Over een paar dagen vlieg ik weg en er moet nog te veel.
Eerst maar wat simpele dingen gedaan zoals zorgen dat alle konijnen staan ingeschreven bij mijn eigen dierenarts.

Dan naar de horlogewinkel om een nieuwe batterij in mijn horloge te laten zetten want het Swatch-horloge is al best oud (2 jaar?) en als het dáár opeens zou stoppen heb ik geen horlogewinkel naast de deur.

Ik babbel met de aardige man achter de toonbank die het gebied kent waarheen ik ga.
Hij leert me twee dingen: als je een horloge ivm tijdzones 9 zones terug moet zetten (en het doet *niet* ook aan data) dan kun je ook 3 uur vooruit zetten.
Logisch, alleen nooit aan gedacht.
(of vergis ik me nou??)

Nog iets.
In Amerika reed hij vaak huurauto’s naar een andere bestemming en dan was het altijd modderen ‘aan welke kant zit nou de tankdop’ wanneer de auto benzine wou.
Nu zat hij eens in de nacht naar een suf praatstation te luisteren en daar zei de praatstem dat in elke auto bij het benzinemetertje een pijltje staat links-of-rechts waar de dop is.

Echt? ik dacht: missch in luxe Amerikaanse karren.
Kijk net even in mijn kleine Mitsubishi en verdomd.
(ben nog steeds niet zeker van het horloge bijstellen, dus enlighten me als jij het wel zeker weet)

Er hangt al weken een grote kruisspin voor mijn voordeur.

Soms loopt een bezorger zijn/haar web kapot.
Ik doe mijn best de spin te ontzien want ja: dierenvrouwtje.

Gisteren doe ik boodschappen, til wat naar binnen, duik rechts van het web (wil het immers niet beschadigen:) en daar lig ik.
Op mijn rug. Op mijn achterhoofd. Op mijn stuitje.
Van de schrik kramp in mijn kuiten.
Beschadigde rechterhand, beschadigde rechter elleboog.

Mijn angst: dat er van alle kanten dorpsgenoten zullen toesnellen om deze oude dame overeind te hijsen.
Maar er komt niemand.
Volgende angst: dat ik niet meer zelf overeind kom.
Dat lukt.

Ik denk: ik ben zo geschrokken, mag ik nou huilen? Maar ik zie de toegevoegde waarde daarvan niet in.
Wel besluit ik een uur te gaan slapen.
Holy shit! scheuten van pijn wanneer ik mijn elleboog omhoog beweeg, draaien (nek!) kan ook al niet. En stuitje… evenmin een feest.

Mijn pakket met dierenvoer is er.
Om 18:12 reed de auto voor!

Daar ben ik dus vanaf 9:30 voor thuis (en binnen!) gebleven – je moet er immers altijd rekening mee houden dat ze een keer juist eerder zijn.

Mailtje van DHL: Hoe blij ben jij?
Hoe tevreden ben jij over de bezorging? We horen het graag en staan direct voor je klaar als je onze hulp nodig hebt.

Ik ga nu even mijn zeer nodige zeer verlate middagdut doen en ze daarna uitleggen wat ik van ze vind (gok: daar liggen ze niet van wakker).
Vanochtend mailde ik al Bitiba waarbij ik dit kattenvoer bestelde en dat soms laat bezorgen met DPD en soms met DHL.
Dat ik 8 uur wachten wel erg lang vind mn als je zoals ik alleenwoner bent en dan de hele dag geen kant op kunt.

Dus of ik niet kan kiezen voor voortaan steeds DPD, desnoods met bijbetaling.
Anders moet ik eens een goed gesprek voeren met mijn katten over dat het niet altijd feest (Purizon lam + vis) kan zijn en dat er zeer veel katten zijn die het goed doen op Whiskas of Felix.

Na het debacle met de kleine deo spray die ik naar Amerika probeerde te sturen waarna ik het hele pakket weer terug kreeg, dacht ik: laat ik zo min mogelijk risico meer lopen en een kleine deo stick meenemen voor in de handbagage.

