Gisteren was het zo ver. Inge bracht haar twee wyandotten die zij nog meer ruimte gunde dan ze bij haar al hadden. Ik noem ze An en Dotje, wat makkelijk te onthouden is omdat Dotje mooie spikkels op haar rug heeft; ze zijn drie jaar oud.
Gisteren waren ze ingesloten in een hoek bij het kippenhok, zodat ik ze, in het holst van de donkere nacht toen iedereen sliep, bij het trio Femke, Tut en Bernadette op stok kon zetten.
Hier lopen ze, met veel conversatie gekwetter, in hun hoekje:
Vanmorgen mochten ze los en begonnen met hun ontdekkingstocht. Verstandige meisjes zijn het, want ze hebben vandaag alleen het eerste gedeelte van de tuin verkend. De oude en de nieuwe equipe houden, zonder charges, wat afstand van elkaar. Het lijkt dus te gaan lukken.
Dit zijn al wat wijzere dames, die zich niet zo druk meer maken. Om je mail meteen te beantwoorden, ik geloof niet dat 1 van de 2 echt de chef is, maar ze laten zich beiden niet het kaas van het brood eten en zijn ook niet makkelijk te intimideren.
Het kan natuurlijk nu best wel zo zijn dat ze van Femke er flink van langs hebben gekregen? 🙂
Heb je het hele spul inmiddels alweer op honk? 😉
Op honk krijgen? Dat blijkt een eitje. Gisteren moest ik om half zeven naar Amsterdam en toen liepen de kippen nog rond. Om twaalf uur was ik thuis, pakte de zaklantaarn om te kijken waar iedereen was en zo nodig en mogelijk op stok te zetten. Ik doe het deurtje van het kippenhok open en zie vijf kippen, netjes op een rij – en heel dicht bij elkaar.
Femke heeft geen behoefte en puf meer om wie dan ook, inclusief An & Dotje, te disciplineren. Ze heeft geen plakpoep, maar is wat stilletjes. Eten is minder interessant en ze loopt minder, zit heel veel. Het aardige is dat bij dat zitten Tut en Bernadette afwisselend bij haar gaan staan als gezelschap voor de oude dame.
En dan Thomas nog. Hij kent intussen de geografie van de ren en is vertrouwd met Bella Donna en de caafjes. Met BD die vagelijk in hem geinteresseerd is, maakt hij ook wel eens `een praatje. Het grote leven is nog intimiderend voor zover ik kan zien, want mij vindt hij in ieder geval (nog?) een enge verschijning, of ik nou met eten kom of niet. Maar het komt zeker goed als Jeanne haar geduldige verleidingstrucs op hem loslaat. Want, al zit hij vaak in een donkerhuisje, die ruimte bevalt hem wel.
Wat leuk! Geniet ervan!