Ik hád nog een stukje willen schrijven over een recente pet peeve van me mbt de Volkskrant: die ellenlange stukken waaraan geen eind komt terwijl de inhoud er niet interessanter door wordt.
Laat ik nou vanmiddag worden gebeld door een ‘onderzoeker’ van VK: of hij me wat vragen mag stellen over de krant want ik ben al zo lang lezer.
Het mag en ik steek van wal.
Waarna hij probeert me te ‘plaatsen’.
Wat interesseert me? Politiek en natuur. Ik licht toe dat ik Partij voor de Dieren stem (hij ‘Partij VAN de dieren’, ik corrigeer maar dat blijkt zinloos).
En die natuur: bedoel ik dat ik tuinier of wandel? Ik vraag of hij me mogelijk ondervraagt op basis van mijn leeftijd. Nee, zegt hij (maar ‘ja’ doet hij).
Dan wil hij me een kadootje geven. We ‘gaan’ naar de Bruna en ik mag iets uitzoeken.
Wat zal het zijn? De Margriet? De Libelle? Flair?
Nee.
Donald Duck dan? Ja, doe dat maar.
Maar hij wijkt uit naar het nieuwe(?) blad Katrien, kende ik dat, nee. 1 exemplaar per maand voor € 2,50.
(Hoezo ‘kadootje?’)
Geen belangstelling.
Waarna we zijn uitgepraat.
Wat moet ik daar nou van denken.
Geef een reactie