Als prille bol.com-verkoper wil je natuurlijk geen slechte ranking.
Zodat ik als het even kan na een bestelling direct naar de brievenbus hol. En voor de broodnodige variatie soms naar een brievenbus rijd.
Die in De Rijp.
Hopend onderweg op z’n minst scholeksters te zien en liefst (ook) grutto’s.

Helaas. Wel die ene leuke sjok-hond die altijd tientallen meters achter zijn bazinnetje aanloopt. Ik houd dan altijd even in. Niet dat het hoeft want hij blijft keurig in de berm. Maar zo kan ik hem beter zien. En even zwaaien naar het bazinnetje.

Als ‘toerist in naburig dorp’ maakte ik deze foto. Gezien vanaf de bewuste brievenbus.
Voor alle zekerheid: De Rijp heeft ook meer pittoreske plekjes.

Ik weet niet of het de lente is of de verwarring tussen binnen en buiten nu er soms wel en soms geen sneeuw is.
Bij wel sneeuw zitten Femke en de tuttebolletjes in de schuur. Bij niet-sneeuw een deel van de dag ook, maar ze scharrelen ook buiten rond.
Soms raken ze een beetje los van elkaar (enkele meters, maar toch). En dan gaat een tuttebolletje roepen. Hard. Ze zijn de laatste dagen sowieso vocaler dan anders. Vandaar dat: zou het de lente zijn.

Vanavond om half zeven paniek achter het huis. Bolletje krijst en krijst en rent rond en wil de schuur in. Wat mág (de deur is open). Alleen zijn Femke en Tut daar niet. Ik probeer haar richting hok te leiden maar ze is écht in paniek.
De schuur dan maar? Ik vind het geen goed idee, zo in haar eentje. En misschien is ze dat met me eens wanneer ze dat zelf ook ziet, dat ze dan alleen is.
Klopt. Dús weer naar buiten. Hollen en krijsen maar.

Ik kan nu nog maar 1 ding bedenken: ik doe het deurtje van het kippenhok open.
Het échte deurtje. Waarachter de stok is. Zodat Bolletje kan zien waar haar vriendinnen zijn.

Vanuit een hoek kijkt ze. Ziet ze het goed? Ze nadert. En ja! naar binnen. En naar ik aanneem op stok.
Waarbij voor mijzelf het leukst was te zien dat Femke en Tut intussen ferm tegen elkaar zitten als het bedtijd is. Wat ik wel kon afleiden uit de poepjes onder de stok maar de laatste keer dat ik echt kéék (het is nogal wat, een slaapkamerdeur ruw openrukken) zat Femke aan het uiteinde links en de tutjes zaten aan het uiteinde rechts.
Voor de volledigheid: de tutjes zijn naar Femke gekropen. Niet andersom.

Binnenkort maak ik voor R. een lijst met wat ik graag ‘gedaan’ zie tijdens mijn vakantie.
Draden die zinloos door het huis hangen wegwerken enzo.
Ik wou daar wat dingen aan toevoegen over muisachtigen.
Zoals: dat ze op zolder zitten. De mannen die laatst de verwarmingsketel schoonmaakten klaagden erover. Rátten, zeiden ze. Ik bagatelliseerde en zei dat het volgens mij muizen waren maar ik heb eerlijk gezegd geen idee.
Het zou hoe dan ook fijn zijn als ze verhuisden.

Dit huis heeft boven en beneden een wc.
Zelf gebruik ik die beneden vrijwel nooit. Mijn werkster maakt ‘m alleen schoon als ik daar nadrukkelijk om vraag. Omdat ze de allereerste keer dat ze hier schoonmaakte die deur niet heeft opengedaan en dus niet wist dat die wc bij de taak hoorde en toen ik het de tweede keer vertelde is dat niet blijven hangen als ‘vaste klus’.
Laatst maakte ik zelf die deur open.
Ik zag het meteen. O got. Daarboven in het plafond is een nestje.

