit zijn lethargie en gaat knagen op zijn handdoek. Dus vraag ik om hooi. Waarvan het konijntje gretig eet.
Hè, hè – denk ik. We zijn weer beter.

Dierenarts Jessica (die noch mij noch het konijn kent) weegt Diddle en stelt vast dat hij niet dikker is geworden. Dus moet hij vijf dagen 2x p.d. pijnstiller, 3 à 4 x p.d. iets voor maag- en darmen, 6x p.d. dwangvoeren. En nog een week 2x p.d. wondzalven.

Om half 1 mogen we naar huis. Diddle eet verder aan zijn hooi, ik sta fyziek (..) stijf van de stress. Schouders en bovenrug voelen alsof ik er enorme lasten op tors en ze kilometers ver voortzeul.
Thuis Diddle nog even gezalfd (was nog niet gebeurd). Nu een schema maken. En na een uur bodemloze en hopelijk ook droomloze slaap aan de slag met 2e x dwangvoeren op deze dag.
En Diddle? Die eet hooi.

Straks wellicht meer over de zeurende mensch in mij, nu even de handel.
Terwijl ik mijn september-reis naar Amerika al plan zit ik nog met een stel kalenders van de vórige reis.
Die nu nog hun (volledige) waarde hebben maar lang zal dat niet meer duren. Dan is het afprijzen geblazen. En hopen dat er nog een gekkin is die ervoor geeft wat ik ervoor vraag zodat het niet neerkomt op weggeven. Of zelfs: weggooien.

Laat ik eerst maar eens hier een leuk aanbod doen.
De Kleine Andy Warhol Cats 2010 kalender. Gekocht in een dure winkel voor een dure prijs – omdat ik dacht mijn aanbod zo leuk te variëren en verwachtte dat ik hem makkelijk kwijt raakte. Met een prijs van € 15 en de (realistische) € 2,25 verzendkosten zette ik ‘m in de Winkel. Daar staat-ie nu nog.

Maar jij, lieve loglezeres, kunt ‘m nú kopen voor € 12,25 *incl. verzendkosten*. Dóen! sla je slag! ga ervoor! en niet te vergeten: op=op. Wel even bij de Opmerkingen op het bestelformulier ‘weblog’ zetten zodat ik niet in een vlaag van opgewekte verstandsverbijstering denk dat je een ‘doe maar voor € 17,25′-koper bent.

Ik correspondeer nu een week met bol.com over mijn aanvraag van een zakelijk account.
Die aanvraag deed ik twee weken geleden.
Volgens bol.com hebben ze die niet ontvangen. En nee, ik kan ze niet even in een mail mijn gegevens voor die account doorgeven (wat ik had gedaan incl. daarbij horend mailadres en daarbij horende bankrekening).
Ik moet opnieuw via de site aanvragen. Wat ik doe. Waarop de site reageert met ‘dat kan niet, want die account met dat adres bestáát al’.

Ik mail bol.com twee dagen geleden om hulp.
Leg het zo goed mogelijk uit.
Nu, 48 uur later de reactie.

“U geeft aan dat u opnieuw een zakelijk verkoopaccount wilt aanmaken en dat u de melding krijgt dat het e-mailadres al bestaat.
Er is inderdaad een particulier verkoopaccount van u, waarbij het e-mailadres j.doomen@multiweb.nl wordt gebruikt. Het rekeningnummer waarop de uitbetalingen voor dit verkoopaccount plaatsvinden eindigt op ‘5886′.
Wanneer u een zakelijk verkoopaccount wilt gaan gebruiken naast het huidige particuliere verkoopaccount, dient u ook een nieuw koopaccount aan te maken. In dat nieuwe zakelijke verkoopaccount is het van belang dat u een niet eerder gebruikt rekeningnummer en e-mailadres gebruikt.”

Waarop ik vriendelijk terugeschrijf dat *ik* het blijkbaar niet goed heb uitgelegd maar het gaat dus om De Winkel van Jeanne met daarbij horend mailadres en rekening en KvK-nummer en btw-nummer.
Zoals ik al tig keer heb uitgelegd. (dat laatste zet ik er maar niet bij – lijkt me niet bijdragen aan een goede afloop)

Ik vat bevattelijk samen: “Het probleem is, denk ik, dat bij u (Jolanda H) mijn eerste aanvraag van nu 2 weken geleden niet is binnengekomen zodat u die niet kunt verwerken.
Maar ergens in jullie computersysteem zit die aanvraag wél. Het systeem heeft dus vastgelegd dat er al een @DeWinkelvanJeanne-account is zodat ik die niet opnieuw kan aanvragen – hij is er immers al.
U, de mens achter de computer, weet van niets dus kan de aanvraag niet verwerken.
Ik, de mens achter die Winkel, kan ‘m niet opnieuw aanvragen want volgens de computer bestaat de (aanvraag voor) de account al.

We zijn verslagen door de techniek. Althans, dat is de situatie op dit moment.
Kunt u nog een list bedenken?”

Ik wacht in spanning. Alweer. En verwacht er steeds minder van.

Ik hoor wel eens over andere vrouwen die laarzen gaan kopen wanneer ze zich niet-zo-fijn voelen.
Mijn ervaring met vrijwel alle schoenen (en zeker met laarzen) is dat ze in het begin hartstikke veel pijn doen, dus waarom jezelf lichamelijk pijnigen tenzij je de Paus bent en hoopt op een zaligverklaring.

