Als PSV toch nog wint krijgt de eerste die me hier feliciteert een klein kadootje.

En ‘nou, gefeliciteerd – maar het is onverdiend’ beschouw ik niet als een felicitatie.

[update: het zit ons Eindhovenaren niet mee dit weekend]

En ik ben *zijn* honderdste vriend(in).

Gotsklere.
Letterlijk.

Ik heb twee hemdjes die ik altijd draag in Amerika. En alleen daar.
En 1 dunne sweater.

Die deed ik vandaag in de wasmachine.
En nu wil die niet meer open.
De ontsluitknop ontsluit niet.

Wat te doen wat te doen.
Behalve vloeken en tieren wat ik al deed maar dat hielp niet.

Ik heb post. Twee stuks.
Van Milieudefensie en van Wakker Dier.
Wakker Dier vertelt me hoe 3 dagen oude biggetjes onverdoofd worden gecastreerd en hoe hard ze daarbij gillen en dat de mannen (!) die dat doen oordopjes in hebben om het gillen niet te hoeven horen.
Erbij: foto van biggetje dat wordt gecastreerd.
Of ik een kaart wil sturen naar C1000 dat we dit niet meer pikken en of ik een extra gift wil doen of mijn jaarlijkse donatie wil verhogen.

Milieudefensie wil dat ik iets doe tegen ‘fout vlees’.
Kaartje sturen naar een fractie in de Tweede Kamer. Ik kies voor de PvdA.
En ook graag: geld.

Zouden ze dit soort dingen nou niet beter op elkaar kunnen afstemmen?
Want kaartjes sturen, postzegeltjes plakken: tuurlijk.
Maar iedereen geld sturen op dezelfde dag.
Wakker Dier dus maar dit keer.
Ze gemachtigd voortaan 20 Euro af te schrijven.
Krijg ik nog een t-shirt ook.

Deze plant duikt opeens op tussen de stenen van het terrasje in de achtertuin.

Hij komt me bekend voor als een perkplant die ooit rechts naast de konijnenren groeide voordat het daar allemaal dovenetel werd.

Geachte mevrouw Doomen,
Wij hebben uw verzoek om uitleg over de factuur ontvangen. U ontvangt binnen maximaal tien werkdagen, maar meestal binnen twee werkdagen, een bericht van onze klantenservice.
Dit is een automatisch gegenereerd bericht. U kunt hierop niet antwoorden.

Met vriendelijke groet,

Nuon Klantenservice
P.C. Molengraaf
Directeur Nuon CCC

P.S. 24 uur per dag, 7 dagen per week uw facturen en betalingen inzien? Of uw termijnbedrag bijstellen? Meld u dan op www.nuon.nl/registreren aan voor Mijn Nuon, een gratis service op internet.

Dat lijkt me praktisch, dat laatste. Alleen heb ik ook dáár het klantnummer voor nodig dat ik dus niet héb.

De telefoon gaat: NUON.
Ik heb ze een brief geschreven dat ik geen hoger tarief wil betalen omdat ik vaste stroom heb. Klopt. Maar ik moet toch hoger betalen.
Maar dat contract dan? Dat betekent dat ik aan het eind van het jaar terug krijg.
Wat ik nu teveel betaal? Nee, een percentage. Welk percentage? Dat moet ik in mijn contract opzoeken.
Ik: “Ik nam aan dat u voor u mij belde mij even in de computer had opgezocht.”
Nee dus.

Nog wat heen en weer gepraat en het zit zo: door me voor 3 jaar vast te leggen krijg ik een percentage van de verhoging terug. Ben ik de enige die dit niet goed had begrepen. Nee.

Ok – tariefswijziging vastleggen in de reserveringen dan maar.
Alleen kan ik het banknummer niet vinden. Niet in de brief, niet in het contract, niet in de site en ook niet via Mijn Postbank (want daar kun je alleen terugzoeken op númmer en niet op náám).

Ik stuur NUON een mail waarbij ze mijn naam, adres, klantnr (staat nergens op hun eigen papieren) willen weten én het nummer van mijn mobiel. Dat weet ik niet dus zet ik ‘nvt’ maar dan wordt het niet verzonden.
Vooruit dan maar: 0612345678.

Verzonden.
Bijna 7 kilo ‘onmisbaar’ plus wat er ook wel bij kon nu ik toch een grote doos had gekozen.

Dit moest mee (en nog een ander doosje maar dat vergat ik te fotograferen).
Enige boek dat ik vooruit stuurde werd The human stain van Philip Roth.

En dit is nu op weg van De Rijp naar Yuma.

Lente is vechtende meerkoeten.
Terwijl hij hem hard in de buik trapt houdt zij háár onder water.
Een weinig verheffend schouwspel.

Lente is ook heftig zingende heggemussen en merels en spreeuwen.
Dus denk ik, is iedereen nu aan het werven en nestje bouwen.

Maar wanneer ik kleine stukjes brood (restant van mijn ontbijt, bewaar ik altijd voor de kipjes) uit het slaapkamerraam naar buiten gooi duiken daar kauwtjes bovenop die de snavel vol laden en wegvliegen.

Al een nestje? Of voor de broedende partner?
In dat laatste geval: zou die niet veel blijer zijn als ze even de pootjes en de vleugels kon strekken om zélf op voedseljacht te gaan?

Morgen wil ik mijn pakje naar Yuma versturen.
Met wat niet in het sleepkoffertje mag (schaar) en de extra dingen die als ik ze zou meezeulen het koffertje zo zwaar zouden maken dat ik afhankelijk ben van galant toeschietende optilbereide mannen die er tegenwoordig niet meer zijn.
‘Tegenwoordig’ in de zin van nu ik mijn looks heb verloren.
Jonge blommen hoeven maar naar hun kleine tasje te kijken of de ‘heren’ springen van tien kanten toe.
Oh well.

Vandaag moet ik dat pakje dus maken.
De boekenstapel van gisteren reduceren ging wel. De cd’s straks zal ook nog wel lukken.
Maar shampoo en dagcrème en wasmiddel in kleine containertjes doen.

Niet dat ik het niet kán. Maar ik word er bloednerveus van.
Alsof ik niet over drie weken maar morgen al vertrek.
Terwijl het weer zo mooi is en de vogels zingen.

Voorpret zou dit moeten zijn.
Ik voel vooral stress. Fysiek pijnlijke stress.

Vandaag staat deel twee van mijn interview met Jurgen van den Berg op Fanlog.
(ja, dat meldde ik al – ik weet het)

Dan wordt het wachten en hopen op commentjes.
Van de eigen Fanloggers reageren Brenda en Hansje.
Verder (dat is klasse!) Jos van Medialog – het meest te gekke log over de media.
Ook een onduidelijke typje dat het steeds over Jurgen z’n uiterlijk heeft en dat mogelijk een groupie is of anders misschien wel een vriendin.
Nog iemand die ‘toevallig op de site is beland’.
Dat is het.

En zoals een artiest op een podium kickt op applaus kickt een schrijfster op een weblog op commenters.
Die vandaag niet dóór komen.
Kut.