Ik bel mijn notaris.
Een vrouw, niet de notaris zelf, iemand van het personeel, neemt op met alleen haar voornaam.
Ok.
Ik noem mijn volledige naam (Jeanne Doomen, niet alle katholieke voornamen, dus ook weer niet zó volledig).
Ik vraag wat ze nodig heeft om te weten wie ik ben en opper: geboortedatum? dossiernummer?
Geboortedatum zal het zijn.
En ze ‘heeft’ me.
Nog één controlevraag: “wat is uw meisjesnaam?”
Daar overvalt ze me.
Want ‘meisjesnaam’? gebruikt iemand die term dan nog?
Ik dacht dat het al heel lang ‘eigen naam’ oid was.
Maar ik *wil* wat van haar dus ga ik niet moeilijk doen en uitleggen en feministisch doen.
Niet dat het werkt, mijn meewerkende instelling.
Wat ik wil krijg ik niet voor mekaar.
Ik moet wachten tot ik word terug gebeld.
En dat is…?
Niets van te zeggen.
Afwachten maar.
Ik gebruik die term ook,toen ik een meisje was heette ik anders dan nu,het grappige is dat is ze allebei moet spellen,want er zijn meerdere variaties..hoe wil jij het anders noemen dan meisjesnaam?
Ik noem het mijn ‘eigen naam’. Online wordt als mogelijkheid genoemd: geboortenaam.
Wat bij mij ook meespeelt, behalve mijn feministische ideeën, is dat ik 38 was toen ik trouwde, dus niet ergens in de twintig. Dan hangt je hele identiteit aan je oorspronkelijke naam.
Bovendien had ik als ‘Jeanne Doomen’ enige bekendheid.
Vroeger was het ook normaal om de naam van je man te gaan dragen, ik weet het.
Maar als jonge vrouwen nu hun naam wijzigen, verbaast me dat.
Femke Broeders-Bol bv. Haar oorspronkelijke naam was toch ook wereld-bekend.
De reden?
“Ze wilde graag dezelfde achternaam dragen als haar man.”
Tja.
Dan had *hij* natuurlijk ook *zijn* naam kunnen wijzigen.
Maar verder: geweldige sportvrouw, die Femke!
Niet zo’n enge kijk-mij-eens-glibber als een zekere nu ex-schaatster.
Over namen gesproken,als je een kind krijgt kun je die 2 achternamen geven,van de vader en de moeder..in de BS in mijn krant zie ik bij de geboortes die dubbele namen regelmatig voorbij komen..dat wordt knap vermoeiend als je de telefoon opneemt “je spreekt met Anneke Jansen Smit-de Jong Visser.”
Het gebeurt zelden dat een sportvrouw haar mans naam toevoegt in deze tijd.
Nog een sportvrouw: Antoinette Rijpma-de Jong.
Geen idee hoe dubbele-namers de telefoon opnemen.
Mijn moeder nam op met de achternaam van mijn vader die zij door haar huwelijk had verworven.
Oma ook.
Maar dit is een nieuwe tijd – dacht ik.
En zelf neem ik zo min mogelijk de telefoon op, want ik bel niet graag.
De naam van mijn man heb ik nooit gebruikt.