Post van Agis.

Ik denk wat zouden ze nu weer hebben bedacht.

Het is een lange brief over no claim en dat ik daar onder ben gebleven. Wat me verbaast aangezien ik medicijnen slik (en nee, ik ga niet vertellen waarvóór, een zeer beperkt aantal dingen houd ik voor mezelf).

Wat ik terug krijg staat op blz. 2.

Het is € 43,02.

Zomaar in de schoot geworpen.

Dat wordt dus een gift voor Bont voor Dieren (dat was de andere enveloppe) en een gift voor Heifer.

Of zal ik toch iets voor mezelf houden.

Ik gedij niet in groepen.
Ik mijd ze.
Meestal.

En soms treed ik toe.
Omdat ik, ja got – waarom.
Omdat ik veel vrouwen in zo’n groep toch wel erg aardig vind.

Tot er iemand in die groep iets zegt dat ik niet leuk vind wat ik laat merken waarop niet alleen diegene maar ook anderen over me heen vallen en plof! daar lazer ik weer uit de groep.

Een enkel iemand neemt het voor me op. Maar als ik mail in deze lijst zie binnen komen verkramp ik en denk: wie vliegt me nu weer aan.

Wat me weerhoudt van unsubben is dat ik wil weten wanneer Aafke bevalt.
Maar, bedenk ik terwijl ik dit schrijf, die kan ik natuurlijk ook gewoon mailen.

Groepen en ik – vergeet het.

Knut dus.

Jaren geleden nam ik een American Express gold card omdat ik dan telefonisch traveller’s cheques kon bestellen die werden thuis gestuurd. Was makkelijk.

Ik bel het nummer van de American Express gold card, vraag om de cheques en een meisje zegt dat ik dan bij de ‘kaartservice’ moet zijn wat iets héél anders is. Daar zegt een meisje dat het niet kan. Ik houd vol. Maar sinds september kan het niet meer en waarom weet ze ook niet.

Waar kan ik ze dan kopen. Bij de ABN denkt ze. Weet ze dat niet zeker? Nee en ik moet het zelf maar uitzoeken. Ik zeg dat ik dit érg slechte service vind. Nou, das dan jammer (zegt ze nog nét niet). Ik wil haar baas spreken (tjonge – durf ik even, aan de telefoon).
Baas doet of hij mijn onvrede begrijpt en als ik nog traveller’s cheques heb kan ik die wel ergens inleveren. Maar ik wil juist méér en wil weten waar dan.
Nérgens is het antwoord. Aangezien het Nederlandse kantoor van American Express is gesloten.

Welke raadt u dan nu aan, als cheques. Dat kan hij niet. Welke zou hij zélf mee nemen naar Amerika. Geen. Want (hooghartig) hij betaalt alles met de credit card.
Maar als ik zo aanhoud (lees: zeur) kan hij me doorverbinden met de internationale helpdesk maar die spreekt Engels.

No problem, zeg ik en krijg daar helaas een man die van alles spreekt maar nauwelijks Engels en zo ver buiten de wereld staat dat ik Amsterdam als stad moet spellen waarna hij voor me uitzoekt waar ik daar AmEx cheques kan kopen.
Het Sonesta hotel is de plaats om te zijn. Maar hij raadt me wel aan eerst te bellen.
Over hoe duur het is.

Heel erg bedankt, slijm ik en geef het op.

Karin T. bedacht een nieuwe wedstrijd in een commentje hieronder.
Ik vis ‘m/’r maar even er uit voor wie niet zo *diep* gaat.

“Misschien moeten wij dit keer eens de vraag verzinnen? Mag jij de leukste/gekste/mooiste vraag belonen?”

Bij deze!
En na tien vragen hak ik de knoop door.

Beloning is uiteraard een ‘klein kadootje’.

At week’s end, the parade of record highs continued in the West. From March 12-17, Bishop, CA (83, 85, 84, 82, 84, and 84 degrees F), posted six consecutive daily-record highs. Similarly, Las Vegas, NV (90, 89, 87, 89, and 91 degrees F), closed the week with five daily-record highs in a row.  On March 17, Las Vegas’ high of 91 degrees F just missed its monthly record of 92 degrees F, set on March 21, 2004. 

Phoenix, AZ (99 degrees F on March 16 and 17), also fell 1 degree F short of its monthly record, which was established on March 26, 1988.  Elsewhere in Arizona, Yuma (101 degrees F on March 17) notched its earliest reading greater than 100 degrees F (previously, 102 degrees F on March 21, 2004). 

Ik ben een multi-culti softi.
Tot ze voor mijn deur elkaar de hersens staan in te slaan, de kut-Marokkanen en onze jongens, houd ik vast aan dat alles moet kunnen.
Zo was ik ook diep intens moreel verontwaardigd over het gedoe over de dubbele nationaliteiten.
Nou ja, zeg! Hoe meer paspoorten hoe liever (en zelf zou ik er ook best een Amerikaans paspoort bij willen hebben).

