Muze

Wim Sonneveld (wie kent hem nog) had ooit een grap die begón met het lezen van overlijdensadvertenties.
Het begin van de grap was “want je wilt toch zien wie er nog over is”.

Ik lees ze ook.
Niet dagelijks.
Maar als ik tóch de Volkskrant zit te spellen omdat ik wacht op een bezorgservice, lees ik ook die advertenties.

Zelden kom ik een bekende tegen.
Meestal kijk ik vooral naar hoe oud mensen zijn geworden en put dan enige moed uit mensen die jonger dan ik zijn overleden.
Wat – ik weet het – nergens op slaat.
Want als een ander op 67 al dood was, betekent dat niet dat ik nog tig geweldig leuke jaren (sowieso dát) voor me heb.

Maar waar laatst mijn oog op viel.
Er was een man dood gegaan.
Een geweldige man.
Volgens de achterblijvers dan (ik kende hem niet).

En zijn partner, een vrouw, had eronder gezet *Je muze*.
Dat vind ik nogal wat.
Ik denk niet dat ik ooit iemands ‘muze’ ben geweest.
Niet tijdens hun sterven en ook niet daarvóór.

Ik ‘vond’ er dus wat van.
Maar ik vind het ook weer zo aanmatigend om dat hier te vermelden dus lamaar.