Ik koester sympathie voor een goed dierendoel in Amerika (voor meerdere maar het gaat nu over dat éne).
In de loop der jaren reageerde ik direct op elke oproep om money omdat ze dat geld zo goed konden gebruiken.
Maar toen ik geleidelijk doorkreeg dat op mijn donaties nimmer nooit persoonlijk werd gereageerd, ook niet wanneer ik bij mijn PayPal-overmaking een persoonlijk tekstje zette, liepen mijn donaties terug.
O ja, ik kende die mensen ook nog eens. Echt ‘persoonlijk’, irl.
Dus niet alleen via mail of FB.

In theorie zou het niet zo moeten zijn maar toen er jarenlang geen enkele keer een ‘dankjewel’ kwam, verging mij de lust om geld te storten.
Wat me mogelijk een slecht mens maakt. Dat ik ‘dankbaarheid’ wil.
Nou ‘wil’- dat ik dankbaarheid erg waardeer.

Vandaag krijg ik een mail van ze.
Ze hebben weer geld nodig.
De mail is ‘persoonlijk’ gericht. Ik weet niet hoe mensen dat doen, er zijn blijkbaar programma’s die uit een hele lijst namen persoonlijke adresseringen kunnen maken.

Deze mail dus.
Hij is aan ‘Dear Adriana’.
Zo heet ik niet. Althans, dat is niet mijn roepnaam.
Maar Adriana is mijn 1e doopnaam en daarom de naam van mn PayPal.

De mail is dus niet gericht aan *mij* maar aan de vrouw die tig keer overmaakte via PayPal en toen nooit een reactie kreeg tot nu: deze bedelbrief.
Ik ga niet overmaken.

Het knalt.
Al de hele dag.
Soms dichtbij (ik zag een buurjongen in de tuin direct naast de mijne iets hardknallends afsteken), meestal verderop.
Hárde knallen.
Zijn dat nou Cobra’s?

Het is nog niet eens middernacht.
En het heeft ‘de pers’ niet gehaald dus erg zal het niet kunnen zijn.

Loki is er tot nu toe vrij stoïcijns onder.
De diertjes buiten? geen idee.
Om middernacht, wanneer het tuig zich echt niet meer kan beheersen, plegen de vogels panisch de lucht in te gaan.
Wat het tuig niet kan schelen, daarom is het ook tuig.

Ik probeer af en toe even te slapen.
Om de avond door te komen.
Het lukt niet.

Positief denkend: katten die ik vroeger had leden er écht onder en zaten dan vele uren onder het bed.
Iets als zegeningen tellen.

Er zit me iets dwars.
Ik denk: kan ik het met iemand bespreken?
Ik denk: misschien met 1.

Die stuur ik een mail.
Daarna ontmoet ik die iemand regelmatig en hij komt er niet op terug.
Niet in mail, niet in gesprek.

Ik denk: in dit geval zou ik Roelof hebben gebeld.
Maar er is geen Roelof meer.
En zo iha hóef ik ook geen mensen maar soms zo het toch wel fijn zijn om iemand te hebben om iets mee te bespreken wanneer het iets is dat me hoog zit.

Helaas.
De vrouw die enerzijds geen contact met mensen wil hebben en anderzijds wel graag iemand zou willen hebben als het ‘hoog zit’ kan niet alles hebben.
In dit geval heeft ze niets.

Medelijden hoeft niet.
Sommige keuzes in het leven hebben nu eenmaal consequenties.

Loki en ik zitten de Consumentengids te lezen.
Een artikel over wachtwoorden, zo’n onderwerp waarvan ik weet dat ik me er eens goed in moet verdiepen maar dat er nooit van komt.
Het enige dat ik intussen snap is dat ik niet overal hetzelfde makkelijk te raden wachtwoord moet gebruiken, maar daarmee houdt het op.

Dan links in de konijnenren gefladder.
Een roofvogel (sperwer) lijkt zich te hebben verstrikt aan de zijkant waar gaas en daarachter een houtwal is.
Ik moet helpen.
Maar ik aarzel want roofvogels hebben niet altijd door dat je komt om te helpen en ik zie me nog niet voorzichtig een pootje of nageltje los pulken zonder zelf klappen op te lopen.

Fladder en spartel.
Loki en ik staan op.
Loki om vanaf de vensterbank de situatie te bestuderen.
Ik omdat ik vrees dat er niets anders op zit dan helpen.

