van 12 september tot 4 oktober, in leuk huis aan de Eilandspolder met twee hartstikke leuke katten en twee schattige setjes konijnen.
advertentie

En ja! er zijn een fornuis, een afwasmachine, een magnetron, twee koelkasten, een grote vriezer, een wasmachine, een droger, een wc boven en een wc beneden, een douche en een bad (apárt! dus niet dat je in het bad moet gaan staan om te douchen).
Groot bed, formaat lits-jumeaux (met 1 matras), snelle Wifi, Ziggo zenderpakket met alle mogelijke zenders.
En als je nu denkt ‘ja maar… is er ook…’- vraag het!

Zelf zou ik denken dat alleen al twee lieve katten en twee leuke setjes konijnen (die uit de hand eten) genoeg zouden moeten zijn.
Maar ik hád 1x een oppasser die het huis niet modern genoeg vond en die verder vond dat er hier niet genoeg ‘reuring’ was.
Tja – het *is* natuurlijk wel een dorp.

Mijn vaste super is de Plus in De Rijp. Dat is 10-15 minuten rijden over polderweggetjes.
Heel soms ga ik naar Middenbeemster.
Dat doe ik wanneer ik een pakje moet wegbrengen naar PostNL – het dichtstbijzijnde agentschap is daar in de AH.

Vaak ga ik dan meteen weer weg, soms doe ik een paar boodschappen.
Geen onverdeeld genoegen: een winkel waarin ik niks kan vinden, doorgaans bot personeel.

Nu trof ik bij de groente een aardige jonge knul. Hij zag dat ik een kléine broccoli zocht, was net bezig broccoli aan te voeren en hielp me zoeken.
Excuseerde zich dat de meeste toch wat aan de grote kant waren.

Na een paar gangen waar ik weinig kon vinden belandde ik bij de kassa.
Of ik een bonuskaart had.
Dat vragen ze daar altijd en 9 van de 10 keer kan het ze geen bal schelen wat ik antwoord.
Ik zeg dat ik er idd 1 hád maar dat ik die al jaren kwijt ben en dat ik er tegenop zie om bij een balie moeilijk te doen voor een nieuw kaartje met mijn oude nummer.

De vorige caissière die ik daar – een paar weken geleden – trof, keek me niet eens aan en vertelde me wat mijn aanschaf me kostte.
Déze riep via de intercom dat ze een nieuwe bonuskaart wou, verrekende meteen mijn aankopen en gaf me toen het kaartje.

Random acts of kindness.

De volgende polder, de Beemster, lijkt dichterbij dan hij is, omdat ik de foto nam met een tele-lens.
Hij is niet gefotoshopt.

 

Ik had staar en ik kreeg twee operaties waarvan de eerste perfect was en de tweede goed genoeg.
Maar nu had ik ook glaucoom.

Dús: oogdruppels.
Monoprost.
‘Normale’ bijwerking: rode en tranende ogen.
Die kreeg ik maar never mind.
Na een week ook pijnlijke en jeukende ogen, het gevoel dat er iets IN zat.
Zo pijnlijk dat ik het grootste deel van de dag in bed lag.
Verder viel mijn haar uit.

Gebeld met Bergman waar ik een aardige jonge vrouw trof die het heel erg en mij heel zielig vond en die het ging doorgeven aan het Medisch Team dat me diezelfde dag of anders de volgende zou bellen.
Nooit meer iets gehoord. Toen ik later bij de kliniek was gevraagd hoe dat kwam. De informatie bleek aan de verkeerde te zijn doorgegeven.

Ik eiste andere druppels want dit was geen leven.
Ik kreeg Timogel.
1 dag geprobeerd en nóg meer pijn.
Gestopt.
Zonder de kliniek te bellen.
Aangezien ik daar geen vertrouwen meer in heb.

Ik moet op 19 april terug voor controle.
Toen ik er 19 maart was (en de Timogel kreeg voorgeschreven) had ik een briefje bij me, info van google over wat de druppels zijn met de minste bijwerkingen.
Die kreeg ik dus *niet*.
Het zal me benieuwen wat ze nu weer bedenken.

