nee, niet ‘die alles al heeft’.

Wat geef je iemand die jarig is en met wie je/ik het afgelopen jaar weinig contact heb(t) gehad en die ook geen vakantiekaart stuurde.

Vorig jaar stuurde ik haar nog een kadootje.
Ik zóu haar nu alleen een kaartje kunnen sturen.
Of – toppunt van blèh – een e-card.
Dan zijn er altijd nog twitter en Facebook waarop we met elkaar zijn verbonden en ik haar een ‘mooie dag’ kan wensen.
En natuurlijk is er ook de optie: niets.

Eigenlijk wel grappig hoe je op een schaal van 1-5 kunt uitkiezen in hoeverre je ook in de toekomst nog iets met iemand *wilt*.

Er is nu geen ontkomen meer aan.
De verkiezingsstrijd is losgebarsten in Grootschermer.

Mijn tuin mag woekeren (graag zelfs) maar wat een beetje jammer is, is dat hij graag mijn rechter pad (van het kippenhok langs de buurtuin) overwoekert.

Gisteren trek ik daar wat onkruid uit en knip de ergste overhangende takken weg.
Vanmiddag trek ik nóg meer onkruid uit en nóg meer en nóg meer.
Tot de tuin hard terugslaat in de vorm van brandnetel.

Nu dus hevige jeuk op mijn linkerhand en linkerpols.
En een brandende striem vanaf mijn rechtervoet tot bijna mijn rechterknie.
Grote brandnetels, bij mij tot schouderhoogte, staan midden op het pad.
Lekker (puh!) met de worteltjes zich schrap gezet tussen de stenen van het pad.
Over het hoofd gezien omdat ik me op het makkelijk uittrekbare onkruid stond te concentreren.

Ok, all right, you win.

Wat wel overal mag blijven groeien en bloeien is de hop.
Gaat die al te erg dwars een pad over dan knip ik wat terug en voer het aan de knagers.
Verder is het vooral rustiek. Wat mijn directe vogelbuur kan bevestigen.

De eerste jaren dat ik in mijn eentje door Amerika reisde had ik een magisch muziekmoment.
Ik dacht dat wanneer een oldies station ‘Help me Rhonda’ van de Beach Boys zou spelen, mijn reis zeker een succes zou worden.
Sterker: wanneer ik die plaat alsmaar niet hoorde maakte ik me zorgen of er wel een moment van: ja! we hebben nu *fun* zou komen.

Daarna schakelde ik over op The little old lady from Pasadena (go granny go!)

Nu heb ik geen speciaal muziekje meer.

1x lukte pil in leverworst, gisteren aarzelde Guus al een beetje.
Vandaag probeer ik het met eerst een beetje leverworst zónder pil en dan mét pil.
Die zonder pil eet hij op maar niet echt ‘jammie’.
Leverworst met pil laat hij liggen.

Oke. Wég ermee.

Net geprobeerd de pil te verstoppen in Easypill.
Bolletje aangeboden aan Guus die op mijn bureau ligt.
Guus ruikt eraan, staat op en gaat elders liggen.
‘Walgend’ interpreteer ik.

Oók wég ermee.

O ja, en de eerder ingevroren pil in paté probeerde ik vanochtend eerder al en die wou hij ook niet.

Een voordeel van later in het jaar op vakantie gaan, is dat ‘sturen wij elkaar nog kaarten’-twijfelgevallen zich door de ander laten selecteren.
Via de sociale media zie ik wie er weg zijn (dank je twitter, dank je Facebook) en als die me geen kaarten sturen, hoef ik ook niet meer.

Dat is niet per se negatief. Althans zo ervaar ik het niet.
Vaak zit er al tijden een ‘zijn wij nog wel echt vriendjes’ in de lucht.
Maar ik (meestal in mei al op vakantie) ben dan te laf om de knoop door te hakken en te stoppen met de ‘het is mooi weer en ik amuseer me kostelijk’-ansichten.

Heb zojuist met een gerust hart 3 mensen zitten schrappen.
En 1 toegevoegd.

Ik sta voor het slaapkamerraam, kijk naar buiten en zie in de vijver iets kleins bewegen.
Een net geboren meerkoet of waterhoen? Onwaarschijnlijk.
Een jonge zangvogel dan. Die met een onhandige vlinderslag tracht het vege lijfje te redden.

Ik sprint naar beneden, kijk in de vijver – niets.
Ik pak toch maar een schepnet en nu zie ik een donkere, modderige verdikking onder het kroos.
Ik vis het op en het *lijkt* alleen modder maar in die modder zit een jonge spreeuw.
Op dat moment leeft hij nog nét.
Daarna weet ik het niet.

De oogjes staan gefixeerd maar zijn niet overglaasd.
Hij beweegt niet.
Ik probeer de spreeuw wat af te drogen en wat op te warmen.
Ik praat ertegen. Ik kijk om me heen hopend dat verontruste ouders zullen roepen en hem uit de shock halen.
Aangenomen dat hij in shock *is*.

Na twintig minuten zie ik het somber in.
Ik leg het vogeltje in een bloemenbak.
Stiekem hopend dat hij tóch in shock is en door de zomer en de vogelgeluiden weer herstelt.
Nu, een half uur later, ligt hij er nog.
Ik denk dat hij dood is.

De tuin ligt er weelderig bij.
Ik vind ‘m wel mooi zo. Al is hij vooral ‘groen’ en ‘ietsje andere kleur groen’.

