Weet je het nog, onze eerste dode militair in Uruzgan?
Het was bijna een dag van Nationale Rouw.
Met grafstemmen in de media en overal registers die we konden tekenen.

Vanochtend sneuvelde nummer 12.
Dat is even schrikken. Maar na anderhalf uur is het al niet eens meer de opening van het Radio nieuws.
En bij het Radio 1 Journaal zit de stemming er een uur nadat het nieuws doorbrak alweer goed in en wordt er heel wat afgelachen.

Wat maar weer eens bewijst dat het *niet* een kwestie is van “how many body bags are too many” maar: doe er nóg maar een paar opdat het went.

Een van de meest irritante reclames van de afgelopen jaren is die van dat zwarte jongetje dat bijna blind is (en waarvoor we dus geld moeten overmaken).

“Zijn leven was vallen en weer opstaan – áldoor” zegt daarin een uiterst stupide vrouwenstem die als Indonesisch bedoeld is (is me uitgelegd na een klacht bij die organisatie).
Die commercial is de laatste weken weer dagelijks te horen en veroorzaakt bij mij nog steeds die “uit met de radio!”-reactie.

Maar nu hoor ik haar weer. In de reclame over het boek dat Philip Freriks namens de NS aan ons kado mag doen opdat we er samen over gaan praten.
Dit moet betekenen (die dingen worden getest) dat ze een móóie illustratie is van onze multi-culti-samenleving. En dat alleen *ik* denk: wat heeft dat wijf een stupide stemgeluid en wat brabbelt ze raar.

Dit keer maar niet klagen dus.

Het Radio 1 Journaal heeft elke werkdag een thema dat live wordt gebracht.
Dat gebeurt in het onderdeel Het Filiaal.

Vandaag wordt het gemaakt door Jeroen de Jager die probleemwijk Klarendal even na zessen beschrijft als “een wijk die in 1830 is gebouwd bij  mestvaalten” en: “Tot voor kort waren veel bewoners ook vuilnisophaler”.
Dat laatste klinkt als ‘nou, dan weet je het wel’.

Wanneer ik mijn stukje ga schrijven denk ik: toch even terugluisteren, want dat kan toch niet wáár zijn, dat hij dat zo heeft gezegd.
Maar jawel.
Hij zei het echt (met dat wat kakkerige accent van ‘m) en volgens mij bedoelde hij ook wat ik denk te horen.

Omdat ik dat laatste natuurlijk niet zeker weet verwerk ik het niet zo expliciet in mijn stukje op Fanlog maar werp ik het alleen op als vraag.

Het blijft me wel bezig houden.
Want zou Jeroen de Jager nou echt denken dat vuilnisman een baan is die aangeeft dat je in een probleemwijk hoort? Een soort ‘wie met vuil omgaat wordt zelf vuil’?

Vandaag is het weer mijn beurt: zeseneenhalf uur Radio 1 Journaal.
Ik heb niet echt zin maar sta er neutraal welwillend tegenover.
Bovendien: als je al begint met ‘o got’ duurt het nóg langer.

Na een uur denk ik: pas een uur. De tijd vliegt niet echt (criterium voor ‘are we having fun’).
Nog een uur later: hoofd bonkend op het toetsenbord.
Bij wijze van spreken natuurlijk.
In ut echt is dit niet aan te raden.

Tegen drie uur na wat slaapverwekkende liedjes van een Noorse zangeres (Elvira Nikolaisen) denk ik: ik haak af.
Maar dan zegt Jurgen van den Berg dat er dadelijk nóg iets komt over het korten op de kinderbijslag van ouders van rotkinderen terwijl ik dat stukje nét af heb en al bezig was het op te laden.
Dat wacht ik dus af waarna de radio resoluut een uur *uit* gaat.

Dan nog een poging.
Ik vind er nog steeds geen bal aan.
Ik aarzel tussen een evaluerend stuk met kattekop-opmerkingen o.a. over de duo-presentator Gio Lippens waarover ik niet ontzettend enthousiast ben en die geen seconde sprankelt in combinatie met Jurgen van den Berg.

