Vandaag 56 jaar geleden (allemachtig! de tijd vliegt!) ging mijn moeder dood.
Ik was toen net geen 20.
En hoewel het intens treurig was: ik had al 8 jaar naar dat moment toe-geleefd.
Vanaf dat ik 12 was toen ik op het dressoir de envelop met de verwijzing naar de oncoloog zag staan.
Op FB zie ik soms jammer-tekstjes van mensen die terwijl ze zelf in de 50-60-70 zijn een ouder verliezen.
En dat jammeren dan elk jaar herhalen.
Niet zeiken, ligt me op de lippen.
Even diep adem halen, schouders eronder en door met de strijd.
Niet dat het wént.
Maar er is maar zóveel gejammer dat een middelbare+ vrouw(m/v) met goed fatsoen kan uiten zonder een triest geval te worden.
Ik herdenk ook wel elk jaar de sterfdag van mijn moeder,maar zonder gejammer..ik zet een mooie foto van haar in haar glorietijd op FB,maar ook niet elk jaar..ze overleed op haar trouwdag,tamelijk navrant,maar was al lang gescheiden dat maakt het minder treurig.
Eerlijk gezegd kwam ik er laatst bij toeval achter wat ook weer de sterfdag was.
De ‘jammeraars’ op FB op wie ik doel zijn kerels van rond de 60 en mammie was begin 80 toen ze dood ging.
Dan denk ik: ja, das balen.
Maar mijn got! wat heb *jij*, jammeraar, lang van je moeder kunnen genieten itt heel veel anderen – die er niet zo’n drama van maken.