Jeanne's Weblog

leukers dan dat bestaat er niet.

Voor wie zich dat afvraagt: ook de niet afgebeelde dieren eten graag en goed.

Sally is terug (en zat vanmiddag voor het eerst tegen Thomas aan in het zonnetje – tot nu toe deden ze of ze geen ander konijn zágen).

En ook de caafjes zijn terug (op twee na die nog niet uitbehandeld zijn).
Haremhouder Joep meende zijn mannelijkheid te moeten uittesten door alle dames op die ene na met wie hij 3 weken in een kooi zat even te berijden.

De dame met wie hij in de kooi zat voelde zich geroepen de ándere dames op te jagen en zo mogelijk in de kontjes te bijten.
Ze maakte het zo bont dat ik 1 stap was verwijderd van haar in de nek pakken en buiten de ren zetten: zó, ga jij maar buiten spelen.

Gelukkig ontdekte ze toen dat de ren héél groot is en dat er nog veel viel te verkennen waarna ze was gekalmeerd.

Een happy family hebben we dus.

Terwijl ik naar de knagers sta te kijken sneeuwt het opeens witte veertjes en landt op twee meter van mij in de ren een sperwer met een prooi in de poten.
Aarzeling.
Zowel bij de sperwer als bij mij.
Dan vliegt die weg en gaat zitten in een tak boven me.
De prooi, een Turkse tortel schuift een stukje op.
De sperwer verdwijnt.

Zeker een uur (ik ga af en toe kijken) zit de duif bij te komen van de schok.
Zwaar gewond lijkt-ie niet.
Maar wel wat staartveren kwijt.
En mogelijk ook wat steekwonden door de klauwen.

Na een tijdje is hij weg.
Zelf gevlogen vermoed ik.
Want als de sperwer was teruggekomen om het karwei af te maken hadden er op die plek meer veren gelegen.

Drieëneenhalve maand geleden ging Sally naar de dierenarts.
Ze trok met haar pootje en had doorligplekken.
Na een week verkaste ze naar E. voor medicijn tegen het trekkende pootje.
Na weer een aantal weken was ze terug bij de dierenarts en behandelde die en toen R. de wondjes en tenslotte zag de dokter het somber in.

Waarna Lilian van het Knaagdierencentrum Heiloo zei: breng maar hier.
En zij Sally behandelden met zalf waarmee ook Siberische sledehonden worden behandeld.
Zodat een paar dagen geleden de wond dicht was.

Vandaag ga ik met Thomas naar de Opvang.
Om te speeddaten.
Want ‘normaal’ schijnen konijnen na twee weken (vertelt Anja van de Opvang) elkaar te zijn vergeten.
Maar omdat het ooit klikte is de prognose goed.

Het daten is geen succes.
Thomas zit gestresst in een hoek, Sally loopt nerveus om hem heen.

Toch maar in het mandje en in de auto zitten ze samen angstig te bibberen (dat is goed).

Eenmaal hier: makkie.
Beide konijnen verkennen de ren, beide konijnen herkennen de ren.
Nu ze eenmaal hier is schiet Sally ook te binnen wie Thomas ook weer is.
En dat ze van mij lekkere hapjes (dovenetel, hop) door de tralies kan krijgen als ze bij het hekwerk me staat aan te kijken.

Sally is weer thuis, Sally is gelukkig, Thomas is gelukkig, ik ben gelukkig.

De hokken zijn ontsmet, de ren is omgespit.
Tuinman Marius en R. hebben de hokken terug gezet in de ren en van nieuwe loopplankjes voorzien.
Ze staan hoog op de pootjes en zijn nu een paradijs voor cavia’s die kruip-door-sluip-door willen doen.

Morgenochtend worden ze ingericht.
Morgenmiddag om twee uur mag ik Sally en Thomas halen.

Sally is echt genezen en ik kan haar donderdag ophalen.
Dan haal ik eerst Thomas op die logeert bij Lilian van de Opvang (omdat zijn ren moest worden ontsmet) en neem hem mee naar Heiloo.
Daar zal het echtpaar elkaar weer zien in een kleine ren die wordt opgezet voor speed daten.

Ik ben razend benieuwd hoe het gaat.
En het móet goed gaan want anders heb ik een probleem waarover ik liever nog niet wil denken.

Ik ben dolblij.
Was zó bang dat ik Sally niet meer terug kreeg omdat haar pootjes (zoals de dierenarts vreesde) nooit meer zouden genezen.
En het is geweldig om haar thuiskomst zelf mee te maken.

Mail van Lilian van de Knaagdierenopvang.
De wondjes van Sally zijn dicht.