Ik kocht er 1 bij de DA die en erg zwaar was én uit elkaar viel (en waar geen deo uit kwam) en toen nog een andere bij de Plus die vooral zwaar was.

Online had ik deze mini stickjes gezien.
6 gram! en zeker goed voor 2 weken.
Nu zweet ik amper (mogelijk ‘de leeftijd’) maar vorig jaar was het 40+ graden toen ik in september-oktober in Amerika was dus een deo voor de zekerheid leek me geen overbodige luxe.

Een setje van 6 mini stickjes aangeschaft.
Voor 15 Euro.

Ter info

De handelaarster vond het geweldig dat ik had besteld mailde ze! en o ja: “Je hebt maar heel weinig nodig van deze deo. Eén keer per dag een dun laagje onder je oksels smeren of stempelen is genoeg om beschermd te zijn tegen zweetgeur. Als je te veel smeert, ga je sneller door de deo heen, maar heb je ook kans op bultjes of irritaties van je huid.”

En o ja 2: “Geef het een kans! Het kan zijn dat je lichaam echt even moet wennen aan een nieuwe deo. De Loveli deo werkt namelijk heel anders dan de gewone deo’s met aluminium. Het kan dus zo zijn dat je tijdelijk meer gaat zweten of naar zweet gaat ruiken. Bij de meeste mensen is dat na een paar dagen voorbij en ruik je helemaal niks meer.
Was (of scrub met een washandje) je oksels een keertje extra met een milde wasstof.

En hou vol! Deze detox duurt maar even en je zult merken dat de Loveli deo steeds beter voor je gaat werken en dat je daarna nooit meer wat anders wil 🙂.”

Ik PAS voor de ‘detox’, vind het idee creepy, heb ‘m niet eens geprobeerd.
Wil iem dat leuke doosje met inhoud hebben? Tegen verzendkosten (briefpost) als ik je ergens van ken.
Dus niet als je nu toevallig hierop zit te googlen en zo bij mij belandt.

Niet dat ik vandaag geld had bespaard door geen kekke laarsjes te kopen – maar dit goede doel kwam voorbij dus heb ik wel gedoneerd:

Kreupel door slechte leefomstandigheden

Veel mensen denken bij koeien aan een mooie groene weide, maar een melkkoe brengt het grootste deel van haar leven door op stal. Daar staat ze vaak op een harde, gladde vloer, in haar eigen poep. Dat is een gevaarlijke combinatie. Op zo’n vloer krijgt een koe sneller wondjes aan haar poten, die in een vieze stal eerder gaan ontsteken. En in stallen met te weinig goede ligplekken moet ze vaker blijven staan, wat de kans op ontstoken klauwen vergroot. Geen wonder dat zo veel koeien kreupel lopen.

Lees verder

Begin dit jaar schreef de Bergman Kliniek me oogdruppels voor (Monoprost) die zo’n helse pijn deden dat ik een groot deel van de dag in bed lag. Én mijn haar viel uit.
Ik belde ze op en kreeg te horen 1) dat ik vooral niet met de Monoprost mocht stoppen en 2) dat het meisje het direct zou doorgeven aan het Medisch Team dat me zou bellen.
Later bleek dat ze het aan de verkeerde had doorgegeven en ik ben nooit gebeld.

Ik ging googlen op haargroeimiddelen.
Ik besprak het met mijn kapster.

Zij adviseerde Mediceuticals.
Shampoo + conditioner + spray.
Een ‘driestappenplan’.

Mijn haar groeit weer – een beetje.
1 cm per maand. Zoals haar altijd groeit.

Werkt dat spul wel?

Terug naar google: werkt dat spul eigenlijk wel?
Je belandt vooral op sites die het verkopen en er dus bij zweren.
Ook wat ervaringsdeskundigen en de meesten zijn laaiend enthousiast.
Enkelen niet.

