Zo heet HagensOpDeMiddag en toen AVRO-OpDeMiddag sinds Jan Mom het programma sinds een paar dagen presenteert. Geen idee waarom het zo heet.

Verder hoor ik geen verschil. Misschien wel met Pia D. maar niet met die jongens die het ook wel eens presenteerden. Stijl is hetzelfde, onderwerpen zijn dezelfde.

Ik wil Marjolijn Uitzinger terug.

Er reageren niet zo gek veel mensen op Fanlog. Op een enkele rechts-rabiate idioot na die alle medialogs verziekt en die we bannen tot hij weer opduikt met een nieuw ip-adres dat we dan weer bannen.
Best jammer. Dat er niet meer andere, gewoon geïnteresseerde, méé denkende mensen reageren.
Dat geeft het gevoel dat ik schrijf voor mezelf en m’n mede-Fanloggers (wanneer die tijd en zin hebben m’n stukkies te lezen), een enkele NOS-ser en mensen die per ongeluk op de site belanden.

Zo erg zal het wel niet zijn (Fanlog trekt best veel bezoek) maar soms is ‘goed gedaan jochie’, de enthousiaste klap op de schouder, de vriendelijke aai over de bol waar een vrouw die elke dag om half zes hiervoor opstaat misschien niet echt op zit te *wáchten*. Maar leuk is het wel.

Vandaag reageert opeens iemand die zeer zelden reageert. Met iets positiefs en iets minder positiefs en dan iets zéér bozigs omdat ik een foto van de baby van presentator Marcel Oosten heb geplaatst.
“Naar mijn mening kan dit dus echt niet!!!! Natuurlijk een schattige dochter en de trots van Marcel kan ik mij goed voorstellen, maar voor familiale onderonsjes is het R1J niet opgericht!
Laten we in Godsnaam hopen dat dit geen bedenkelijke trend wordt.”

Ik leg uit waaróm ik om de foto vroeg en die plaatste. En ook: dat *ik* Fanlog heb opgericht en dat wat mij betreft álles kan. Wat ons ook zo boeiend maakt.

Wat me het meest verbaast: dat iemand die eens in het halve, driekwart jaar 1x comment zich zo ‘toe-eigent’ wat het doel van Fanlog zou zijn.

De zaterdagmiddagen van het Radio 1 Journaal vallen Hansje en mij vaak zwaar.
Soms zijn ze leuk, meestal gaan ze wel, soms zijn ze echt vervelend.
Maar altijd zijn ze zes-en-een-half-uur vrij geconcentreerd luisteren.
Dat is lang. En als het niet-zo-leuk is, is het érg lang.

Gisteren ging ut wel. Dus schreef ik een niet-laaiend-enthousiast stukje.
Waaronder Jaap schreef dat we ook niet het hele programma hoefden te beluisteren want:
“Op zaterdag even gas terugnemen en de benen strekken is reëel en niemand zal het jullie euvel duiden.”
Wat niet helemaal waar is want toen we een keer helemaal *niets* schreven (ik was op vakantie, Hansje was aan het verhuizen, de andere Fanloggers hebben ‘een leven’ en gaan dat niet verpesten door naar de zaterdagmiddaguitzending te luisteren) kreeg ik een mail van een NOS-ser met “waar blijft m’n evaluatie?!”
Die vond ik toen ik een dag later met vermoeide jetlag-oogjes over de drempel stapte.

Maar waar ik heen wil: nav het commentje van Jaap hebben Hansje en ik nu besloten er een maand mee te stoppen. In die maand geven we anderen graag de ruimte iets van de zaterdaguitzending te vinden. Zomaar, ad hoc, voor 1x. Zonder de verplichting de hele uitzending te beluisteren.
De oproep staat nu op Fanlog. Ik herhaal ‘m hier.
En spreek mezelf toe dat als zich niemand opwerpt er geen plicht is die roept dat ik het dan toch maar zelf moet doen.

Tja, en dan schrijf je (ik) een artikel over het Radio 1 Journaal dat niet eens zo vreselijk kritisch is maar wel voldoende voor Heftige Mot met 1 van de presentatoren en dan reageert er niemand.

Nou ja, niet écht niemand. Fanloggers Hansje en Brenda reageren – maar die horen nooit de ochtenduitzending. En R. reageert.

Erg lief. Maar tegelijk: wat moet ik ermee.

Sinds twee weken heeft het ochtend-Radio 1 Journaal een ander format.
Een paar veranderingen: op de halve uren na zeven uur leest de presentator het nieuws ipv de officiële nieuwslezer. Het sportblok net na het halve uur is verdwenen.
In het laatste half uur komen de muzieksamensteller, een filmrecensente, iemand van de onderzoeksredactie van de Ochtenden en de NOS Ombudsman langs.