Ik kan het nauwelijks geloven.
De dierenarts was er somber over en ik heb Sally in de Opvang een aantal keren bezocht en ik zag het wel ietsje beter worden maar het ging zó langzaam!

Ik zit te denken: als Sally echt is genezen kan ze misschien donderdag al naar huis komen.
Niet eerder omdat woensdag de tuinman de ren moet omspitten.

Het wordt nog wel een onderneming want Sally en Thomas hebben elkaar ruim drie maanden niet gezien dus moeten we uitproberen of ze elkaar (her)kennen en zo niet – of ze elkaar leuk kunnen vinden.
Dus: een speeddate in de Opvang.

Ik mail terug dat ik zou kunnen vanaf donderdagochtend t/m zaterdagmiddag.
Aangenomen dat Sally nu écht al terug mag naar huis.

Ik ben ook razend benieuwd hoe het zal gaan wanneer Sally en Thomas elkaar weer zien.
Ik hoop dat ze elkaar herkennen en direct gaan flemen en kopjes likken.
Dat het ook matten kan worden met als prognose: dit wordt niks – daar wil ik niet eens aan denken.

Rechts achter aan de waterkant staat een wilg.
Daar kun je takjes van knippen en die aan de knagers geven.

Vinden ze erg lekker.

Een raar beeld, de lege ren in de achtertuin.

De hokken zijn ontsmet en de omheining ook.
Woensdag wordt de grond deels verwijderd, deels omgespit.

Donderdag zouden Thomas en Nicolientje er weer in kunnen.
In het weekend de andere caafjes.
En ooit ook Sally.

Toen Nicolien en Maria+Elvira nét in hun kooien zaten in de bijkeuken, zag ik ze overdag amper.
Zodra ze mij gewaar werden sprintten ze naar hun verstopplek en hielden zich schuil tot ik was verdwenen.

De laatste dagen zie ik ze steeds vaker.
Ze lijken te wennen.
Niet aan het opgepakt worden en drankje moeten slikken, maar wel aan het in de kooien zitten en mij zien passeren.
Soms (denk ik) kijken ze zelfs verwachtingsvol: brengt ze iets lekkers.

Vanavond haal ik het bakje van de konijnen uit de schuur en hun eigen bakjes uit hun kooitjes om hun avondmaal te bereiden.
Iemand zet het op een fluiten.

En dan gebeurt waarop ik nu al weken hoop: Nicolien staat op de achterpootjes en kijkt naar de andere kooi en maakt een geluidje.
Ik dénk dat ze communiceert.
Iets als “hé! jullie ook hier! wat leuk!”

Dat is natuurlijk puur speculatie.
Een cavia is geen bonobo.
Wie weet wat zo’n diertje denkt.

Grootschermer

Amsterdam

Ik bezoek Sally in de Opvang in Heiloo.
Ik mag haar zelf zalven terwijl ze stevig door Anja wordt vastgehouden.
Dat is nodig want Sally vindt het maar niks.
Het zalven niet en in het hokje zitten ook niet.

De pootjes herstellen.
Maar zó langzaam!

Ik heb andijvie meegenomen en wilgetakjes.
Helaas zijn de takjes kort en dun want de wilg is nog niet zo ver aan het uitlopen als ik had verwacht.
Het liefst zou ik alles aan Sally geven maar dat is niet aardig dus ik hou het bij twee takjes en overhandig de rest voor ‘de andere konijntjes’.

De knuffel die ik haar twee weken geleden gaf ligt niet meer in haar kooi.
Misschien heeft Sally hem gesloopt, misschien vond ze er niks aan en is hij geschonken aan een ander konijn, misschien vonden de vrijwilligsters het geen goed idee en namen ze hem af direct toen ik was vertrokken.

Sally gromt. Sally gaat haar kleedjes te lijf.
Sally eet andijvie en takje.
“Doe maar dicht” zeg ik.
Want dan is ze iets rustiger.

Arm gromkonijn.

Ik droom dat ik uit mijn slaapkamerraam de tuin in kijk en zie dat de cavia’s uit de ren in de achtertuin klimmen.
Langs de tralies omhoog.
Waarna ze alle kanten opgaan en verdwijnen.

Op 1 cavia na die hard is gebeten door mogelijk een konijn, mogelijk iets anders.
Voor die cavia bel ik de vervangend dierenarts (in de droom is het weekend).
Ik mag komen en realiseer me pas wanneer ik heb neergelegd dat ik de plaatsnaam niet heb genoteerd.
Ik bel opnieuw – de telefoon (een 06-nummer) wordt niet opgenomen.
Ik google het straatadres: F 9.
Dat blijkt alleen in Gouda te zijn.
Maar Gouda is ver bij mij vandaan – dat zál toch niet?