En dan kijk ik naar Netwerk en zie ik dat Turken met een dubbele nationaliteit in Turkije in dienst moeten. Ok – verkorte dienst (en ze kunnen die ook voor 5500 Euro afkopen) maar toch. Want als ze wel gaan worden ze tijdens die dienst platgegooid met Turkije is alles en alles voor Turkije etc.

Mijn multi-culti hart is nog steeds on course.
Mijn verstand wankelt.

Een grote zak met zakjes chips. De belofte dat er een (niet nader omschreven) dvd ‘met tv-programma’s van vroeger!’ in zit.
En: OP=OP!

Daar stinkt deze vrouw in.
Zodat ik nu zit met vier zakken chips waarvan ik er maar 1 lekker vind en een dvd waarmee ik niets héb.
En waar ik dus van áf wil.

Wat ik ook nog heb liggen is het Handboek Natuurmonumenten van vorig jaar.
Nog niet uitgepakt, kan denk ik gewoon worden doorgestuurd. Zonder extra postzegeltjes bedoel ik.

Ik heb ook nog: de boekenfolder van Uitgeverij Contact (kan ook gewoon doorgestuurd).
En een stapel VN’s (moeten wel verzendkosten bij).

Wie o wie?

Geachte mevrouw Doomen,

Ik las uw artikel over het boek van de psychologen Crombag, van Koppen en Wagenaar. Graag zou ik van u een antwoord willen ontvangen op de volgende vraag.

In enkele wetsartikelen staat het woord “opzettelijk”, bijvoorbeeld het “opzettelijk doen van een onjuiste belastingaangifte”. Mijn vraag is nu hoe een rechter de opzettelijkheid van een dergelijk delict bij een verdachte kan bepalen, heeft hij daarvoor een psychologisch onderzoek nodig? Of kan een rechter dat zelf op basis van de blauwe ogen van een verdachte?

Kunt u mij hierop antwoord geven of heeft u adressen van personen of instanties die mij dienaangaande kunnen informeren.

Mag ik binnenkort uw inhoudelijke antwoord tegemoet zien? Bij voorbaat mijn dank.

Dat “uw inhoudelijke antwoord” gaf de doorslag: het juiste antwoord is dus “de blauwe ogen”.

Een Nederlandse vrouw, werkzaam in New York, moet in de trein naar Schiphol haar plaatsbewijs laten zien. Zij heeft een e-ticket. Om het e-ticket te tonen opent zij haar laptop en laat de e-mail van de KLM zien. De conducteur wil echter ook het e-ticket zelf zien in de bijlage van de e-mail. Het openen van de bijlage lukt niet. Volgens de conducteur heeft de vrouw geen geldig plaatsbewijs. Er ontstaat een woordenwisseling en uiteindelijk schakelt de conducteur de spoorwegpolitie in, die haar op Schiphol opwacht. Daar wordt de vrouw ingerekend en geboeid over Schiphol Plaza voortgetrokken op weg naar een politiecel.

Oordeel Ombudsman: het boeien en voorttrekken van de vrouw door twee spoorwegpolitieagenten vormt gelet op het vrij tengere postuur van de vrouw een onrechtmatige inbreuk op de integriteit van haar lichaam. Bovendien mag van professionals verwacht worden dat deze de-escalerend en proportioneel optreden.

(Bron)

Hoe ut is mailt iemand.
En laat-ik-ook-eens-eerlijk-zijn-ik mailt terug dat het gaat, beter kan en oh well.
Wat *is* er dan.
Eigenlijk niks of ook heel veel maar daar wil ik hem niet mee lastig vallen dus mail ik dat ik gewoon niet zo’n vrolijk tiepje ben.
Jammer (hij weer) want hij gunt iedereen onbekommerd ongecompliceerd genieten.
Wat lief is.
[ik voel me intussen zeurkous]

Hot or not is het thema van Grumpy old women.
Waarbij me vooral verbaast dat ‘old’ tegenwoordig al eind dertig is.

Meest aardige, vaak móóie vrouwen van begin veertig vertellen dat ze niet meer hot zijn.
Terwijl ik denk… nóu….

Vrouwen begin vijftig vind ik er oud uitzien wat een confrontatie is want als die (met make up) al oud ogen is er dus echt geen hoop meer voor mij.
Dat klopt.

Er waren jaren dat ik rond deze tijd dacht: ik zie er moe uit en bleek – ik kom sterk (‘hot’) terug uit Arizona.
No more.

Ik ben oud, ‘ het’  is over, het komt nooit meer terug.
En het zuigt big time.

Bij deze een tragische illustratie.