Dan vliegt de sperwer weg en aan de andere kant van het gaas vliegt ook een klein vogeltje (mus? mees?) weg.
Althans het verdwijnt.

Het zat dus anders.
Roofvogel had niet een pootje pijn gedaan en zich verstrikt, roofvogel had dwars door het gaas een klein vogeltje gegrepen en dat noodgewongen losgelaten toen zij/hij *mij* zag opstaan ‘om te komen helpen’.
Het is niet de woestijn van Amerika maar een beetje spannend was het wel.

Ik mis Amerika.
Ik mis mijn cabin in Pioneertown met Rosie die nu dood is.
Ik mis het rijden naar andere favoriete plekken (Alabama Hills, CA en Pecos, NM) en naar nog onbekende plekken.
De spanning van ‘zal het er leuk zijn?’ en de eerste aanblik en dan het in-settelen en snel wennen en houden van.
Op die paar keer na dat het echt gruwelijk was en ik niet wist hoe snel ik weg moest zijn.

Mijn hart blijft vooral trekken naar de cabin in Pioneertown zelfs zonder lieve Rosie.
Ik kijk foto’s.
En daarvan heb ik er héél veel.

Ik zoek het adres op op Google maps.
Ik kijk waar de andere zandwegen in de buurt eigenlijk heenleiden – zou ik ze kunnen rijden?
Allemaal zinloos natuurlijk.

Misschien doe ik er beter aan mijn zegeningen te tellen en blij te zijn dat ik geen mensenmens ben.
Dan zou ik nu pas écht lijden.
Misschien.

Ik voel me al vele maanden klote.
Maar vandaag terwijl ik naar De Rijp reed om boodschappen te doen en weer terug, zag ik opeens plekken waarvan ik dacht ‘hier zou ik een mooie foto kunnen maken’.

Het bleef bij denken want ik had geen camera bij me.
Maar het vrolijkte me op.
Omdat ik weer bewust mooie dingen zag.

Ik werd bijna bang van mezelf.

Het zegt vast meer over mij dan over de hartelijke wensers maar ik *krijg* wat van al die i-h-a wensers op de sociale media.
Die zomaar zgn spontaan iedereen een hoop goeds gaan wensen.

Ik ben bereid aan te nemen dat het komt uit een warm hart.
Ik snap alleen niet waarom ze denken dat wanneer mensen (ik bv) dat lezen, dan denken ‘o wat fijn! X wenst een paar honderd en soms een paar duizend mensen die ze een beetje of amper of in het echt zó weinig kent dat ze ze niet zou hérkennen wanneer ze ze op straat zou tegenkomen Fijne Kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar!’

Moet ik dan denken: WOW! mijn dagen en wat zeg ik, mijn volgend jáár is weer goed nu me dit is gewenst? door deze X en door Y en door nog wat letters uit het alfabet?
Zoals gezegd: het zal heus aan mij liggen maar ik vind het iets arrogants hebben.
Alsof jóuw in het wilde weg de wereld ingegooide wens anderen góed zou moeten doen.

Van mij ieg geen wensen.
Behalve missch dat het tuig dat tóch vuurwerk gaat afsteken de dieren niet te erg aan het schrikken maakt.

Ik kon een offer you can’t refuse tgv Black Friday niet weerstaan en bestelde bij een online puzzelwinkel in Amerika vier puzzels (bij aankoop 3… 1 gratis).
Hoera! jubelden ze op 28 november! pakje is verzonden.

Ik klikte op de Track&Trace-link maar kreeg daar een foutmelding.
Dús na een dag of tien de Support gemaild.
Die adviseerde dat ik me tot de vervoerder moest wenden (een in NL geheel onbekend bedrijf) én daar om hulp moest vragen.

Ik probeerde het vorige week met de chat van het puzzelbedrijf.
Een aardige vrouw chatte dat de site van de vervoerder er de laatste tijd vaak uitlag door de drukte en sorry en probeer het morgen nog eens.

Zaterdag weer naar de chat (nadat Support me nogmaals had gewezen op de vervoerder *grom*) en nu waren ze er niet maar ik kon een formulier invullen.
Gedaan en niks gehoord.
Gisteren dus wéér chat.

Aardige jongen die zegt dat in de tijd dat ik bestelde de vervoerder het zó druk had met internationale orders dat ze vergeten waren die in hun systeem te verwerken.

Ik: gaat dat dan nu nog gebeuren?
Nee.
Maar: pakje komt heus wel aan.
Kan alleen nog even duren.