Eenmaal wakker pieker ik verder.
Nu over konijn Thomas.
Ik heb al dagen geleden de Opvang Heiloo gevraagd of hij een week kan logeren in hun buiten-filiaal.
Mijn vraag zou worden doorgegeven.
Aangenomen dat het lukt moet ik Thomas donderdag wegbrengen.
Maar hoe váng ik hem? Want die domme caafjes zoeken veiligheid in een hok waarvan we deuren barricaderen en dan het deksel af tillen.
Maar Thomas trekt sprintjes door de ganse 20 vierkante meter ren.

En wat als ik hem niet bij de Opvang kan stallen.
Waar laat ik hem dán.

Voorbeeld van het zgn niet-uitgerust somber wakker worden.

Vanochtend grepen L. en ik de laatste twee cavia’s: Anna en Joep.
Ik bracht ze naar Amsterdam waar R. ze nu verzorgt.
Net als Beverly en Dorothy.

Hier Thomas met Beverly en Maria.

Vóór het vangen behandelden L. en ik Maria en Elvira die hier zitten net als Nicolien die uitbehandeld is maar vanwege de besmettelijke omgeving niet terug kan naar buiten.
Elvira liet het gebeuren.
Maria krijste en ging toen in shock zodat we ons afvroegen: leeft ze nog? Voel jij een hartje?

Nog 19 dagen te gaan.
Voor L. en mij.
De laatste dag zal R. ook deze twee hun drankje toedienen.
Als Maria zich eerder niet zo in de stress heeft gegooid dat ze niet meer leeft.

Thomas zit intussen alleen.
Sinds half januari zonder zijn lieve Sally, nu helemaal solo.

Aangezien de fototest de laatste dagen beter blijkt te werken dan de ogentest maak ik vanochtend foto’s van de laatste twee cavia’s die nadat L. en ik Elvira vingen nog in vrijheid leven in de ren.

Niks mis met de oogjes.
Maar de oortjes? zie ik daar niet een raar vlekje?
Foto’s, foto’s.

Bij Anna: ja.
Bij Joep: misschien wel, misschien niet.
Ik neem geen risico meer en bel R. dat ik morgen nog twee cavia’s kom afleveren.

Zodat er dan twee hier worden behandeld en vier dáár.
Terwijl Nicolien is uitbehandeld maar waarschijnlijk niet terug mag naar de ren voordat die is ontsmet (waarover ik morgen bij de dierenarts informatie ga vragen).

Naar Ranzijn (fijn, die koopzondagen) en nóg een kooi gekocht en meer voer en nog een paar blikjes voor de katten omdat Guus opeens helemaal is uitgekeken op Princess tonijn met zalm met inktvis.

Tegen R. zei ik dat ik me opeens iets kon voorstellen bij het vastbinden van je dier aan een boom.
Dat is natuurlijk niet echt zo.
Maar ik word er wel doodziek van dat ik nu al een half jaar alleen maar bezig lijk te zien met zieke dieren die soms wel herstellen (Greta!) maar heel vaak ook niet (konijnen Jozef, Tijs en Joost) en Sally en nu al die caven en elke dag weer moeten proberen Guus te slim af te zijn zodat hij wél zijn vier pilletjes slikt.

Ik geef de caven hun afternoon snack en dénk bij 1 van de vier overgeblevenen een randje om het oog te zien.
Om het zeker te weten maak ik een foto zodat ik het plekje kan uitvergroten.

En inderdaad.

L. gebeld en caaf vier in de kooi van Dorothy gezet.

Telkens wanneer ik denk ‘ik heb het met de caafjes een beetje onder controle’ gaat er iets mis.

Eerst dacht ik: L. en ik doen dat goed met Nicolientje, nog 3x en ze is uitbehandeld.
Toen bleek ook Dorothy ziek.

Gisteren denk ik: L. en ik hebben het écht goed gedaan met een uitbehandelde Nicolien en Dorothy die wij voor het laatst haar drankje hebben toegediend en nu gaat ze naar R.
Ik loop naar buiten, werp de andere cavia’s iets lekkers toe en zie: ook Beverly heeft een kaal plekje onder haar oog.

Dús vangen L. en ik vanochtend Beverly (we worden ook daar steeds handiger in) en breng ik twee caven naar Amsterdam.
Weer terug durf ik amper naar de overgebleven caafjes te kijken.
Ik dóe het wel en krijg het benauwd bij elk gebaar dat lijkt op krabben.
Kale plekjes zie ik niet maar ik verwacht het ergste (wat iets anders is dan: ik ben er op voorbereid dus zal wanneer het zover is niet schrikken en me er niet rot bij voelen).