Eigenlijk wist ik het wel. Niet van dat nestje. Maar in de keuken zie ik af en toe een muisje lopen.
Erg lief erg klein snoezig muisje. Soms uit mijn ooghoek over het aanrecht. Soms via de muur over een plank langs de glazen.
Het is *bijna* een huisdiertje. Al zou ik hem wel hebben vermeld op het lijstje voor R. ‘fijn als hij verhuisde’.

Dezer dagen ben ik druk met kratten met boeken ordenen. Voor bol.com, voor mijn Winkel, voor wég.
Vandaag pak ik een nieuw krat. Bovenop ligt een krant. O got. Nog zacht en soepel. Maar hartstikke dood.

Voor wie net als ik verkoopt via bol.com en daarover met anderen ervaringen wil uitwisselen, advies vragen en raad geven: er is nu een forum.

We zijn net begonnen dus er staat nog niet veel op maar het is er en je bent welkom.

Vroeger liep ik nog wel eens met Tashi en L. een rondje Middenweg. Onderweg fotografeerde ik vooral Tashi maar soms ook wat polder. Misschien komt dat er wel weer eens van.

Als ik niet hóef, loop ik niet.
Erg, héél erg (ik weet het). Zeker omdat ik de laatste keer in Amerika bedacht dat er een aantal korte trails zijn rond mijn favoriete steden die het leuk zou zijn te lopen. Al was het maar omdat ik zo weer eens iets anders meemaak dan rondrijden en shoppen.
Maar in 42 dagen raak ik niet in shape dus het zal er dit keer niet van komen.

Het enige dat ik doe is (bijna) elke zondag naar de brievenbus lopen. Wat ongeveer 150 meter verderop is.
Om dat niet al te suf te laten lijken heb ik mezelf als opdracht gegeven op die route nieuwe foto’s te ontdekken.
Vandaag liep ik het parkeerterreintje op dat tegenover de Troefmarkt ligt.
Vanaf die plek kun je kijken in de tuin van ‘het huis van Kosto’ wat al erg lang niet meer het huis van Kosto is, maar ja.

Dat beeld (zie hieronder) staat in die tuin. Wanneer je lángs de tuin kijkt zie je bomen. En als je ongegeneerd alsof je een toerist bent een stukje vóórtuin kiekt, zie je een enge steen. Daar hebben ze er twee van. Maar die staan zover van elkaar dat ze niet op 1 foto kunnen.
Misschien een late verdedigingslinie tegen de Rode Jeugd.

Ik ga naar de brievenbus met twee via bol.com verkochte boeken.
Eerst babbel ik met de overbuurvrouw. Over de zieke buurman en over haar kat Ginny die eerst van ‘Wortel’ was maar die is verhuisd en Ginny is achtergebleven. Ginny is een grappige kat. Laatst zat ze opeens bij mij in de kamer. Sammie en Guus deden of ze haar niet zagen. Ginny keek dwars door mij heen (ik heb een foto – zal straks eens kijken of ik die kan vinden).

Op de terugweg van de brievenbus maak ik foto’s.
Vlak bij huis kom ik buurvrouw en buurman van schuin tegenover tegen.
Ik groet. Zij zegt: “Heb je mooie foto’s gemaakt.”
Ik hád kunnen zeggen: Ja! of: dat ga ik nu bekijken.
Maar wat zeg ik? “Nee, hoor, niets bijzonders.”
Op een toon van ‘ik stel sowieso niks voor’.

Wat jammer nou. Dat eerste buurgesprek ging zó goed. Alsof ik een sociaal persoon ben.
Wat, denk ik, komt omdat de onderwerpen voorspelbaar waren en de manier van ze bespreken ook.
Die foto-vraag, die overviel me.
Dan duik ik weg en val door de mand.

De foto’s zijn trouwens best leuk.

Om langzaam mee wakker te worden, doe de quiz ‘What kind of Liberal are you’ – je kunt ook testen wat voor conservatief je bent.

