Hyves bericht me dat ‘we’ nu met vier miljoen zijn en om dat te vieren mag ik nu 700 vrienden hebben! (Het maximum was gisteren nog 500.)

Wat handig zou zijn omdat ik ze dan allemaal kan gaan zitten spammen om lid te worden van de Radio 1 Journaal-fanclub (7 leden) en natuurlijk de Jeroen Tjepkema-fanclub (14 leden).

Alleen ken ik niet 700 (mogelijke) vrienden. Er 36 bij elkaar schrapen was al een hele klus 🙁

Het pakket naar Yuma is verzonden.
Altijd een moment waarop ik er niet meer omheen kan dat ik écht weg ga en hoeveel ik nog moet en zal het daar wel leuk zijn en wat zal ik gaan missen.

Daarna de definitieve versie geschreven van het artikel Hobby’s van Radio 1 Journaal-mensen deel 2.
Nee – weer geen bijdrage van Rob Trip. En ook niet van Jeroen Tjepkema (en ja – ik heb het hem gevraagd). En zeg nou niet: maar dat is een nieuwslezer, want wij zien dat ruim en anderen deden wel mee.

De ankeiler bedacht en op Fanlog gezet. Als kwisje.

De mensen: Jeroen Wielaert, Rachid Finge, Trudy Vendrig, Len Doens en John Sarbach.
De hobby’s: maatschappelijk ondernemen, van het leven genieten, tango dansen, As the World Turns kijken.
De vraag: wie hoort bij wat? En ook: wie heeft zó veel hobby’s dat hij/zij de volgende dag een mailtje nastuurde met die éne hobby die nog vergeten was?

Voor de oplossing moet je tot zondag wachten.

>>> Vanmorgen onder het scheren op Radio 1 -journaal een Wageningse
>>> deskundige over een situatie in China waar hij was voor advies:
>>> “het water staat ze nader dan de lipen”.
>>> prachtig toch…
>> En jou stond waarschijnlijk het schuim op de lippen.
> Tijd om ze eens hard onder de riem te steken.

Niet onder de gordel natuurlijk, want dat zou niet sportief zijn.
Ik zou dus maar eerst eens goed aan de tante voelen.

(Bron)

Dit is een serieuze test.
Een quest.
Een breek-die-hersentjes-en-kom-op-met-een-idee.

Het Probleem.
* ik wil mijn Fanlog Hyve onder de aandacht brengen zodat ik meer leden krijg.
Dit kan alleen door Hyvers te verleiden of niet-Hyvers te verleiden eerst Hyver te wórden (waar ze nog een hoop plezier van zullen hebben maar op de 1 of andere manier willen ze daar niet aan).

De Oplossing.
* tja – ik wou dat ik die wist.
Maar onder de lezers van *dit* log zit me toch een aantal knappe koppen “dat-wil-je-niet-weten” zou ik zeggen als ik een simpel zieltje ben quod non.

Daarom doe ik een beroep op jullie.
Wat te doen. Hoe dit probleem te tackelen.
En ja hoor – aan het eind van de creatieve regenboog staat misschien niet een pot met goud maar wel een kadootje.

The Great Secret of Life is het helemaal.
Ik hoor het in Dingen die Gebeuren in een serie over spiritualiteit.

Ik luister maar half tot een vrouw vraagt wat ze eraan heeft voor haar specifieke probleem: dat ze er maar niet in slaagt af te vallen.
Ik veer op.
Je bent dik, zegt de goeroe, omdat je “een buffer naar de wereld nodig hebt”.
Mm. Zou kunnen.
En als je (ik) een compensatie in jezelf vindt dan gaat die buffer vanzelf weg.

Ik heb nu pen en papier gepakt want denk: dit moet ik vastleggen.
“Het gaat om het besef van hoe de dingen in elkaar zitten, dat wij verantwoordelijk zijn voor onze eigen realiteit, want ik trek het zelf aan.”

Hét? Maar de verslaggeefster stelt geen tussenvragen dus goeroe gaat door.
“Welk probleem heb ik in mezelf dat ik dit aantrek wat buiten mezelf plaats vindt. Want dat is het resultaat van je denken.”
“En zo krijgen we ook een vreedzame samenleving want je stopt met anderen de schuld geven.”

