Zegeltjes

De huidige Plusmarkt-actie is zegels sparen en dan voor € 5 een mooi gezelschapsspel kopen.
Leek mij niks maar dat zag ik verkeerd.
Veel mensen sparen die zegels o.a. omdat je dan goeie sier kunt maken bij sinterklaas door met zo’n spel aan te komen.
Zei de caissière.
Volgens mij moet de begiftigde dan wel in een niet-Plusmarkt-regio wonen anders roept die meteen: ah! de zegeltjes-actie!

Enniewee.
Ik hád zegels en ik vroeg op twitter: wie wil ze hebben.
Iemand die ik ken via een ánder netwerk riep: ik! mijn kinderen zullen er dolblij mee zijn.
Dus stuur ik er een hoop op en beloof verder álles voor ze te bewaren en dat tegen het eind van de actie ook nog op te sturen.

Hun dank was ongetwijfeld groot maar ze lieten het niet blijken – ik hoorde niks.
Zoiets stoort mij. Kinderachtig misschien, maar het is nu eenmaal zo.
Even ‘zegeltjes aangekomen, heel fijn, dankjewel’ mailen vind ik getuigen van normale beleefdheid.
Een andere vrouw die ik ooit voor een kind zegeltjes (of waren het toen voetbalplaatjes) zond controleerde ook: heeft-ie wel bedankt? Want ik vind dat hij dat netjes moet doen.

Nu heb ik méér van die zegeltjes. Nog 31 om precies te zijn.
Ik heb helemaal geen zin ze naar die vrouw te sturen. Maar ik heb het al wél beloofd.
En ik ken haar amper (zeg maar *niet*, alleen als een naam die ik op lijsten zie opduiken) dus ik heb ook geen zin er een issue van te maken die we moeten uitpraten.

Dit leek me wel een aardig onderwerp voor de Dag van Respect.