My Liberal Identity

You are a Reality-Based Intellectualist, also known as the liberal elite. You are a proud member of what’s known as the reality-based community, where science, reason, and non-Jesus-based thought reign supreme.

Take the quiz at
About.com Political Humor

Soms, zo rond dit tijdstip, denk ik: ik zou wel wat menselijk contact willen.
Dan doe ik Ctrl-M en nog eens Ctrl-M en heel soms is er dan mail waar ik iets mee wil en dat is dan leuk.
Vaak is die mail er niet en een enkele keer zoek ik dan zelf per mail contact en nog meer enkele keer komt er dan binnen een paar minuten respons.

Wat ik ook wel doe is kijken op twitter.
Is daar een tweet waarop ik kan/wil reageren.
Zal ik zelf iets in de groep gooien?

Vandaag niet.
Noch het 1, noch het ander.

Ik denk: heel vroeger, toen ik een grotere kring om mezelf had, belde ik dan iemand? Hoe ging dat dan? ‘Hoi, hoe is het met jou?’ En werd het dan gezellig babbelen?
Wat zegt het over mij dat ik het me niet eens meer kan herinneren.

Een week geleden stopte ik met Fanlog.
Ik viel niet in een zwart gat.
Ik sliep trouwens ook niet uit.

Wat ik had voorgenomen niet te doen, doe ik toch: kijken wat mijn opvolgers ervan bakken.
En soms heb ik al mijn 62 kilo’s nodig om te zitten op mijn handen om te voorkomen dat die ook úiten wat ik vind.
Zou misschien niet moeten maar is moeilijk te voorkomen.
(ik bedoel niet het zitten maar het vinden)

Verder vul ik mijn tijd vooral met opruimen. Opruimen van boeken (naar bol.com óf naar Klavertje5), opruimen ook van geschenken die ik ooit kocht voor de Winkel en die er toch nooit in terecht zullen komen omdat ze best leuk/mooi zijn maar omdat vergelijkbare artikelen al jaren werken aan hun status als winkeldochter. Ook die gaan naar Klavertje, voor een goed doel dat me is ontschoten.

Over zes weken en een paar dagen ga ik naar Amerika.
Te snel, te snel, denk ik nu.
Vliegende tijd enzo.

Slapeloze nacht en de halve uren afgeteld tot half zeven wanneer het nét licht is.
Een bordje klaar gemaakt met graan én wortel en broccoli en een stukje hard bruin brood. Groot pak vers hooi.

Snuf en Jozef zitten in het andere deel van de ren te vrijen. Snuf komt aanhollen, Jozef niet. O got.
Ik voer de knagers in de achterren. Jozef zit nu achter Snuf en likt haar.
Dan gaat hij naast haar zitten en eet. Een beetje. Maar: hij eet.

Ik neem me voor hem de hele dag goed in de gaten te houden (op dit moment zit hij weer klef te doen met Snuf).
Verder ga ik proberen wat bij te slapen.

De afgelopen dagen komt konijn Jozef (links op de foto) vaak wat later naar het ontbijt dan zijn vriendin Snuf. Maar hij kómt wel.
Wanneer ik overdag hapjes geef, eet hij daar gretig van. Ook eet hij steeds hooi.
Op de avondmaaltijd rent hij steeds af.
Tot vanavond.

Ik zet het bordje klaar voor hun echtelijk prieeltje, Snuf tast toe, Jozef niet.
Ik leg een stukje wortel en een stukje brood direct voor hem (is hij dol op): niks.
Ik kijk vanuit het huis of hij wellicht verlaat alsnog gewoon gaat eten. Nee.
Ik ga weer naar buiten en stap in de ren: hij zit met z’n kont naar de maaltijd.
Ik leg er nog wat extra vers hooi bij.
Geen sjoege.

