Eén van mijn pet peeves behalve de uitspraak van mijn naam is zoals wie dit weblog vaker las wel zal weten “en wat zeg je dan”.
En dan mn het *niet* daarvan zeggen.
Kwestie van generatie, heb ik gedacht.
Omdat ik ermee ben grootgebracht en ik het nu vrijwel nooit meer hoor.
Variant erop is (denk/vind ik): de belofte iets te doen, enthousiast mijn dankbaarheid oogsten – en over dat ‘iets’ hoor ik dan nooit meer wat.
Of ‘iets’ (= geloof ik beter NL).
Laatst ervoer ik nog een variant.
Ik deed iemand iets kado via iemand ánders.
Die overhandigde het kado, stelde vast dat de begenadigde dolblij was, wat zij (de overhandigster) mij dus liet weten.
Maar nu komt-ie.
De begiftigde die buiten zichzelf zou zijn van vreugde (en die wel eens met me appt maw ze ként me), zou me volgens de overhandigster graag bedanken maar… ze had het erg druk.
Dus goeie kans dat het daar niet van zou komen.
Wat ik gezien de leeftijd van alle betrokkenen niet eens kan bijzetten in de categorie ‘jeugd van tegenwoordig’.
Btw het kwam er inderdaad niet van.
Geef een reactie