Jeanne's Weblog

leukers dan dat bestaat er niet.

Voor wie zich dat afvraagt: ook de niet afgebeelde dieren eten graag en goed.

Vriendin An zit achter het frisse groen wormen te eten.

Doopsgezinde Kerk

en redt de dorpsschool van Oost Graftdijk.

Deur van de doopsgezinde kerk in Oost Graftdijk.

Het lieftallige Oost Graftdijk – ik ben ervoor gevallen, dus er komt nog meer – ligt langs het kanaal, op de grens van de Schermer. Aan de overkant ligt de Koger Polder.

Heb je belangstelling voor een mooi kerkje/atelier, dan is dit het telefoonnummer.

Nederlands Hervormde Kerk. Is in gebruik als schildersatelier en staat te koop (telefoonnummer op bordje in het rechterraam).

Sally is terug (en zat vanmiddag voor het eerst tegen Thomas aan in het zonnetje – tot nu toe deden ze of ze geen ander konijn zágen).

En ook de caafjes zijn terug (op twee na die nog niet uitbehandeld zijn).
Haremhouder Joep meende zijn mannelijkheid te moeten uittesten door alle dames op die ene na met wie hij 3 weken in een kooi zat even te berijden.

De dame met wie hij in de kooi zat voelde zich geroepen de ándere dames op te jagen en zo mogelijk in de kontjes te bijten.
Ze maakte het zo bont dat ik 1 stap was verwijderd van haar in de nek pakken en buiten de ren zetten: zó, ga jij maar buiten spelen.

Gelukkig ontdekte ze toen dat de ren héél groot is en dat er nog veel viel te verkennen waarna ze was gekalmeerd.

Een happy family hebben we dus.

Terwijl ik naar de knagers sta te kijken sneeuwt het opeens witte veertjes en landt op twee meter van mij in de ren een sperwer met een prooi in de poten.
Aarzeling.
Zowel bij de sperwer als bij mij.
Dan vliegt die weg en gaat zitten in een tak boven me.
De prooi, een Turkse tortel schuift een stukje op.
De sperwer verdwijnt.

Zeker een uur (ik ga af en toe kijken) zit de duif bij te komen van de schok.
Zwaar gewond lijkt-ie niet.
Maar wel wat staartveren kwijt.
En mogelijk ook wat steekwonden door de klauwen.

Na een tijdje is hij weg.
Zelf gevlogen vermoed ik.
Want als de sperwer was teruggekomen om het karwei af te maken hadden er op die plek meer veren gelegen.

Drieëneenhalve maand geleden ging Sally naar de dierenarts.
Ze trok met haar pootje en had doorligplekken.
Na een week verkaste ze naar E. voor medicijn tegen het trekkende pootje.
Na weer een aantal weken was ze terug bij de dierenarts en behandelde die en toen R. de wondjes en tenslotte zag de dokter het somber in.

Waarna Lilian van het Knaagdierencentrum Heiloo zei: breng maar hier.
En zij Sally behandelden met zalf waarmee ook Siberische sledehonden worden behandeld.
Zodat een paar dagen geleden de wond dicht was.

Vandaag ga ik met Thomas naar de Opvang.
Om te speeddaten.
Want ‘normaal’ schijnen konijnen na twee weken (vertelt Anja van de Opvang) elkaar te zijn vergeten.
Maar omdat het ooit klikte is de prognose goed.

Het daten is geen succes.
Thomas zit gestresst in een hoek, Sally loopt nerveus om hem heen.

Toch maar in het mandje en in de auto zitten ze samen angstig te bibberen (dat is goed).

Eenmaal hier: makkie.
Beide konijnen verkennen de ren, beide konijnen herkennen de ren.
Nu ze eenmaal hier is schiet Sally ook te binnen wie Thomas ook weer is.
En dat ze van mij lekkere hapjes (dovenetel, hop) door de tralies kan krijgen als ze bij het hekwerk me staat aan te kijken.

Sally is weer thuis, Sally is gelukkig, Thomas is gelukkig, ik ben gelukkig.

Achter de fiets is een merelnest.
Svp zo min mogelijk storen.

De hokken zijn ontsmet, de ren is omgespit.
Tuinman Marius en R. hebben de hokken terug gezet in de ren en van nieuwe loopplankjes voorzien.
Ze staan hoog op de pootjes en zijn nu een paradijs voor cavia’s die kruip-door-sluip-door willen doen.

Morgenochtend worden ze ingericht.
Morgenmiddag om twee uur mag ik Sally en Thomas halen.