Ik zoek het kaartje van de dierenarts op.
Vroeger had die op zaterdagochtend inloopspreekuur tussen half negen en half tien. Nu is het: vanaf half tien ‘op afspraak’.
Gelukkig geldt een niet-etend konijn als een noodgeval dat aan het spreekuur kan worden toegevoegd.

Dat wordt slecht slapen en vroeg op en knoop in de maag door de stress.

Al weken loer ik jaloers naar de weide achter de tuin van Tashi omdat het daar stikt van de ganzen.
Het lijkt me leuk ze te fotograferen. Maar op deze afstand is er geen beginnen aan.

Vandaag steken ze opeens over. Van het weiland rechts achter mijn tuin naar het weiland links achter mijn tuin.
Ik ren naar de slaapkamer en ben nog net op tijd om 1 foto te maken. De meeste zijn dan al op het land en enkele seconden later zijn ze verder getrokken en zitten nu weer waar Tashi mag fantaseren over ze vrolijk opjagen en dat ze dan gak-gak roepend op de wieken gaan.

Ik heb mijn enige kans gehad en meer dan dit kon ik er niet van maken.

In VK een lange column van Max Pam. Over zijn stemkeuze en dan mn de deelraad.

De naam van de partij is wat ongelukkig gekozen, maar niet getreuzeld: ik stem op Marianne Dicker van Pijpbelangen. Zou zij diezelfde Marianne Dicker zijn, die vroeger aan het toneel was gelieerd? Had ze niet iets met Lodewijk de Boer? Hoe zou het tegenwoordig met haar gaan. Lang niet gezien. Zou ze nog rood haar hebben? Ik bedoel maar: in de lokale democratie kies je voor je vrienden, kennissen en buren.

Ze heeft inderdaad nog rood (henna)haar. Ze had ook iets met Lodewijk de Boer. Ze had niet iets met toneel maar maakt films. Sinds ze daarmee is begonnen noemt ze zichzelf Marianna (met A aan het eind). DiCker met een C heeft ze trouwens nooit geheten. Het is Dikker met dubbel-K. Net als haar broer, de componist Loek Dikker. En ze woont al tijden niet meer in Amsterdam. Wat een simpel even googlen op de naam had kunnen ophelderen maar dan had Pam natuurlijk niet zo’n lekker roddelstukje in z’n column kunnen verwerken.

Max Pam.. is dat trouwens niet die 63-jarige journalist die vroeger iets met Maria Hendriks van de Volkskrant had en die graag etaleert dat hij een jonge blom heeft verschalkt om mee aan een tweede of wie weet zelfs derde leg te beginnen?
Waarom begint hij zijn stuk anders met “(…) nadat ik mijn zoon naar school had gebracht (…)”?

Op het parkeerterreintje schuin tegenover mijn huis staat een ambulance.
Voor wie zou het zijn, denk ik.
Twee broeders lopen naar het huis van mijn overbuurman die oud is. Wel negentig denk ik. Al jaren stokdoof. Met elke dag de thuiszorg over de vloer.
Ik heb geen band met hem. Ik lach vriendelijk wanneer ik hem zie. Maar vanwege de doofheid is een gesprek al jaren niet meer mogelijk. Als ik al zou weten waarover ik het met hem zou moeten hebben.

Er wordt een ambulancebed voor de deur gezet. Hij zal toch niet dood zijn, denk ik. Maar de broeder die buiten blijft slaat een deken en een laken open. Zo ga je toch geen lijk vervoeren.
Dan gaat hij ook naar binnen en samen zeulen ze mijn overbuurman naar het ambulancebed. Wat ziet de man bleek. Er staat ook een vrouw bij. Van de thuiszorg, vermoed ik. Die zal de ambulance wel hebben gebeld.

Hij gaat denk ik dood.
Die man die tot op hoge leeftijd zijn gigantische grasveld zelf maaide en dat pas de laatste jaren door een aardige buur liet doen.
Waarom trek ik me dat nou aan? Ik heb echt niets met die man.
Maar hij zag er zo zielig uit, zo breekbaar, alsof de dood al aan hem trok.