De vorige reis was mijn fotothema ‘ik in motelkamers’ wat behoorlijk ikkerig was en eigenlijk niet zo erg ‘ik’ zoals ik zelf denk dat ik ben (om het even ingewikkeld te zeggen).
Dit keer nauwelijks zelfportretten – al vond ik eenmaal afgevallen in een strakke spijkerbroek het eigen lijf weer wel even interessant. Deze foto is van de eerste dag.
Mijn nieuwe thema werd vervallen huizen.
Als ik het rationaliseer: omdat ze waren gebouwd door mensen met een droom nl. daar gelukkig te zijn. Denk ik.
En daar kwam dus wat tussen. En toen werden ze verlaten en stortten ze in.
Nog spannender vind ik de vervallen huizen waar nog wel mensen wonen.
Die fotograferen durfde ik niet.
Zeker niet nadat ik ter verantwoording was geroepen door een man die hoorde bij een yard sale van arme mensen: waarom ik hun huis had gefotografeerd.
Omdat ik alle yard sales fotografeerde waar ik iets gekocht had zei ik in mijn accentvolste Engels. Nou, vooruit.
Waarna angsthaas ik verder erg goed keek of bij een bouwval echt niet nog een auto stond of een brievenbus in gebruik leek.
Ik heb een hele kleine mini stiekum cameraatje, heel handig!
Wil ik nu ook kopen.
Maar dan wel 1 met een grote zoom én een ‘oog’ omdat ik bij die felle woestijnzon niet kan scherpstellen via het schermpje.
wel een mooi thema, die vervallen huizen. en goed antwoord van jou aan die man.
Het antwoord was waar.
Maar het zielige was, dat het dus echt arme mensen waren.
Jong, begin twintig, en al veel tanden uit hun mond.
En verder is het nogal slap om bij tegenstand terug te vallen op ‘ik ben een stomme toerist’ terwijl ik anders zo trots ben dat ik maar zelden als Europeaan door de mand val.
Maar goed.