Jeanne's Weblog

Over mezelf en andere dieren

Mail

Ik krijg een mail van iemand van vroeger.
Hij vertelt iets over zichzelf. Hij vraagt naar mij.

Mijn eerste reactie is: beleefd antwoorden.
Omdat ik nu eenmaal beleefd ben.

Dan denk ik aan al die andere keren de afgelopen jaren dat mensen uit het verleden met ´hoe *is* het met je´ opdoken om na mijn ´zo is het met me´ geen sjoege meer te geven.
Bovendien, als ik zo lees wat hij beschrijft (dol op ´n kinderen) – wat hebben we eigenlijk gemeen.

Ik neig dus tot niks doen.
Wat niet aardig is.
Of uitleggen waarom ik er niet op inga.
Wat wel beleefd is maar ook weer reuze ingewikkeld.

Vuurwerk

Het is waar wat ik al de hele week hoor in het Radio 1 Journaal.
Er is meer vuurwerk gekocht dan anders en het is zwaarder ook.
Grootschermer doet niet onder voor ´de rest van Nederland´.

Eng vuurwerk vind ik het.
Vuurpijlen die neerkomen als hagel – tenminste zo klinken ze.
Knallen zo hard dat zelfs dove Eebje er wakker en onrustig van wordt. Zo hard zelfs dat ik het huis voel trillen.

Mijn arme konijnen en caafjes.
Naar mijn katten kan ik nog geruststellend doen en die kan ik dadelijk koesteren.
De knagers – amper hier – staan er alleen voor.
En weten zij veel dat deze ellende zich maar 1x per jaar voordoet.

Muisje – 2

Ok – ik heb uit slapheid een muis twee uur laten lijden.
En zie het maar voor je: creperend, schuimbekkend, stuiptrekkend lag-ie daar en ik dacht ´zal m´n tijd wel duren´.

Zo was het natuurlijk niet. Het diertje was in coma oid.
Lag bewegingloos. Leek al die tijd dood. Bleef alleen nog lang warm.

Maar ik zeg niet dat het zeker *niet* geleden heeft terwijl ik ´n verantwoordelijke verpleegster was.
Draag me dit dus gerust na.
En ieder ander had het beter gedaan.

Mn *jij* kritische lezer(es) zonder naam die dat hieronder commentte.

Muisje

Op de weegschaal een grote bloedvlek.
Ernaast een klein muisje, op haar zij, pootjes strak.

Ik pak het lijkje op om het in de vuilnisbak te gooien, maar de oogjes staan helder en het linkeroortje klapt terug. Het is hevig bebloed.
Shit.

Ik leg het muisje weer neer.
Ik overweeg heel even ermee naar de dierenarts te gaan ("wild muisje zwaar gewond in badkamer aangetroffen, svp oortje hechten en antibioticaprik, zo nodig opnemen in het ziekenhuis").
Dat toch maar niet.

Twee uur later, eindelijk, eindelijk is het muisje dood.
Waarom vreten ze die beestjes niet op als ze zo nodig moeten vangen.

Ochtend

Rotdroom volgt ook vannacht op rotdroom.
(wat spookt er toch allemaal in mijn ziel)

Middenin de laatste gaat de wekker: Marcel Oosten roept.
Niet echt ´blij´ laat staan ´blij-blij-blij´ hijs ik me in een ochtendjas, voer katten en mezelf, zet TT aan.
Verdomd, Saddam is opgehangen.

Radio aan. Gert Klück vertelt het me ook nog eens in het nieuws.
Marcel Oosten presenteert een flitsend Radio 1 Journaal.
Spetter, spetter doet het nieuws.
Spetter sprankel doet mijn favoriete presentator.
Nog even een stukje schrijven (altijd leuk na een leuke uitzending, vaak zwoegen na een eh… wat ´mindere´).

Het voelt als een Hele Mooie Dag.
Misschien wordt het ook een Hele Mooie Nacht.
Als er niet in kan worden gezwijmeld: zónder dromen en mét acht uur ononderbroken slaap is ook best.

Op weg naar het einde

Gisteren deed ik al mijn laatste boodschappen.
Genoeg rosbief, genoeg knagersvoer.
Rivierkreeftjes en boerenkool en chips en wijn voor mij.

