Zielig

Ik voel het al een paar dagen aankomen en gistermiddag is het raak: ziek.
Dapper sleep ik me door Marcel Oosten en schrijf een paar nog best aardige stukjes.
´s Avonds besluit ik dat ik me er niet onder laat krijgen: hoezo ziek, ik ga dóór.

Vanochtend sta ik op met een propvol hoofd en een sterk gevoel van ´zielig´.
Weer Marcel Oosten en braaf maak ik aantekeningen en realiseer me dan dat het niks wordt met schrijven.
Met moeite pers ik er twee stukjes uit en schrijf aansluitend Hansje dat ik de strijd met ´ziek´ heb verloren en of zij vanmiddag overneemt.

Wanneer zij ´ja hoor´ terug mailt mag ik toegeven aan ´zielig´ en kruipen we met ons vieren in bed.
En ik ga dus inderdaad uit van ´wanneer´ en niet van ´indien´.