Op Fanlog geef ik mijn visie op de wijzigingen. Jammer is dat NOS-ser Bert van Slooten na het lezen van het concept-artikel niet meer wou meewerken en zelfs weigerde zoete vragen te beantwoorden als “wordt het zaterdagochtendprogramma ook nog opgeleukt”.

Lees verder op Fanlog, wees het eens of oneens, ventileer je mening.

Bijna een jaar geleden begonnen we  op Fanlog met recepten van mensen die verbonden zijn met het Radio 1 Journaal.

Ik schreef iedereen aan die me opviel. De presentatoren, de verslaggevers, de nieuwslezers, de weerpersonen. De redacteuren ook.

Sommigen waren enthousiast en deden direct mee. Anderen beloofden maar deden pas na enig erin prikken mee. Weer anderen beloofden wel maar er kwam ook na voorzuchtig aanduwen nooit iets binnen. Nog weer anderen mailden: no way. En dan waren er ook nog die niet de moeite namen te reageren (dat zijn de losers die erna geen warm plekje meer hadden in mijn hart).

Er waren heerlijke recepten, moeilijke recepten, makkelijke recepten, recepten met lastig te krijgen ingrediënten, dikmakende recepten (krijg daar maar eens een probeerder voor – want dat is de bedoeling, dat een Fanlogger het ook máákt).

Vandaag is toegevoegd een vur-ruk-ke-luk recept van nieuwslezer René van Brakel. Het staat hier en het is geprobeerd door Hansje die ook foto’s maakte van de bereiding.

Mocht je jammie-jammie denken, zet dat dan bij het recept en niet hier.

Luister je naar het radio 1 Journaal in de ochtend?
Zo ja – is het je opgevallen dat het de laatste twee weken ánders is?

Volgende week zondag schrijf ik erover in tweegesprek met de man die het (o.a.) bedacht: Bert van Slooten.
Nu al staat er een poll op Fanlog.

Kruis naar hartelust aan wat *jij* ervan vindt.
Meer meninkjes per keer mógen.

En ff refreshen en dan nóg een keer je mening ventileren mag ook.
Heeft het dan nog waarde?
Geen idee.
Dus: zie maar.

Lucella Carasso: “Ik besef me dat het een gevaarlijke vraag is…”

Au.

Op Fanlog een verslag van Hansje hoe ze de prijzen uitreikte aan Govert van Brakel en Robbert Meeder voor resp. beste presentator en beste invalpresentator van het Radio 1 Journaal (in 2007).

Lees hoe verguld deze radiomannen waren. En hoe aardig.

Met mooie foto’s.

In september ging Lucella Carasso met zwangerschapsverlof.
De middaguitzending van het Radio 1 Journaal werd sindsdien gepresenteerd door Marcel Oosten (ma t/m wo) en Joris van de Kerkhof (do+vr).

Maandag gaat Lucella Carasso weer aan de slag.
Marcel Oosten blijft de vrijdagochtend en de zaterdagochtend presenteren.
Joris van de Kerkhof verdwijnt in de (grote) poll van invalpresentatoren. Waaruit hij kan worden opgevist als het nodig is (iemand van de ‘vasten’ ziek of anderszins verhinderd) en als the powers that be het behaagt hem dan in te zetten.

Ik ben heftig aan het afkicken.
Dat voelt *niet* goed.

Dat was vrolijk wakker worden vandaag.
Anders dan ‘normaal’ zette ik bij het ontbijt maken geen TT aan zodat Rob Trip de eer had me te onthullen dat Hillary Clinton heeft gewonnen in New Hampshire.
Dit nadat ik gisteren al bezig was me in te stellen op ‘het wordt niks, laat ik maar proberen te wennen aan die Obama’.

Het kan komen doordat ik nu in een goed humeur ben dat ik het Radio 1 Journaal vanochtend erg onderhoudend vind. Maar wat de reden ook is: ik amuseer me en schrijf stukjes. Oa over de Weblogs-nieuwe stijl van de NOS die interactief zijn en dat is een primeur (dankzij 1 van de correspondenten).

Ik vermeld het hier maar even, van die primeur, want dadelijk nemen de concurrerende logs het natuurlijk zonder bronvermelding over en dan weet niemand meer dat Fanlog de eerste was.

Dan nog iets over de poll.
Ik beken: ik stemde voor ‘stappen met Rik’.
En bedacht pas daarna dat ‘copieus dineren met Philip’ wel eens nóg leuker zou kunnen zijn.
Daar wou ik tóen op stemmen.

Maar de functie ‘1x per etmaal stemmen’ die Fanlog wél heeft, heb ik hier nog niet.
Het blijft dus ‘stappen met Rik’ wat mij betreft.
Als ik mocht kiezen.

Hij  komt binnen, zet de computer aan en werpt een geroutineerde blik in de donkere duisternis van het wereldnieuws. Als hij zou kunnen zou hij in het scherm kruipen en de mensen waarschuwen voor de rampspoed die hen wacht. Goede kans dat hij is opgestaan met de man die dadelijk voor een of ander ideaal wordt opgeblazen.