NB ‘mijn’ klachten bij Monoprost en Timogel waren normaal. 1 op de 10 mensen heeft ze bij die druppels.

Ergens vanmiddag: veel kabaal van alarmerende vogels in de tuin en voorbij vliegende veertjes.
Kleine witte donsveertjes.
Langere veren, grijs met wat wit, mogelijk staart of vleugel.

Ik weet: het is weer zover.
Een turkse tortel is ‘geslagen’ zoals dat heet.
Nee, niet vermoord door een van mijn katten.
Maar door de sperwer die ik een paar dagen geleden ook al in de tuin zag.

Alweer, dacht ik. Want dit gebeurt vaker.
Elf jaar geleden maakte ik al deze foto

Niet erg scherp maar ik durfde niet te dichtbij te komen om het tafereel niet te verstoren.

Vanmiddag gegoogled op dit fenomeen.
“De sperwer is een kleine tot middelgrote roofvogel die tegenwoordig ook in steden broedt. Vooral ’s winters jagen ze hier op kleine vogeltjes die aangetrokken worden door aangeboden voer in onze tuinen. Opvallend genoeg zien we veel ongelukkige duiven in de Zelf Geschoten-filmpjes. Dit terwijl duiven maar 0,7% van het menu van de sperwer uitmaken in de broedtijd. Een verklaring hiervoor zou kunnen zijn dat een duif voor een sperwer een hele kluif is. De sperwer gaat dan eerst op zijn gemak de duif zitten plukken omdat deze te zwaar is om mee weg te vliegen. Op die manier geeft hij mensen onbedoeld ook de kans een mooi filmpje te maken. Met kleinere vogels als mezen of mussen zal een sperwer makkelijker wegvliegen om zijn prooi op een beschutte plek te verorberen, uit het zicht van de filmer.”

Van de oogarts mag ik weer voorzichtig gaan autorijden.
Als in: 15 minuten naar het naburige dorp om boodschappen te doen en dus NIET meteen naar de Franse Rivièra.

Zondag reed ik erheen met een aardige buurvrouw die bereid was het risico van samen in de sloot belanden te nemen. Dat ging goed.
Gisteren ging ik nog eens voor idd ‘boodschappen doen’ en er ging niets mis maar ik vond het wel eng.

Wat me verder vooral opvalt: het licht is zo fel!
Werd het eerst getemperd door de waas van staar, nu valt er geen ontkomen aan: het licht is fel en doet pijn aan mijn geopereerde ogen.
Tzt dus brillen kopen die me kunnen helpen.
Maar ik moet eerst het ‘goedgekeurd’ van de oogarts krijgen.

In het najaar was ik behoorlijk in de war, vanaf januari ging het beter.
Eerst niet geweldig beter, maar geleidelijk had ik minder (en toen: geen) moeite met de juiste woorden vinden.
Eerst waren de dagen van de week nog een ‘uitdaging’ maar ook die beheers ik nu.

Toch viel er ruim een maand geleden een envelop in de bus: er waren artsen die me wilden onderzoeken op dementie. In die tijd vond ik de ‘dagen’ soms nog wat moeizaam en in mijn angstige gedachten openden zich de poorten van het gesticht omdat ik er soms een paar door elkaar haalde.

Nu gaat het goed met me.
Dat hele onderzoek vind ik niet meer ‘overdreven’, het maakt me woest dat ze (‘ze’) het überhaupt overwegen.
Vandaag vroeg ik mijn huisarts of ik het kon weigeren.
Dat kan.
Hij vindt trouwens ook dat het goed met me gaat.

Een paar dagen geleden loop ik ’s nachts de badkamer in en tref poes Lexje enthousiast spelend aan.
Ze heeft een muisje binnen gebracht en het is dolle pret.

