Zürich

Ik was in Zürich voor Roberto Devereux met Edita Gruberova en Pavol Breslik.
De opera was geweldig.
In concerten denk ik wel eens: oei! bij hoge noten van Gruberova.
Maar deze rol is perfect.

En Pavol Breslik is de ook al perfecte mooie jongen van wie elke vrouw en vele mannen zich kunnen voorstellen dat ze hem begeert.
Het is zijn roldebuut.

Genieten dus en extra wanneer we voor de opera twee mannen tegen het lijf lopen (zij óns) die horen tot de special fans van Gruberova en die aanbieden ons na de voorstelling bij haar te introduceren.
Aangezien ik, zoals ik al vaker zei, nooit een stap verder kom dan een vaag ’thank you’- wat ik ook zeg.
We spreken af in de hal bij de uitgang.
Ze nemen ook een selfie van hun en mij – voor Facebook.

Na de voorstelling: geen mannen.
Ik denk al ‘laat maar dan’ maar R. zet met de paraplu (het hóóst) de tocht naar de achterkant van het gebouw in en verdomd, wanneer ik nóg een keer heb gezegd: we gaan naar huis, zien we ‘artiesteningang’.
Erheen.

Daar wachtend komen de twee mannen voorbij.
Slap verhaal over dat ze een ‘vriend’ tegen kwamen en zodoende en o, wat leuk om mij te ontmoeten!
Volgende dag zie ik op Facebook een trits foto’s van het stel met Edita.
Zij wel.

Mijn contact met de diva houdt weer niet over maar eigenlijk had ik ook ingezet op de tenor Pavol Breslik.
Die zó leuk blijkt te zijn in zijn contact met fans, niet een slap handtekening zetten en dan de volgende maar ook met ze praten dat ik het spaans benauwd krijg.
Dat dúrf ik helemaal niet!!

Er is nog meer te vertellen maar hier laat ik het nu even bij.