Ik zie daar van af.
Omdat het ook heel goed mogelijk is dat het gewoon aan mij ligt.
Dat ik deze zaterdagmiddag en ook vorige zaterdagmiddag gewoon de doelgroep niet was.
Dit is het geworden.

Ik denk wel eens: zou ze heel erg dom zijn?

Zo verbaasde ik me een tijdje geleden toen ze nieuwslezer Gert Klück aankondigde als ‘Jeroen de Jager’. Maar, dacht ik toen nog: er zijn ook wel heel veel nieuwslezers en misschien heeft ze hem nog niet zo vaak ontmoet.

Maar nu kondigt ze Govert van Brakel aan als Govert TEN Brakel.

Dit doet de schaal toch weer met een enorme klap richting ‘dom, dommer, domst’ doorslaan.

Toen we begonnen met Fanlog had het Radio 1 Journaal in het weekend heel overzichtelijk een paar uitzendingen van een paar uur.
Vorig jaar zomer werden dat op zaterdag én zondag achter elkaar zeseneenhalf uur.
We slikten wat weg.
Want fan zijn is 1 ding maar je gotganse weekend besteden aan radio luisteren om er schriftelijk iets van te vinden is iets anders.

Tuurlijk deden we ons best.
Maar toen het allemaal neerkwam op Hansje en mij (de andere fanloggers hadden meer ‘een leven’ of zetten de hakken wat fermer in het zand) besloten we de fanlogging over de zondag te schrappen.
Omdat dat toch vooral sport was.
En omdat een vrouw ooit ergens even een dag in de week moet hebben waarop ze niet hóeft.

Gisteren was het mijn beurt voor de zaterdag.
Ik vond de zeseneenhalf uur (allemachtig wat kan dat lang zijn) ‘niet zo leuk’.

Vandaag luisterde ik vanaf na Buitenhof (wat is die Clairy Polak toch goed) naar de zondag.
Lourdes – Rod Stewart – Veronica.
Ik pik er wat uit.

Het was leuk! Sterker: het was genieten. Het was radio zoals ik radio wil horen.
Met presentatoren die weten waar ze het over hebben (Govert van Brakel heel geestig met een verwijzing naar Hiltermann toen een sportjongen ging preken). Die herinneringen/een verleden hebben dat het mijne is.
Ze praten ook anders. Niet zo opgewonden vrolijk. Meer: volwassen.

Dit moet natuurlijk onder ons blijven.
Maar soms moet ik kwijt hoeveel kwaliteit de zondag-radio biedt. Wat ik dan niet kan op Fanlog vanwege die afspraak.

Oh well.
Véél te lang stuk.
Dit heeft dus vast niemand uitgelezen.

Ik vind – geen geheim – het Radio 1 Journaal leuk en af en toe schrijf ik daar een Ode aan… een van de medewerkers.

Vandaag, voor het eerst na een half jaar, was het zover.
Mijn Ode is aan Joris van de Kerkhof.
Je kunt ‘m hier lezen en je kunt daar – als je wilt – ook een ‘vind ik óók helemaal te gek’ droppen.

Hoeft niet natuurlijk.
Maar wordt wel op prijs gesteld.

Toen ik vertrok was Joris van de Kerkhof net vaste Radio 1 Journaal-presentator.
Van de middaguitzending op donderdag en vrijdag en soms ook op maandag.
Ik vond/vind ‘m erg leuk en dacht toen ik vrijdag terug kwam: ik luister meteen naar hem.
Maar de slaap overviel me waarna ik dacht: ik luister ‘m straks even terug via Beeld en geluid op de NOS-site.
Alleen: de uitzending die op dat tijdstip te beluisteren was, was een hele ouwe.
Toen de donderdag geprobeerd: zelfde verhaal.