Ik vertel het een vriendin die muizen eng/vies vindt.
Ze vraagt wat ik heb gedaan.
Ik heb het muisje afgepakt en in de kamer ernaast (deur ertussen is open) gezet.
Want, leg ik uit, het was midden in de nacht en daarom kwam in de tuin zetten er niet van.
Maar, zegt vriendin, waarom heb ik muisje dan niet uit het raam gegooid?

Dan was het dood gegaan, zeg ik.
Misschien moet je lid zijn van de Partij voor de Dieren om aan te voelen waarom uit het raam gooien geen optie was.

Staaroperatie 2 is half mislukt maar er kan nog wel iets aan worden gedaan.
Over 3-4 maanden.
Dan is er ook nog iets met de oogdruk. Die moet 15 zijn maar hij *is* 17 en dat is wel/niet glaucoom dus moet ik druppelen en over twee maanden terug voor nieuwe tests.

Het goede nieuws: ik mag voorzichtig weer gaan autorijden.
Waar ik erg tegenop zie omdat ik het nu al zo lang niet heb gedaan.
Over een week ga ik het een keer proberen. Heb ik me voorgenomen.
Eigenlijk vooral omdat ik niet kan doorgaan met een beroep doen op aardige buren of ze eten voor de konijnen en mij willen meenemen.

Vandaag was ik in de kliniek voor de tweede staar-operatie.
Ik lag op de tafel en om me heen werd wat geprutst en gekletst.
Zo bespraken de vrouwen hun wintersportvakanties.

Eén vakantie-oord werd afgewezen want daar kwam alleen maar ‘ouwe meuk’.
Een beetje pijnlijke opmerking over het hoofd heen van een 73-jarige patiënt.

Eind vorig jaar was ik ‘wat in de war’ en ook wat erger ‘in de war’ en eerst deed ik er vaag over maar al snel was ik eerlijk.
Hierop werd verschillend gereageerd. Mensen schrokken. Anderen walsten er overheen. Weer anderen namen als een onweersproken feit aan dat ik echt totaal van het padje was.
Wat bij mij weer verkeerd viel juist omdat het éérst idd slecht met me ging maar nu steeds beter.
Eigen schuld.
Had ik maar niets moeten vertellen.

Toen ik uit het ziekenhuis kwam besloot ik dat ik beter een tijdje niet over mijn eigen geld zou gaan.
Niet dat ik bang was dat ik alles impulsief aan een goed of juist slecht doel zou geven.
Maar ik stond warrig in het leven en dacht dat je maar nooit weet. Stel je voor dat ik opeens zou denken ‘die Wilders is toch wel een toffe knul’ dus hup! mijn geld daarheen.

Het afgelopen weekend vond ik dat ik zover was.
Baby step 1: mijn eigen geld.
Ik probeerde het uit op een bevriende buur. Beheerste ik dat Tikkie? Ja.
Zodat ik nu ook naar hartelust andere dingen kon gaan bestellen.

1) bij bol.com een agenda met grote letters (ik kocht voor dit jaar van die mini-dingetjes van Janneke Brinkman die ik nu niet kan lezen)
2) 5 amandelolie rollers van Berivita voor de oudere huid € 26
3) 12 pakjes Sheba creamy snacks voor de katten € 150

In de zomer werd ik ‘wat ‘warrig’ zal ik het maar noemen.
Toen ik steeds meer warring werd, werd het tijd voor een gesprek met de huisarts met een paar buren erbij die konden vertellen sinds wanneer ik wartaal was gaan uitslaan.
Ik zag het in meerdere opzichten niet meer zitten dus verzuchtte: “ik wil dood”.
Zodat een uur later de telefoon ging: het gekkenhuis (bij wijze van spreken).
Of ik me een week later wou melden voor een grondig onderzoek.

Dat (zo snel) had ik het nou ook weer niet bedoeld zodat ik uitstelde en uitstelde tot ik dacht: nu moet het maar.
Waarna ik stuitte op die nare hoogleraar over wie ik al vertelde, die me verweet dat ik zo laat pas kwam (zonder daar nou iets aan te verbinden).