Lees hier verder en plaats er als je wilt een commentje bij – vinden wij van Fanlog leuk en Gert Klück mogelijk ook.

Mutura is een slijmerige bloedworst, voor de Kikuyu’s is het een delicatesse. “Ze maken mutura van je”, grappen mijn kinderen luguber over hun moeder, een Kikuyu. We hadden wel gevreesd voor de uitkomst van de verkiezingen, maar dit heeft niemand durven voorspellen.

De plotseling opgelaaide stammenhaat dringt niet door tot op mijn erf. In de stad maken mensen alleen grappen over culturele trekjes van andere stammen. Stedelingen leven gemengd en spreken de gemeenschappelijke talen Engels of Kiswahili. In zo’n mengelmoes vindt tribale haat niet gemakkelijk een voedingsbodem.

Mijn drukke werk belet me ieder gerucht dat er winkels opengaan aan te grijpen om erop uit te gaan om eten te kopen. Dat is de taak van mijn echtgenote. Maar loopt ze gevaar? We krijgen berichten over familieleden en kennissen wier huizen in verschillende delen van het land in vlammen op zijn gaan. We komen tot de conclusie dat Kikuyu’s in de welvarendere delen van Nairobi geen risico lopen. Mijn vrouw gaat er dus wel op uit, op gymschoenen, zodat ze snel kan wegrennen.

Koert Lindijer is correspondent van NRC Handelsblad en de NOS. Hij schreef een persoonlijk verhaal voor de krant en stuurde het ook aan Fanlog – voor het geval we het wilden publiceren.

Uiteraard wilden we dat. En het is voor het eerst dat ik me bewust werd hoe ‘onze correspondent’ daar leeft. Met vrouw en kinderen. Niet echt bang maar eigenlijk toch ook wel.

Ik zou zeggen: léés dat stuk. Je wordt er een rijker mens door.

Ook op Fanlog: een artikel van Afrika-correspondent Koert Lindijer over het werk dat hij doet. Vroeger en nu.

Niet ‘leuk’ om te lezen. Wel belangrijk.

Het artikel stond twee dagen geleden in NRC Handelsblad. Maar wij mochten het overnemen.

Gisteren was een mooie Radio 1-dag.
Dus begin ik opgewekt aan de Ochtenden waar ik al snel word weggejaagd door ‘de belangrijkste reli-momenten van het jaar’.
Opgetogen vertelt het reli-meisje me dat de Dood van de Majoor…. de opening van het NOS-Journaal was!!
Een reli-handje is blijkbaar gauw gevuld.

Op naar de Top 2000 dus maar: Strike a pose…. Vogue!
Dan knagers voeren en kattenbakken verschonen.
Handen góed wassen, radio weer aan.

Help me, Rhonda.
Jarenlang mijn lijflied wanneer ik door Amerika reed. Ik zag er een teken in. Dat het leuk zou worden wanneer ik in een ‘are we having fun yet’-mood was.
En dat het leuk zou *blijven* wanneer ik me amuseerde.
Tot het te gek werd omdat ik er een slecht teken in begon te zien wanneer het nummer niet werd gedraaid.

Mijn huidige lijflied is trouwens Little old lady from Pasadena (do granny, go granny, go granny, go!)

Een pochend kind. En nog 1.
“O ja-ha, nou *wij*…”
Nóg een kind: “Lekker boeiend – *wij*…”
En dan nog: “Du-uh”…etc.

Waarna een aardige mevrouw zegt dat er iets met KiKa is en ik geloof dat ik geld moet overmaken maar ik zit alleen me groen en blauw te ergeren aan die nare opschep-kindertjes.

Volgens mij doen ze dit steeds in hun reclames.
Kinderen die elkaar afzeiken.
Wie zijn toch die mensen die dit schattig vinden en denken: waar is m’n chequeboek, ik ga nú een gulle gave doen.

Voor wie moest werken, op de weg zat of niet kon slapen presenteerde Rob Trip vanochtend (op 1e Kerstdag – het idool zélf het moet niet gekker worden) het Radio 1 Journaal.

En ik had hem nog bijna gemist ook want toen de wekker ging om 5.35 uur dacht ik: lamaar, geen zin, wordt toch een suffe plaatjes-draaien-uitzending.
Maar het knopje ‘plichtsgetrouw’ in mijn hoofd deed me tien minuten later de benen buiten het bed zetten, ontbijt maken en radio aan.

Voor een uitzonderlijk leuke uitzending die me helemaal enthousiast en vrolijk maakte.
Die ik met nog een paar duizend mensen die moesten werken, op de weg zaten of niet konden slapen heb mogen horen.
Het voelt als een voorrecht. En morgen dus weer.

(nu nog die cavia die angstig onder het hooi zit trachten over te halen om in ‘het is niet anders’-modus te gaan)