In mijn tuin eet vaak een kauw met 1 niet-werkend pootje.
Een beetje onbeholpen hupt hij rond en als ik het eten niet precies vóór hem werp doet hij te lang over het draaien en heeft een ander het weggesnaaid.
Dat is zielekauwtje 1 die er al zeker een maand zit dus hij redt zich wel.
In de ren van de knagers naast het huis eten vaak kauwtjes uit hun bakje als er wat over is.
Een paar dagen geleden zie ik iets bewegen in het prieeltje: een kauw.
Die een stukje brood dat ik erin mik graag opeet.
Vandaag zie ik die kauw weer.
IJsberend langs het gaas. Naar boven kijkend maar niet vliegend.
Een vleugel hangt naar beneden, de andere lijkt wel gekortwiekt.
Hij kán dus niet vliegen.
Ik zóu de natuur het werk kunnen laten doen.
Wat betekent: langzaam doodgaan van honger en dorst.
Tenzij een sperwer hem slaat.
Maar ik kan het niet aanzien.
Dus zet ik een bakje water neer.
En werp kippengraan en wat duivenpinda’s.
De kauw tast gretig toe.
Maar schrikt wanneer ik een camera op hem richt.
Hij grijpt nog snel 1 pinda en hipt naar het grote konijnenhok (waar de konijnen zelf zeer zelden vertoeven).
Alsof hij het allemaal onder controle heeft.
Op dat vliegen na dan.
Geef een reactie