Vandaag had geen enkele klant betaald.
Ik kon dus binnen blijven waarmee mijn feestelijke oudjaarweekend officieel is gestart.

Wel luister ik nog even met Menno Reemeijer en Marcel Oosten naar Radio 1 Journaal-uitzendingen die nou niet echt een prijs verdienen.
Tis dat de presentatoren leuke jongens zijn.

Vanochtend een prachtgesprek met Sonja Barend op Radio 1. O.a. over dat het leuk is mensen van vroeger terug te zien om vast te stellen dat die er óók hartstikke oud uitzien.
Bij mij werkt dat averechts.
Als ik mensen van vroeger oud zie (al is het maar op de tv Top 2000) ontvalt mij elke illusie dat ik zelf mogelijk nog best ok oog.

Scheiden

Verderop in het dorp is twee keer geknald.
Gedempt. Kort.
Guus zit alweer een half uur onder het bed.

Hier scheiden zich de wegen van de mensen die vuurwerk leuk vinden en zij die zich bekommeren om het milieu en om dieren.
De eigen, die van anderen en die alleen van zichzelf en tegelijk van ons allen zijn.

Bezoeker

Gisteravond, 20.35 uur.
Iemand vindt dit log via een zoekopdracht bij google "jeanne is een lekker wijf".
Het ip-nummer van de zoeker is 80.126.29.11.

Snel even door mijn eigen mailprogramma gejaagd.
Want wie weet is er iemand met wie ik zakelijk mail die Mooie Fantasieën over me heeft en stel dat ik die iemand ook wel leuk vind en zo mijmer ik wat aan.

Maar nee.
Wie ´jeanne´ ook ‘een lekker wijf’ vindt – ik ken ´m niet.
Of misschien is het wel een ándere Jeanne die zo googlet op zichzelf.

Hillary

“According to one accounting, there are 17,000 websites devoted to Hillary Clinton. And there is really no aspect of our collective fears or furies that cannot be grafted onto her character. . .

Even her body has become a public landscape that most Americans feel quite comfortable trekking across in search of cultural clues about ourselves and our politics.”

(Bron)

Kinderen

Er is weer zo´n irri-kinderenreclame die ik niet snap.

Een naar opschepkind heeft honderd mensen zien dansen. Das niks, zegt een nog naarder opschepkind dat met 500 mensen heeft gejudood.
Duh! Komt een echt nóg naarder opschepkind dat 10.000 eendjes heeft zien zwemmen.

En net als ik de ettertjes met de pestkoppen tegen mekaar wil slaan word ik bedankt wegens KiKa voor mijn bijdrage aan iets tegen KinderKanker.

Abstracte kinderen – ik wil ze best leuk laten spelen en ik wil helpen hun ziektes te genezen.
Maar concrete kinderen zoals die zich manifesteren in radiospotjes – ik háát ze!

Contacten

Ik ken maar weinig mensen in-ut-echt.
Nee, dat is niet waar.
Ik ken er honderden. Vele, vele honderden.
Hé, hallo, grachtengordelkus, babbel-babbel.
En door omstandigheden ben ik met velen ervan ook nog sociaal omgegaan.
In een vorig leven dat ongeveer tien jaar geleden eindigde.

Nu leg ik mijn contacten via eerste indrukken.
Logs die ik lees. Stemmen die ik hoor op de radio.
Mensen lijken me niks (daar ben ik dus snel klaar mee) of ze lijken me aardig en dan tast ik af en soms (vaak) concludeer ik dan alsnog: niks.

Nu zijn er ongeveer tien, twaalf mensen in mijn meest verre periferie die me helemaal ok lijken.
Inderdaad: ´meest verre periferie´.
Wil ik ze dichterbij?
Sommigen misschien.
De meesten: nee.
Ben ik raar?
Nee.
En als jij ´ja´ denkt zul je dus nooit nummer dertien worden.

Alweer: SUV-je

Toen ik begon met in Amerika auto´s huren was Avis duur en Hertz ook en via Target Travel belandde ik bij Alamo en daar had ik eerst hartstikke leuk contact met Patricia en toen met Karin. Ook kreeg ik wegens terugkerende goede klant (2x p.j. een maand een SUV) een leuke korting.