Gisteren dacht ik als zelf-troost: laat ik mijn september-reis vast boeken.
Niet per se het vliegtuig (dat kan altijd nog) maar in elk geval het motel in Yuma. Omdat het belangrijk voor me is om goed te beginnen. En ik er dus niet aan moet denken te horen te krijgen dat mijn kamer bezet is wanneer ik die wil bewonen.

Dus mail ik eigenaar Melissa. Met eerst een paar how are you- en the weather in Holland-zinnetjes.
Omdat we wel eens mail-babbelen. Uitgaand vanuit haar. En dan vind ik het zo onbeleefd om te mailen: zeg, Melissa, kan ik van 8-17 september kamer 227 huren?

Melissa mailt terug dat de kamer available is en stuurt me de rekening en is dit ok? De data dus.
Ik controleer de data. En ik zie dat mijn tarief dat vele jaren een vriendentarief was opeens is opgehoogd tot het supertarief. Bijna 20% hoger.
Laf als ik ben, zeg ik er niets van. Wel denk ik: wat raar dat ze niet even anderhalve zin terugbabbelt.
Al was het maar het obligate ‘wat leuk dat je nu alweer voor september reserveert en veel plezier in april’.

Diddle en ik hebben nu twee dagen een relatie.
Die hadden we natuurlijk al, maar nu als konijntje dat gebeten en geplukt en getraumatiseerd is en toen een week niet at maar nu weer wel.

Om tien en om vier uur til ik Diddle uit zijn hok en zalf zijn wond.
Dat ’tillen’ valt niet mee want Diddle probeert zich te verstoppen, wat niet lukt en heel zielig is. Dan zet ik hem op een handdoek en smeer naar menthol stinkende zalf op zijn kontje. Hij vindt het niks en ik ook niet. Maar het moet. En direct erna zet ik hem terug en geef een lekker hapje (blad andijvie) en dan eet Diddle de andijvie.

Ik vind het wel gezellig, het konijn in de kamer.
Het konijn accepteert z’n lot. Het zit soms in het verborgen kamertje. Het zit soms een beetje te suffen waar ik hem kan zien. Het eet vaak hooi. Het eet vaak ander voedsel. Dat ik zo gevarieerd mogelijk aanbied.

Diddle is mager geworden, vind ik. Maar we kweken hem nu weer op.
Iedereen vraagt over het ‘hoe nu verder’ en ik weet het werkelijk niet.
Wanneer ik naar boven loop, lichten uit, hoor ik uit het hok het geluid van krekels die een veld met graan leeg knagen (=Diddle eet andijvie).
Dat maakt me blij.

Ik had me ingesteld op een kluitje-in-het-riet- of hoorndol-makende mail van bol.com.
Maar meneer bol.com verrast me door niets te laten horen.
Dit itt HP/De Tijd dat hoewel ze me 19/1 meedeelden dat ik van ze af was vandaag toch weer € 10,60 afschreef.
Terwijl ik ze voor alle zekerheid op 21/1 ook nog een officieel formuleer heb gezonden dat ik de machtiging introk.

Wat te doen.
Gewoon bedrag laten terugstorten? Dat kan.
Ze nog een keer de kopie van het officiële formulier sturen? Beetje overkill.
Een mailtje dus maar. Met een kopie van hun mail en de mededeling dat ik de machting op 21/1 heb ingetrokken en: svp niet meer doen.

Daarna het bedrag teruggestort.
Wat ongelooflijk zonde van mijn tijd.

Ik begon via bol.com tweedehands te verkopen als niet-mijn-Winkel omdat ik het wat genant vond.
Toen de handel bleek te lopen (relatief! maar beter dan de wel-mijn-Winkel) en ik zag dat andere echte winkels wél als zichzelf verkochten, wou ik ook een zakelijk account.
Die vroeg ik aan. Waarna ik een weet niets hoor. En bol.com maar eens mail.

Ze hebben geen verzoek ontvangen, antwoordt een mevrouw.
Ach, wat jammer, reageer ik en: dit zijn de gegevens, kan het ook per mail.
Een vol etmaal later: nee, het kan niet per mail. Het moet via de site.
Dús doe ik het via de site om te ontdekken dat er al een zakelijk account van De Winkel van Jeanne is (met mijn eigen mail-adres).
Probleem.

Want: volgens bol.com is er geen aanvraag zodat die niet kan worden verwerkt.
Maar: ik kan ook geen nieuw account met De Winkel van Jeanne aanvragen omdat die volgens het computerhart van bol.com wel degelijk bestaat.

Wat nu? mail ik weer.
Naar het antwoord ben ik reuze benieuwd maar de kans dat het me niet verder zal helpen schat ik in op 90%.

Diddle mocht dit weekend mee met dierenartsassistente Jolien.
Nu eet hij.
Hoe kán dat, vraag ik.
Geen idee en gewoon, lacht Jolien.
Ze had hem in de kamer in een grote bench gezet met veel licht en een hond en katten en toen wou hij meteen eten.

Ik neem de kleine man mee naar huis. Met zalf, die voorlopig nog 2x per dag op zijn wond moet.
Ik denk: zul je net zien dat hij zodra hij bij mij in een hok zit meteen gaat mokken en vertikt te eten.

Ik zet (nou… ik vráág iemand te zetten) het hok uit de schuur in de kamer.

Ik kijk naar Diddle’s wond (au!).

Ik bied hem eten en binnen een paar seconden schuift hij het eerste blad andijvie naar binnen. Een blad witlof dat ik een half uur later aanreik pakt hij probleemloos uit de hand aan. Hooi gaat er ook vlot in. Net als water.