Intussen mis ik Dorothy wel.
Raar hoe snel je gewend raakt aan zo’n diertje in een kooi (hieruit vanochtend met enig ‘gedoe’ verwijderd).

En bijna ook Nicolien die ik in de schuur zó heb gezet dat áls ze dat zou willen ze in de zon kan zitten.
Morgen mag ze naar buiten.

Mij lijkt niets vreselijker dan in het ziekenhuis een kamer te moeten delen.
Maar cavia’s zijn geen op hun privacy gestelde loners dus hoopte ik dat Nicolientje en Dorothy iets aan elkaars aanwezigheid in de ziekenboeg zouden ontlenen.
Hey Soul Sister… jij óók hier?!
Zoiets.

Het grootste deel van de dag zitten ze elk in de eigen room of her own.
Maar nu zitten ze al een uur elk in de eigen kooi rond te scharrelen.
Niet-verstopt dus.
Of ze communiceren kan ik glurend door de dichte bijkeukendeur niet vaststellen.

Het levert wel een nieuw dilemma op.
Morgen krijgt Nicolientje om half negen haar laatste drankje – dan is ze uitbehandeld.
Ze kan dan verplaatst naar de -koudere- schuur om geleidelijk aan de buitentemperatuur te wennen en dan zondag (bv) terug naar de ren.

Maar dan zit Dorothy weer alleen.
Die toch al zaterdag naar R. moet verkassen = niet fijn.

Aangenomen dat de twee écht iets aan elkaar hebben, kan ik Nicolientje dus beter nog twee dagen in de bijkeuken laten.
Maar dan kan ze nóg later naar buiten.
Terwijl Dorothy tóch 18 dagen naar Amsterdam moet.
Lastig.

Beide caafjes zijn hier twee jaar geleden gekomen als ‘bang voor mensen’, zijn daarna nooit aangeraakt en zijn nu gehospitaliseerd.
Nicolientje was twee weken gehuisvest bij R. op zolder.
Hij zag haar nooit (tenzij hij haar oppakte en medicijn gaf) en had de indruk dat ze weinig at.

Hier zit Nicolien in de bijkeuken.
De eerste dagen zie ik haar ook niet (tenzij ik haar vang om haar het medicijn toe te dienen).
De laatste dagen vertoont ze zich iets meer.
Vanmiddag zit ze (zgn) verstopt onder het hooi.
Wanneer ik iets weghaal (bijna-leeg bakje) of neerzet (vol bakje of lekkere snack) vertoont ze zich vrij snel weer na het panisch wegrennen.

Dorothy heeft 1 dag in absolute paniek doorgebracht.
Maar at wel wanneer ik iets lekkers (andijvieblad, bospeen) binnen bereik van haar verstophol legde.

Vanavond zit ze rechts in haar kooi en stuift snel weg wanneer ik de deur naar de bijkeuken open doe.
Een kwartier later (bakje eten staat direct voor de verstopplek) heeft ze het bakje zo gekanteld dat ze kan eten zonder zich te hoeven vertonen.
Slim.

Morgen moet Dorothy haar eerste behandeling door mij (en L.) ondergaan.
Ik kan alleen maar hopen dat ze snel van dit trauma herstelt.
En liefst zou ik de hele dag gluren naar de caven maar ik beperk me tot de sneak peeks omdat ik ze nog enige privacy gun.

Caaf Dorothy heeft inderdaad schimmel.
En moet nu ook 21 dagen drankje krijgen toegediend.

Dierenarts Martin zegt dat ik er rekening mee moet houden dat álle cavia’s schimmel krijgen.
Wanneer een andere dezelfde symptomen vertoont mag ik daar zonder meer van uitgaan en hoef ik niet langs te komen.

Ik vertel hem dat konijn Sally (‘van de pootjes’) met succes wordt behandeld in de Opvang in Heiloo met zalf die wordt gebruikt bij Siberische sledehonden.
Martin is helemaal verrukt.
Hij weet direct welk middel wordt bedoeld, heeft daar zelf in Finland mee gewerkt: op de voetjes van de sledehonden.
Maar… het spul was al acht jaar niet meer te krijgen in Nederland.

Hij zal, zegt hij, direct de Opvang bellen waar ze de zalf vandaan hebben zodat hij die ook kan bestellen.
Waarna hij me hartelijk de hand schudt en zegt dat ik hem zo’n goeie tip heb gegeven dat ik niets hoef te betalen voor het consult van Dorothy.
Daarover ben ik érg opgelucht.