En misschien doe ik goeroe nu groot onrecht maar het woord ‘oren-maffia’ komt in me op. Het woord wartaal trouwens ook.

Ik ben een dagdeel verder.

Het lange Radio 1 Journaal viel mee – wat ik ook schreef.
Ik heb intussen scans van boeken voor de Winkel zitten bewerken.
Jurgen van den Berg heeft een plaatje voor me gedraaid.
Amy Winehouse schijnt in Rehab te zijn gegaan. Ik weet niet wat ik daarvan vind.

Ik ben moe.
Ik ga dus tv hangen. En vroeg naar bed. En weer vroeg op (Femke, Agnes).
En dan weer terug naar bed en nog steeds (half zeven) vroeg op.

Ik denk wel eens: is dit alles dat er is.
Maar ik weet ook niet goed wat er méér zou moeten zijn.

Een relatie met een getrouwde man (ben ik goed in)?
Een boek schrijven (adrenaline kick, mogelijk kortstondige glorie)?

Misschien is dit gewoon mijn leven.
Met als waardering ‘best ok’.
Zeseneenhalf tot zeven en soms iets meer.

Geen idee wat andere mensen hun leven als cijfer geven.

Ikzelf scoorde vroeger hoger. Dnkend aan tien dagen met L. de Green River afzakken.
Kamperen in woest zuid Utah.

Ik scoorde ook láger toen.
Echtelijke ruzies. Echtelijke verplichtingen.
Hoe vaak dacht ik niet: dit is niet *ik*. En: waar *is* mijn *ik*.

Ik neig tot een wat-was-komt-niet-terug-blabla.

Maar eigenlijk heeft het denk ik niet met vroeger te maken.
Het gaat om nu.
En geen idee hoe ik nú naar whoa! kan tillen.

Ik sta om half zes op wat niet nodig is want het Radio 1 Journaal begint pas om zeven uur.
Maar dat weet Guus niet die me vanaf de vensterbank indringend zit aan te kijken.
En Femke en Agnes weten het evenmin.
Iedereen gevoerd, mezelf gevoerd, mail gelezen en de radio aan.

Presentator is Joris van de Kerkhof – een natuurtalent. Iemand die niet bang is zichzelf te zijn, spontaan op dingen en mensen te reageren. Zonder zichzelf op de voorgrond te stellen.
Knap vind ik dat.
Ik schrijf stukjes en ben pas tegen tienen klaar.
Ik douche.

Om twaalf uur moet ik wéér luisteren (naar de 6 en een half uur-uitzending – véél minder leuk) en ik moet nog degene die een column voor morgen instuurde positieve feedback geven en die column klaar maken voor plaatsing.
Dus wil ik mijn ‘even niet’ invullen met de Volkskrant. Die er niet is.

Ik bel op. Het is druk zegt de mechanische stem, wil ik terugbellen, nee, ik wil niet.
Na vijf minuten kan ik mijn gegevens inspreken waarop de stem vaststelt dat het de tweede keer in een week is (klopt) en dat ze me nu gaat doorverbinden met een mensch.
Zodat een nieuwe mechanische stem onthult dat de menschen het óók druk hebben en of ik wil wachten.

Ernstig gemotiveerd om lekker (..) te gaan klagen wil ik dat.
En krijg een jongeman die het noteert en zegt dat hij er een officiële klacht van maakt.
Wat (ik weet het: kinderachtig) een ‘net goed!’-gevoel geeft.

Vanochtend, Fanloggen, ik blijk iets verkeerd te hebben gehoord.
Degene die óók luistert verbetert me in de commentjes.
Op een geestige manier (als je de schrijver bent, minder leuk wanneer het over je gáát).

Als ik zelf iemand op een fout betrap mail ik even.
“Volgens mij was het ietsje anders, weet je het zeker, anders moet je het misschien even terugluisteren.”
Foute namen, tikfouten in de stukjes van de anderen: ik corrigeer ze even. Waarom een collega op haar/zijn bek laten gaan tenslotte. En bovendien: blunders van anderen slaan ook terug op het héle log.

Wat mijn collega-logger vanochtend deed vond ik niet aardig.
Maar was het fóut?
Een verschil in stijl noemde ik het in een mail aan hem.
Maar het vóelt anders.