Vanavond, half acht.
De andere kippen zijn op stok.
Daar ligt ze ineens op het terras.
Ik geef haar water.
Ze drinkt en drinkt en drinkt (en wie nou wil gaan zeiken dat ik haar in het bakje heb gedoopt: ze bewoog zelf vooruit tot ze er makkelijk bij kon).
Een half uur zit ik op de drempel van de schuur en we praten.
Een uur later ligt ze weer plat op het terras en oogt stervend.
Ik besluit tot in de schuur zetten met water.
En iedereen die het nu weer beter weet en dat wil commenten raad ik dat af.
Mooi rustig laten…
Ik heb zelf ook kippen, dus ik weet wat het is.
Sterkte.
Het is al zwaar zat, voor jullie beiden. Veel sterkte.
Onzekerheid, hoop , angst…. Morgen?
Ik duim me te pletter voor jullie beidjes…
Wat moet dit moeilijk zijn! Maar ik denk dat je ’t beste doet dat je kúnt doen; zorgen dat ze bij water kan en haar rust geven. En ik denk ook dat &Co de rest zélf (op de een of andere manier) wel *weet*. Volgens mij luisteren dieren per definitie beter naar hun lichaam dan wij.
Ik vind dat je het super doet, jij weet heel goed wat goed is voor dieren….vind het wel verschrikkelijk voor je….