Enniewee, wanneer mij sindsdien word gevraagd hoe het gaat is het antwoord niet: “ik wil dood” wat ik sowieso niet zo letterlijk had bedoeld maar ja, je roept wel eens wat.
Waarschuwing: dat beter niet doen.

Ik was weg en terug en toen weg en nu ben ik er weer.
Dit keer was niet mijn mind in de war maar mijn buik.
Ik zal details besparen.
Wel denk ik dat ik slechts 1 lezer(es) heb die zich bij darmen-problemen iets kan voorstellen.
(ik heb aan je gedacht)

Ik heb meer te vertellen – ook niet allemaal leuk maar ik gun mijn amper herstellende buik wat tijd.
Dit is alleen om diegenen die vreesden dat het koppie weer confused was geraakt wat gerust te stellen.

Toen ik net in het ziekenhuis lag, was ik in de war.
Niet ravengek maar gek genóeg. Ik kon me mn de dagen van de week niet herinneren. Daarmee heb ik nog een beetje moeite.

Ik denk dat het nu beter met me gaat en dat denkt de huisarts ook.
Maar eenmaal een (beetje?) gek, in andervrouws ogen altijd een beetje gek.
Vb. 1x per week komt een jongen uit de buurt hier de rennen van de konijnen schoon maken.
Afgelopen zaterdag liep ik toevallig de trap af terwijl ik hem de achterdeur (hij heeft een sleutel) zie binnenstappen.

Later bleek dat hij zijn geld had vergeten.
Veklaring: de achterdeur zou op slot zijn geweest.
Ik weerspreek het maar word niet geloofd.

Dit gebeurt me vaker.
Het logische verhaal van de ander slaat beter aan dan de wartaal van de gekke oude dame.
Eerst accepteerde ik het als ‘zo gaan die dingen’.
Nu stoort het me maar ja, wat doe je er aan?

En zeg eens eerlijk… wie geloof jij?

Ik heb besloten weer even (?) te communiceren.
Soms. Misschien. Met wat slagen om de arm.

Ik ben ook een beetje benaderbaar.
Voor wie wil schrijven. Een beetje wil schrijven.

Appen kun je vergeten.
Dat doe ik alleen als het om korte boodschapjes gaat.
Maar de meesten van jullie zijn met appen niet te hóuden.
Rappetetappetap!

Eind vorig jaar moest ik naar het ziekenhuis.
1 opname voor een aantal onderzoeken.
De hoogleraar sprak streng dat ik veel eerder had moeten komen. Later vroeg ik me af hoezó dan daangezien er helemaal niets uit de onderzoeken kwam, geen uitkomst en al helemaal geen aanwijzing voor hoe nu verder.

Zelf had ik maar 1 gedachte: ik wou naar huis.
En, dacht ik, als ik braaf doe wat ‘ze’ zeggen mag ik eerder terug naar mijn katten. Dus hoe naar een onderzoek ook kon zijn: kom er maar mee door.

Toen kwamen we aan het eind van de rit: ging ik akkoord met thuiszorg? Liever niet, maar roept u maar! Túúrlijk dus!
Dát was dus dom.
Want die thuizorg-dames had je niet voor het grijpen! Dat betekende nóg een nacht in het ziekenhuis en toen nog een nacht!

Jamaar, protesteerde ik: dan maar niet! Die thuiszorg! Te vroeg gejuicht. Ik had me nu op thuiszorg vastgelegd en mocht pas weg nadat een thuiszorgpersoon was geleverd.
Dat kan zo maar niet! Protesteerde ik! Jullie kunnen me niet tegen mijn wil vasthouden.
Dat konden ze wel degelijk want wat als ik naar huis ging en ik viel van de trap? Dan waren ZIJ verantwoordelijk! Niet als ik de verantwoordelijkheid terugneem!
Waarmee wij in een zielig kringetje rond draaiden en ik nóg een nacht moest blijven.
Ik had natuurlijk moeten volhouden maar ik stond niet op m’n sterkst toen.

Waarschuwing: zeg niet ‘doe maar thuiszorg’ alleen om braaf en van het gedonder af te zijn.