In juli ging Karin (´Kaar´) weg. Schreef me een hartelijke mail en gaf me codes waarmee ik als ik online bestelde de AllerBeste Korting kon krijgen.
Net geprobeerd: de codes worden niet herkend.

Wel de gewone prijzen vergeleken. Alamo zelf en Alamo via Target en ook Avis en Hertz.
Bij Avis zie ik een Chevy Trailblazer voor € 1371, bij Hertz mijn lieve kleine Ford Escape voor € 1663 en de grotere Nissan Xterra die ik ok vond voor € 1203.

Ik heb Target een mailtje geschreven.

Maar ik weet het eigenlijk al. Een paar keer heb ik van ze auto´s gekregen waar iets mis mee was. Niet alleen de lekke banden – die kunnen gebeuren. Maar al na twee dagen olie die vervangen moest worden. Of banden met een te lage spanning.

En dan zit je met een Alamo-auto vér van huis. Terwijl Alamo én Hertz in alle steden waar ik heen ga een kantoor hebben.

In gedachten neem ik afscheid van Target Travel.
Maar als Kaar er nog had gewerkt was ik vast gebleven.

Vandaag

* Half zes op voor Radio 1 Journaal gepresenteerd door Joris van de Kerkhof die ik tot nu toe alleen ken als verslaggever en ik hoop dat de NOS ´m hóudt (als presentator) maar nadat ze Gert Klück na drie keer afdankten en Freddy van Thijn (die het inderdaad belabberd deed) na een keer of vijf ook de laan wezen – kwee nie.
De wegen van de NOS zijn voor gewone stervelingen moeilijk te doorgronden.

* Met R. gebeld die me aanspoort nú (toen dus) een boek te pakken en te gaan lezen.
Ja, zeg ik, en besluit eerst flessen naar de glasbak te brengen.
Zoek dan een boek uit: Philip Margolin – Lost Lake.

* Het middag R1J/LdL begint en in het eerste half uur zit een onderwerp waarover ik zal schrijven (zin en onzin van top 2000 enzo).
Dat doe ik en ik slaap een half uur en hang wat rond en nu is het 5 uur en ik heb geen letter gelezen.

Mail van de verzorgster van Maaike

Ja het gaat redelijk met haar.
Sorry dat ik nog niet eerder gemailt heb maar we zijn er erg druk mee.

Gisteren ben ik de hele dag bij haar geweest.
Ze heeft alweer wat los kunnen lopen op de wei.

Helaas is haar rechteroog nog heel slecht en we weten niet of dat nog goed komt.
Haar neus gaat een stuk beter.

Ze is heel erg sterk.
Groetjes Tonny

Gezocht: SUV-je

Kom, denk ik (geen zin in lezen).
Laat ik de auto die ik in april wil besturen eens uitzoeken.
En meestal huur ik bij Target travel = Alamo.
Maar mijn aardige contact daar is weg zodat ik om me heen kijk.

Ik zoek een simpele SUV.
Target heeft daarvoor nog niet de tarieven maar als ik ´m in maart zou huren zou dat 1822 Euro kosten = te duur.
Een paar dagen geleden keek ik bij Avis en dat zag er toen beter uit maar daar kan ik nu opeens de juiste modellen niet meer vinden.

Bij google levert ´autohuur Phoenix´ onduidelijke bedrijven als EasyTerra en Autoverhuursite en CarRental op en dat is veel goedkoper maar daar moet je dus eerst dokken en wellicht onthullen ze je dan aan het eind bij welke maatschappij je in ut echt hebt gehuurd.
Dat lijkt me niks.

Opgeven

Ik geef het op.
Ik kán het niet, het zelf doen van de electronische aangifte.

Het is de schuld van de belastingdienst die het bést leuker kan maken en zéker makkelijker.
Want wat is er het nut van om alle vaste termen te vervangen door onbegrijpelijke andere behalve zelfstandig ondernemertje dat zelf wil invullen pesten.
Om ons in de hebberige klauwen van geldbeluste belastingmannen (v/m) te drijven.
Maar dat moet dus maar.

Zodat ik woensdag (of donderdag) de man (m) ga bellen van wie R. denkt dat-ie wel geschikt is maar van wie we niet weten of hij dit soort aangiftes doet.