Vandaag, ik was toch vroeg op (..) de week ervóór geprobeerd.
Hetzelfde.
Toen de uitzendingen van 13 en 14 september: dat bleken uitzendingen te zijn gepresenteerd door Lucella Carasso dus ergens uit augustus.

Licht briesend toen maar eens Rob Trip op 20 september (op zoek naar Verdonk-nieuws) aangeklikt. Die klopt wel.
Even geaarzeld: zal ik de internetredactie van de NOS weer eens een klaagmail sturen.
Ach, lamaar.

Er gaan dagen voorbij dat ik er niet bij stilsta maar met enige regelmaat denk ik toch wel: wat zou er geworden zijn van Harmke Pijpers die twee jaar geleden het Radio 1 Journaal verliet om in een zwart jurkje met een erg nare make-up op d’r smoel bij Talpa samen met Beau van Erven Dorens een om te huilen slecht programma te gaan presenteren.

Nu weet ik het. Ze heeft een radiocommercial ingesproken voor het Financieele Dagblad.
Hoe laag kan eens een journaliste zinken.

Voor de WAF Publieksprijs (mooie radio) wou ik een reportage voordragen.

Dus probeer ik al sinds zondag de contactpersoon te bereiken en woensdag hoor ik dat ze op vakantie was en dat haar wordt gevraagd donderdag contact met mij op te nemen.
Wat niet gebeurt. Vandaag dus weer de WAF zelf benaderd en ik krijg 50-100 woorden en als ik terug kom van vakantie mag ik in een radiospotje optreden.

Wat ik niet wil waarna ik méér woorden krijg.
En anderhalf uur zit te zwoegen op een tekst waar ik dan nog niet echt tevreden over ben maar dan móet het maar. Omdat ik die anderhalf uur al niet over had en zeker niet méér.

Stresserdestress.

Ik zit te prutsen aan een stukje over het Filiaal (waar ik niet blij mee was – met het Filiaal en evenmin met het stukje-tot-nu-toe) wanneer Rob Trip voor 12 uur Marcel Oosten aankondigt.
O ja, denk ik. En: leuk.

Maar dan: “Mag ik u..? Natúúrlijk mag ik dat. Ik wens u een Hele Mooie Dag.”
Thanks.
En ja: hij mag.

Door ‘de media’ wordt regelmatig lulkoek verkocht. Okee.

Maar dan: “Ik hoor vaak in de auto op Radio 1 hoe quotes door journalisten uit hun verband worden gehaald, om te polariseren en olie op het vuur te gooien.”

Op Radio 1. Welk programma zou hij daarmee bedoelen? Het Radio 1 Journaal? Stand.nl? HagensOpDeMiddag? Iets van BNN? Het Oog?

En: wélke journalisten?

Makkelijk hoor, zo’n uitspraak.

Radio 1 Journaal-presentator Marcel Oosten verzamelt Batmobiles.
Ik vraag hem of hij hierover wil vertellen. En eigenlijk heeft hij het druk maar hij neemt de tijd voor me. En stuurt een foto mee. En stuurt wanneer ik dat vraag nóg een paar foto’s.
Ik maak er een verhaal van en plaats het vandaag op Fanlog.

Dan is het wachten op enthousiaste commentjes van lezers.
Hansje levert er 1. En R.
That’s it. En that’s weinig.
En that’s vooral érg genant tegenover Marcel Oosten die zo vriendelijk is geweest mee te werken.

Maw: kom óp meisjes en jongens! Zet er ff iets aardigs neer.
Dan heb ik het niet meer over die fanclub van Jeroen Tjepkema die ik bij deze verklaar tot dood paard waaraan ik niet meer ga sleuren tenzij die helemaal uit zichzelf zonder morele en andere druk door mij de 20 leden haalt.

Er schiet me niet een intrigerend voor meerdere uitleg vatbaar tekstje te binnen daarom maar gewoon zo: op Fanlog staat een leuk verhaal (vind ik) over Radio 1 Journaal-presentator/verslaggever/Filiaalhouder Marcel Oosten die Batmobiles verzamelt.

Met mooie foto’s zoals deze