Weer naar de winkel

Ik vind Facebook fantastisch maar ik ervaar nu 1 nadeel.

Ik pleeg in mooie, nieuwe, strakke donkerblauwe jeans naar de opera te gaan en heb 3-4 truitjes die ‘m opfleuren.
Niks aan de hand, keus genoeg.
Maar van elk bezoek aan de opera worden tegenwoordig foto’s gemaakt en tuurlijk (…) zet ik die dan op m’n FB muur.

Waar 1 bloesje al wel érg veel voorbij komt.
En eerst was dat op een vaalbleke spijkerbroek en nu op die mooie strakke donderblauwe maar serieus: dat bloesje kan (even) écht niet meer.
En die donkerblauwe jeans eigenlijk ook niet.

Dus denk ik: ik probeer het nog 1x bij de winkel in De Rijp.
Kan allicht nog een broek kopen van ditzelfde merk als ze die ook in niet-jeans hebben.

Ik kom binnen, kijk in een rek met ‘uitverkoop’ en zie niks leuks en loop verder en ja! een verkoopster!
‘Carolien?’ zeg ik aarzelend maar dat was blijkbaar die van vorige week (die zat te telefoneren en niet opkeek) want dit is Petra.
Ik wijs op de broek die ik aan heb en zeg dat ik er nog zo 1 zoek.
Ik heb geluk en kan kiezen uit lichtere jeans (nee) en grijs en zwart en donkerblauw.
Ik pas grijs en hij zit net zo perfect als de donkerblauwe jeans.
Dus zeg ik: pak maar in, alle drie.

Nu nog een nieuw topje.
Ik zeg dat het driekwart mouwtjes moet hebben aangezien de bovenarmen niet meer zo strak zijn als ze ooit waren.
We lopen de winkel door, Petra trekt wat uit de rekken en heeft érg snel door wat ik wel en niet leuk vind.

Ik wijs aarzelend op een lichtblauwe bloes die op een mannequin hangt, zij kijkt naar de maat en zegt: S.
En: zou ik niet doen.
Helemaal eens.

Ik ben érg tevreden over deze verkoopster en zeg dat en ook dat ik blij ben dat ze geen 18 is.
Ze is 52, vertelt ze. En oma.
Nou ja, we kunnen niet over alles bonden.

Ze pakt de broeken in, stempelt mijn nieuwe klantenkaart af en ik beloof vrijdag nog even binnen te lopen voor het geval ze nieuwe topjes hebben binnen gekregen.
Dan zegt ze dat het truitje dat ik nu aan heb mooi staat op die grijze broek.
En verdomd, ze heeft gelijk!
Ik heb het truitje altijd aan als ‘gewoon’ en er nooit met andere ogen naar gekeken.

Dat lost het probleem voor de komende opera’s in elk geval alweer half op.