Luikje

Ik zei het al eerder: het grootbrengen van kinderen zou mij zwaar zijn gevallen.
Ik mis de lust en het vermogen.

Hoewel ik dacht best goed te zijn met dieren, bleek de praktijk lastiger toen mijn eigen kat (of de buurkat) een paar dagen geleden het kattenluikje vernielde.
De tuinman installeerde een nieuw, luxer luikje, maar Babypoes durfde er niet doorheen.
De magneet klemt het luikje te stevig vast en/of het ruikt gek. Ik zie haar althans er voor staan, eraan ruiken en weer weglopen.

In plaats daarvan eiste Babypoes dat ik steeds de deur of het raam voor haar opende, ook midden in de nacht.
En haar nacht kan láát zijn.

Na een zoektocht op Google vond ik het advies om het luikje tijdelijk wijd open te plakken.
En jawel: vanmiddag wandelde het schattige lijfje er zomaar door naar binnen.

Dat ik zoiets simpels niet zelf kon bedenken, geeft – letterlijk – te denken.