Ik laat het er nu bij.
Pakje komt wel of pakje komt niet.
We zullen zien.

[pakje is op 31 december alsnog aangekomen]

Ongeveer een maand geleden kocht ik iets bij Hunkemöller.
‘Lounge’ broeken om precies te zijn.
Voor mij was die benaming nieuw maar het blijkt iets te zijn tussen pyjamabroek en legging en sportbroek en nog zo wat.
Algemeen: comfortabel maar niet erg verleidelijk.
Precies wat ik nodig heb 🙂

Hunkemöller wou graag dat ik een account aanmaakte.
Vroeger deed ik dat nooit maar als je dat wél doet, krijg je soms een kadootje op je verjaardag.
Een korting oid.
Veel stelt het niet voor maar waarom het laten lopen als je er (in mijn beleving) ‘recht’ op hebt.

De account vroeg ook naar mijn leeftijd.
Die is 70.
Dús krijg ik een paar dagen geleden ‘een aanbieding speciaal voor jóu!’ en ik klik erop denkend aan nog meer lounge-broeken of misschien een leuke sweater.
Het blijkt sexy lingerie te zijn.
Mm.

Vandaag “De kerstman heeft een verassing voor jou!” en “Op zoek naar nieuwe slips?”
Klik.
Weer een ontelbare reeks geile broekjes, soms heeft het model een zweepje in de hand.
Soms heeft ze een open kruis (oh la la!) wat overigens niet wordt getoond.
Doorzichtig zijn ze vrijwel allemaal.
En er zijn natuurlijk een hoop strings.

Ik weet niet wat Hunkemöller zich voorstelt bij een vrouw van 70 die totnutoe alleen wat lounge-broeken heeft gekocht.
En een truitje voor de hond van de overburen (dat werd teruggestuurd omdat het niet paste).

Ik zou afgelopen mei naar Amerika gaan.
En toen augustus-september.
(er waren ook nog wat opera-reisjes maar never mind die nu even)

Mei ging niet door.
Augustus-september ook niet.
Wat ‘balen’ was maar vooruit: ik boekte voor mei 2021 en ook aug-sept 2021.
Ik besprak zelfs al een paar rentals.

Nu zitten we in lockdown tot 19 januari.
En mogen we *in elk geval* tot midden maart geen reizen plannen.

Ik denk: dat wordt um dus niet, die reis naar Amerika in mei.
‘Balen’ is een understatement.

En in het echt is het mooier dan op de foto

Was ik bij een opera waarin Pavol Breslik de hoofdrol zong.
Hij nodigde een aantal fans (ook mij!!) uit voor een etentje erná.

Those were the days.

Ik hoor wel eens over ánderen die (meestal: tijdelijk) door Facebook in de ban worden gedaan.
Nu overkomt het mij ook.

Ik beland ergens waar kritiek is op Trump en iemand schrijft ‘fuck Trump’ – wat blijkbaar mag.
De volgende: ‘intercourse Trump’.
Waarop ik reageer met: ‘only if you’re a hooker’.
KRAS door mijn commentje.
Weg met het en met mij.

Tjee.
Dus.

Magneetje nog in cellofaan dus ook geschikt als (kerst)kado.
Twee gaan er gratis weg naar de eersten die ‘hebbes’ in de commentjes zetten.

Ik ben een senior (dat klinkt nog best vriendelijk) en op de radio hoor ik over acties.
Bv: als je iemand kent die oud is en bij wie nooit bezoek komt, ga er dan spontaan langs.
*Rillingen*.
Ik moet er niet aan denken.

En net over een andere actie.
Bloemenkwekers die door corona hun bloemen niet konden verkopen en toen bedacht een vrouw dat ze boeketten langs zou gaan brengen bij eenzame (..) ouderen.
Tót ze zich realiseerde dat zij dan ‘met haar diesel’ (diesel?! raar, milieuvervuilend wijf!) alsmaar bij de ‘oude vrouwtjes’ (ze zei het echt!) van alles rondbracht terwijl ZIJ er dan financieel bij inschoot.

Gelukkig kreeg ze er daarna geld voor.
Terecht natuurlijk want wie goed doet moet haar *diesel* vergoed kunnen krijgen.
Als ze maar niet bij mij langs komt en dan ook nog een praatje maken omdat ze een eenzaam oud vrouwtje denkt te hebben opgespoord.