Zelf denk ik ook steeds vaker: waar ben ik eigenlijk mee bezig.
Ik zie mijn haar niet harder groeien, het wordt ook niet dikker en het is me nogal wat, die behandeling!
Eerst de shampoo … 3 minuten laten intrekken.
Uitspoelen, haar handdoekdroog laten worden.
Conditioner … 3 minuten laten intrekken.
Uitspoelen en omdat de conditioner veel dikker is ben je daar bijna 10 minuten zoet mee.

Haar weer handdoekdroog laten worden.
Sprayen met de spray en inwrijven.
En dan ’s avonds weer de spray (die snel op is en meer dan 30 Euro kost in de kleinste verpakking).

Eerst dacht ik: braaf volhouden.
Nu begin ik te aarzelen.
Is dit niet gewoon een placebo? aangezien mijn haar altijd wel 1 cm(!) per maand zou terug groeien.
En van een mooie, volle bol *dik* haar is ook bepaald geen sprake.

Het eerste dat ik doe wanneer ik opsta: de konijntjes een versnapering geven.
Zodat de darmpjes in beweging blijven (en omdat ze het lekker vinden).

Er is een konijnenren direct naast het huis, een andere aan de sloot.
Wanneer ik uit de achtertuin terug loop naar het huis zie ik een klein zwart diertje. Het loopt wat onhandig rond, alsof het de weg kwijt is.

Het loopt nu naar *mij*, het botst tegen mijn rechtervoet.
En het loopt weer verder.

Een baby-mol.
Denk ik.
Hoewel niet per se ‘baby’.
Ik zag tot nu toe alleen molshopen in mijn tuin, nooit het dier zelf.

Me gewend tot google.
Idd: mol.
En tig sites over hoe het dier te verjagen.

Vast geschreven door die malloten die het ook op de naaktslak hebben gemunt.
Ik zeg ‘welkom, diertjes’.

Voorkeurslanden: Panama, Suriname, Maleisië, Trinidad en Tobago, Zweden, Sri Lanka, Tanzania, Frankrijk, Mozambique, Bonaire, Taiwan, Ecuador, Papoea-Nieuw-Guinea, Falklandeilanden, Belize, Ivoorkust, Haïti, Bulgarije, Cuba, Madagaskar, Nepal, Dominicaanse Republiek, Jamaica, Indonesia, Zuid-Afrika, Argentinië, Costa Rica, Peru, Filipijnen, Portugal, Seychellen, Frans-Polynesië, Curaçao, Brazilië, Spanje, Maldiven, Guadeloupe, Nederland, Thailand, Gambia, Guatemala, Laos, Martinique, Hongarije, Kaapverdië, Mexico, Kroatië, Colombia, India, Cyprus, Italië, Griekenland, Maagdeneilanden, Vietnam

Eh……
Ik vond trouwens 1 wél aardige mogelijke oppasser.
Maar die was al met iemand anders in gesprek.

Mogelijke nieuwe oppassers met niet weinig noten op hun zang.

Dit zijn hun ‘voorkeurslanden’:
Zweden, Mali, Kroatië, Jamaica, Albanië, Gambia, Liechtenstein, Malta, Nepal, Italië, Frankrijk, Polen, Estland, Ecuador, Curaçao, Finland, IJsland, Groenland, Indonesia, Ghana, Spanje, Aruba, Montenegro, Ierland, Nederland, Luxemburg, Falklandeilanden, Botswana, Maldiven, Bahama’s, Bonaire, Hongarije, Bulgarije, Duitsland, Litouwen, Macedonië, Cyprus, Denemarken, Portugal, Marokko, Jersey, België, Armenië, Japan, Georgië, Grenada, Guatemala, Maleisië, Namibië, Kaaimaneilanden, Bermuda, Guernsey, Monaco, Kenia, Martinique, Costa Rica, Mongolië, Griekenland

Als je héél goed kijkt zie je ergens daartussen Nederland staan.
Maar iets zegt mij dat wie uit NL reageert niet hoog op hun lijstje zal komen.

Lijkt mij ‘hard to resist’ maar ja wie ben ik behalve de vrouw die omdat ze geen oppasser kan vinden straks idd zelf hier zal zitten in sept-okt.