Hij oogt schitterend.
Vind ik.
Al had ik laatst iemand in de tuin (niet R.) die wat steviger is gebouwd dan ik die wildwoest een deel van mijn sprieten langs het pad begon plat te trappen.
Omdat het alternatief was: opzij duwen.
Daarvan krijgen sommige mensen een benauwd waas voor de ogen, merkte ik zo.

Wat mij wel stoort is dat de brandnetels niet overzichtelijk op 1 plek groeien maar overal tussendoor zich een weg kronkelen.
Loop ik ergens langs waar dat gisteren nog prima kon voel ik opeens een stekende pijn tegen mijn schouder of op mijn voet.
Af en toe ruk ik wat uit. Of ik knip ze af (omdat uitrukken niet lukt).
Of duw ze weg. Wat niet zonder gevaar is want als ze niet willig buigen kunnen ze ook dwars door een katoenen broek nog branden.
Ontdekte ik zo.

Wat mij een beetje stoort is dat het pad rechts geheel is overwoekerd.
Kwestie van een week denken: daar moet ik iets aan doen. Dan een week er niet toe komen en dan: oerwoud.

De knagers bevalt het wel zo, denk ik.
De kippen zouden meer vrije banen wel waarderen.

Guus z’n stoel heb ik iets naar voren gezet omdat hij anders moeilijk bereikbaar was achter de sprieten.
Soms zit Guus er, soms Sammie.

In de verte is de Eilandspolder.

Facebook PROMOTIE VAN:
Het bureau van de vice-president.
INTERNATIONALE AANBIEDINGEN / Uitreiking.
BATCH NO: FLNL/009842/04.
REF. NR. FLNL/107654/04

U bent tussen de 200 gelukkige winnaars geselecteerd voor Facebook 2012 promotie award. Uw Facebook naam werd willekeurig geselecteerd door de Facebook-CEO (Mark Zuckerberg) en de som van honderdduizend dollar ($ 100.000,00) werd toegekend aan uw naam. Neem contact op met uw Facebook-fondsen Manager met een bewijs van identificatie voor de claim.

Richard Moore
Facebook Fondsen Manager.
E-Mail: facebook.promotions@usa.com
Telefoon: +1 573 559 3545 .

Wij raden u aan de Manager contact opnemen met de leiding zo snel mogelijk op het hierboven vermelde e-mail, kan niet om dit te doen leiden om geld in zijn geretourneerd opgeëist.
Dank U Facebook Team.

Na mijn snelle succesvolle verkoop op marktplaats van begin deze week zet ik er nog wat cartridges op, een nieuwe interne HD en gisteren twee Tamagotchi’s.
Ik zet ze op ‘bieden vanaf 10 Euro’ en krijg een paar uur later al mail: hoeveel wil je voor allebei?
Ik: 25 Euro.
Prima, is de reactie. Wanneer schikt het dat ik ze kom halen want ik woon in Wormer.

Nu pleeg ik aan te bieden met alleen Verzenden als optie. Niet ‘Ophalen’ omdat ik niemand aan de deur wil.
Maar ik snáp het wel. Als je op een half uur afstand woont is € 6,75 verzendkosten overdreven.
Dus denk ik slim te zijn en mail: “Ik ga morgen toch een ritje maken, ik kom wel brengen.”
Ik stel voor: tussen tien en half elf.
Denkend: dat is aanbellen, 25 Euro aannemen, 2 Tamagotchi’s aanreiken en dag dan.

Nu gaat de koper raar doen.
De toon van de mailtjes verandert. Een soort sms-taal, soort hardop denken ook, amper te volgen, en (wat ik eruit peur): het zijn kadootjes voor zijn dochters dus wil ik bij de bieb parkeren en dan opbellen.
Okee. Reactie: dan moet hij een smoes verzinnen dus het kan een kwartiertje duren voor hij er is. Maar misschien kan het wel sneller want misschien slapen zijn dochters nog.

Ik schrijf dat ik geen kwartier ga wachten.
Dus waarom spreken we niet een vast tijdstip af bv half tien dan slapen de dochters misschien nog?
Ik wacht tot tegen half twaalf (geen reactie) en ga dan naar bed.

Vannacht ga ik malen.
Wat nou als ik daar om half tien met de auto bij de plaatselijke ‘bieb’ sta en die man komt niet.
Hoe lang wacht ik? En als ik dan opbel en hij zegt: ik kom eraan. En hij komt nog niet. Of pas om tien uur.
Ik ben hartstikke gek, weet ik intussen.
En die toon van die mails. Die was echt ‘raar’.

Ik reconstrueer hoe ik hierin ben beland.
Via ‘niet onredelijk dat hij geld wil besparen’ naar ‘ik wil niemand aan de deur’ en toen eerst een normale reactie maar dan die veranderende toon.
Dronken misschien?

Om vijf uur sta ik op. Ik wil weten hoe hij heeft gereageerd op ‘exact half tien’.
Denkend: als hij blijft zeuren over ‘kwartier wachten’ dan zie ik van de deal af.
Hij reageerde, lees ik: is goed, maar bel me wel even.
En een uur later (tegen 1 uur vannacht): laat maar zitten, mijn dochters willen Tamagotchi 5,5 en dit is 4,5.

Het ging dus niet door. Fijn.
Daarmee is de vraag hoe ik iemand zo over mijn grenzen heen kon laten gaan en waar ik ‘nee!’ had moeten roepen natuurlijk niet beantwoord.

(NB ik heb nu de info verwijderd waar ik woon – dacht dat dat verplicht was, maar dat blijkt niet zo te zijn)