Een dag of tien geleden was ik bij de huisarts.
Aan mijn rechter pink heb ik Dupuytren (die staat krom waar ik verder geen last van heb behalve wanneer ik bij het binnengaan van Amerika mijn hand plat op een scanner moet leggen voor vingerafdrukken en dat is nu met die pink wat moeilijk).
Ik wou overleggen.
Wat te doen. ‘Google’ zegt opereren óf fysio maar het helpt allebei maar tijdelijk, het komt altijd terug.
De huisarts wist het ook niet en voor ik het goed en wel wist was ik doorverwezen naar een plastisch chirurg in hetzelfde ziekenhuis waar ik bijna drie jaar geleden het medisch circuit in ging dat eindigde met een operatie en erger: 5 dagen in het AMC.
Vandaag had ik een afspraak.
Met een chirurg die op internet goede recensies had: hij nam de tijd voor je. Hij legde alles goed uit. Dat klonk goed.
Na drie kwartier wachten ben ik aan de beurt.
“Er is iets met uw rechterhand” opent de chirurg het gesprek. Ik toon de hand en zeg dat ik weet wat ik heb.
“Ja, Dupuytren,” zegt hij met een blik op de pink waaraan hij ook voelt en dan constateert hij ook nog artrose in die pink. Hij wijst aan en: “dit ga ik opereren en hier haal ik de Dupuytren weg en…” (hij zegt nog wat maar dat hoor ik niet).
Want dat “ik ga opereren”- daarmee gaat hij wel hard.
Opties
“Wat zijn mijn opties?” vraag ik.
Nou, dát! of niets doen, maar dan wordt het steeds erger.
“Ik zal u op de wachtlijst zetten” zegt hij terwijl hij al opstaat om me naar buiten te laten.
Toch nog wat uitleg: dan mogen 10-12 dagen na de operatie de hechtingen eruit en ’s nachts moet ik een spalk dragen en na 4 weken mag ik mijn “hand weer gebruiken”.
Als het gesprek (dat geen gesprek wás, de dokter kondigde aan wat hij ging doen) twee minuten heeft geduurd is het veel. Weer buiten kijk ik op mijn horloge en mijn gevoel klópt.
Heeft hij zijn achterstand weer wat kunnen inlopen.
Teruglopend naar de parkeergarage probeer ik me te herinneren wat er is gezegd en wat ik had moeten vragen (zoals: hoezo mag ik mijn hand ‘na 4 weken weer gebruiken’? wat moet ik dan een maand lang zonder rechterhand doen?!).
Het kan tot november misschien wel december duren voor ik aan de beurt ben.
Ik kan nog steeds besluiten niets te doen.
Maar dan moet ik proberen te regelen dat Amerika een scan van mijn *linker*hand accepteert als binnenkomer. Zal ook niet eenvoudig zijn (als het al zou lukken).
Ik heb ook Dupuytren. Advies van de chirurg: als je er niet veel last van hebt niet opereren. Ook opereren is een trauma en daardoor is de kans op een nieuwe kromming groot!
Dank je, Marja! ik heb er ‘gewoon’ totaal geen last van. Alleen… die vingerafdrukscan in Amerika! als ik daar een oplossing voor kan vinden laat ik het idd niet doen.
Maar ik moet er niet aan denken dat ik in Los Angeles op het vliegveld sta bij zo’n kiosk en dat het ding dan zegt dat het mijn vingers niet kan lezen en dat ik dus niet het land binnenkom.
Jouw chirurg klinkt aanzienlijk prettiger dan de mijne. Meer een meedenker en niet zo ‘snijgraag’.